Vreemde vogel

Toen ik gistermorgen naar het werk fietste en vanuit m'n ooghoek een vogel spotte, dacht ik even wat een rare ooievaar, reiger of wat zie ik nu eigenlijk?

Ik stapte af en pakte snel mijn fototoestel om hem op de foto te zetten wat lastig was, want het miezerde behoorlijk en m'n lens werd nat. Zodoende heb ik geen duidelijke foto's, maar duidelijk genoeg om te zien dat het een rare vogel is. Een ibis dacht ik en later op de terugweg was de vogel gevlogen.

Thuisgekomen zocht ik het op en het blijkt een heilige ibis te zijn (Threskiornis aethiopicus). Hij is wit met een zwarte nek, een kale zwarte kop en zwarte staartveren.

Hij komt voor in wetlands ten zuiden van de Sahara. Als je ze ziet zijn ze vaak ontsnapt uit vogelparken of dierentuinen en er zijn er die zich hier in het wild kunnen handhaven.

Ze eten kikkers, insecten en diverse waterdieren. Hij liep daar rustig te foerageren, verbaasd nagestaard door de schapen en ook door mij.

Zijn snavel ziet er vervaarlijk uit, misschien komt hij ons helpen met de rivierkreeften?

Vogelpark Avifauna is hier niet zover vandaan, dus ik vraag via FB of ze er een kwijt zijn. Dat was niet zo, ze hebben geen heilige ibissen meer en ik kreeg het advies om het te melden bij de dierenambulance. Interessant vond men het daar niet, getuige het antwoord: ‘Reeuwijk valt onder Dierenambulance Woerden’. Het was in Gouda en het was maar een mededeling, ik verwachtte niet dat ze op stel en sprong met hun ambulance er naar toe zouden scheuren. Maakt verder niet uit, hij was toch al weg.

De heilige ibis heet zo omdat hij in het oude Egypte vereerd werd als een symbool voor de god Thoth, de god van o.a. de schrijfkunst. Ah, misschien zag ik hem daarom? De afgelopen dagen heb ik al drie keer gehoord dat ik eigenlijk een kookboekje zou moeten schrijven, haha.

Dieren op m'n pad

Ondanks het stedelijk gebied waar ik woon zijn de fietsroutes naar mijn werkadressen via landelijke weggetjes.

Ik geniet hier enorm van en kijk altijd goed rond of ik iets zie om op de foto te zetten, of om een plekje te onthouden om bijvoorbeeld op de terugweg bloemen te plukken.

Zo fantaseer ik altijd dat de bebouwde kom ver weg is.

Helaas kom ik ook weer langs de tragische kalfjes, eenzaam opgesloten omdat wij mensen hun moedermelk willen.

Ik heb al diverse foto's van ze, nu fiets ik er zo snel mogelijk langs, toch vang ik altijd wel een blik op en voel hoe ik nagekeken word.

Gelukkig valt er ook veel leuks te zien. Zoals een jonge aalscholver, heel even lijkt het of er een pinguïn op een lantarenpaal zit.

Een rivierkreeft die op de weg is terechtgekomen. Ik verbaas me over mezelf, twee jaar geleden vond ik nog dat je ze beter op kon eten omdat ze een plaag zijn. Ik was van plan om zelf eens een maaltje te gaan vangen! 

Hoe een mens kan veranderen, ik zou het nu niet meer kunnen (of willen) om ze in kokend water te gooien en op te eten.

Ik buk en bekijk hem eens beter, hij heft dreigend z'n scharen maar is natuurlijk doodsbang. Als hij hier blijft zitten wordt hij waarschijnlijk platgereden. Ik probeer hem bij z'n achterlijf op te pakken, maar hij draait zich razendsnel om, z'n scharen verdedigend naar mij gericht. Ik leid hem af met m'n ene hand en met de andere pak ik hem snel op. Hij beweegt z'n scharen vervaarlijk maar kan ze niet naar achteren buigen. Ik laat hem in de sloot zakken.

Als ik op de fiets stap schiet ik in de lach … Zuid-Holland is vergeven van miljoenen van deze etterbakken en ik red er een.

Leven en laten leven.

Twee jonge meerkoetjes zijn wel erg ver van hun nest geraakt. Kwam het door de hoosbui? Ze ploeteren zwaar door de groene soep … het duurt een hele tijd, maar ze redden het, gelukkig weer veilig thuis!

Vanavond op het werk, een kikker kwam het terras op. Ik gaf hem een zetje om hem weg te laten gaan voordat de kat hem zou ontdekken. Hij gilde. Ik heb nog nooit een kikker horen gillen. Ik wist niet dat kikkers gilden … Hopelijk heeft hij de sloot bereikt.

Een paar dagen geleden besloot ik i.p.v. het gebruikelijke fietspad, de Winterdijk op te fietsen, een smalle kade tussen Waddinxveen en Gouda. Ik ben geen held in fietsen op zo'n smal paadje met aan weerszijden water, dus stap ik af en ga verder lopen. Zo eind van de middag kom ik niemand tegen. Het is sprookjesachtig mooi. Alleen met wat futen en zoemende insecten. Niks zo louterend na een volle werkdag als een wandeling in rust en stilte (min of meer zo met de A12 vlakbij).

drie x drie (5)

We gooien dagelijks broodkruimels in Boeddha’s handen.

Langgeleden kwamen de musjes er op af. Toen zij verdwenen namen de meesjes en de merels het over.

De afgelopen week vroegen we ons af wie toch telkens Boeddha’s schoot zo snel leeg at.

Was het Gerald?

Vanmorgen betrapte ik de dader: Columba palumbus, oftewel houtduif, hier genaamd Kobus.

Een beetje uit verhouding wel …

drie x drie (2)

Zwanenliefde

Vogelexcursie Reeuwijkse plassen

Vandaag met vriendin Y. op vogelexcursie bij de Reeuwijkse plassen, een prachtig gebied, 

ik vergeet nog weleens dat er vlakbij huis zoveel moois te zien is ...

We starten bij het paviljoen aan de surfplas … de groepen van het IVN en Staatsbosbeheer zijn samengevoegd, we zijn met zo'n 35 deelnemers. Terwijl we verzamelen gaan er een paar duikers het water in … brrr.

Sinds twee jaar ligt er een oude lijnbus afgezonken in het onderwaterpark als oefenobject voor de duikvereniging.

Rondom de plassen Broekvelden en Vettenbroek verblijven in de winter duizenden vogels.

We zagen smienten, krakeenden, kuifeenden en bergeenden … grauwe ganzen en brandganzen, zilverreiger en nog veel meer … maar ben de namen even kwijt.

Het was een wat sombere grijze dag, het was koud … toch was het een heerlijke wandeling 

van zeker drie uur.

De vrijwilligers die zo'n wandeling begeleiden waren weer van die enthousiaste mannen, met veel kennis van zaken en prachtige verhalen.

Halverwege de wandeling hadden we een koffiestop, bij mensen die in dit prachtige gebied wonen en ons ontvingen met koffie en koek onder hun kapschuur. Bij een kruiwagen met een flink vuur konden we opwarmen. Ook mochten we van hun wc gebruikmaken. Bijzonder gastvrij!

Woon ik zo dichtbij … zie ik allerlei, voor mij,  ‘nieuwe’ dingen zoals een weggetje genaamd Abessinië (naamsverklaring) en een prachtig cortenstalen vogelkijkscherm, gebouwd op de fundering van het voormalige gemaal aan de Bosmankade.

Na afloop nog een kop soep eten bij het paviljoen … het was een super zaterdagochtend!

Rozebottel en Duindoorn

De voorraad bramenjam is weer op peil, maar het wildplukken smaakt naar meer.

Men vraagt me soms of dat wel mag en eigenlijk is het antwoord dan: Nee!

Het is lastig om eenduidige informatie te vinden. Wettelijk beschermde planten moet je van afblijven, dat is duidelijk. Sommigen beweren dat plukken in openbaar gebied wel zou mogen. Anderen dreigen gelijk dat je een fikse boete kunt verwachten. In principe is het in Nederland verboden om paddestoelen, wilde planten, vruchten en bloemen te plukken zonder toestemming van de grondeigenaar. Openbaar gebied of niet, in Nederland is elk stukje grond wel van iemand. Ik denk dat bramen en rozebottels plukken wel oogluikend wordt toegestaan.

Ik wil ook duindoornbessen, die moet je knippen want als je ze wilt plukken knijp je ze gelijk fijn en hoewel een beetje snoei de plant waarschijnlijk ten goede komt, is dat toch beschadigen. Ik ga vandaag burgerlijk ongehoorzaam zijn en met dat doel vertrekken we naar Hoek van Holland.

Hoek van Holland is de geboorteplaats van Mijn Architect. Als kind speelde hij in het Roomse Duin en de Hoekse bosjes. Het Roomse Duin heet zo omdat het tussen de begraafplaats en de St. Egbertuskerk ligt. Het is hier een prachtig natuurgebied, vol struwelen (mooi woord) en de ransuil zou hier ook voorkomen. Het is vandaag erg rustig in de Hoek omdat het nogal bewolkt is.

Bij aankomst op het station pluk ik een rozebottel om te kijken hoe ze zijn. De olijke conducteur roept dat het eigendom van de NS is. Hij vertelt dat hij zelf een kweeperenboom heeft. Als we vertellen dat we de duinen ingaan om te gaan plukken zegt hij dat alles daar van Rijkswaterstaat is. Tja, we voelen ons bijna stropers.

We plukken rozebottels in de uitlopers van het Roomse Duin en wandelen aldoende richting Pier.

Het valt ons op terwijl we plukken dat mensen raar opkijken en ik heb een aantal kinderen horen vragen: ‘Wat zijn die rode dingen?’ Iemand zei ook nog dat hij ze kende van vroeger, van naar elkaar gooien en dat ze jeukten.

Er komen steeds meer mensen naar ons toe en vragen wat we ervan gaan maken. Oudere mensen zeggen gelijk: rozebotteljam zeker, veel werk hoor.

Wel leuk al die aandacht en praatjes, maar nu trekken we ons terug in de duinen en zijn hier helemaal alleen, heerlijk rustig met zo nu en dan een fladderend koolwitje of een bont zandoogje.

Ik speur ondertussen ook naar dauwbramen, maar meer dan een handjevol vind ik niet. De vlierbessen beginnen ook al langzaam te kleuren. Dat wordt de volgende activiteit.

Plots staan we voor schitterende duindoornstruiken, de bessen zitten zo strak op elkaar dat het wel maïskolven lijken.

Met bonkend hart knip ik met mijn snoeischaar wat takjes af. De meest vervaarlijke doorns knip ik weg en dan hup de tas in, ondertussen om me heen spiedend of er niemand aankomt.

Het staat hier zo vol, dat ik van elke struik maar een paar takjes afknip, valt verder niet op, maar de adrenaline giert door m'n lijf. Want wat ik doe mag natuurlijk niet! Mijn Architect maakt lachend foto's van me.

Als ik vind dat ik genoeg heb, gaan de duindoorntakjes verstopt onder in de tas, en de rozebottels bovenop.

We lopen de boulevard op en gaan op een terras zitten, eentje die er zo gewoon mogelijk uitziet. We hebben de pest aan die stijlvolle terrassen met lounge-seats, sfeervolle palmbomen en bijbehorende prijzen. Ook geen springkussens a.u.b.

Als we hier in de Hoek zijn willen we een strandtent met patat of zo.

We treffen het, we zitten op een terras waar de wijnglazen lekker vol worden geschonken, een broodje superlekker smaakt en het is allemaal goed te doen voor onze karige beurs. De lucht breekt eindelijk open daar zitten we dan in het zonnetje, wat wil je nog meer.

Als bonus krijgen we zeven mussen op bezoek, die kruimeltjes uit de hand komen eten. Wat is het lang geleden dat ik een echte mus zag!

Tot slot wandelen we nog langs de branding terug richting pier. Heerlijk, we zijn toch allebei kustkinderen.

Met een rijke oogst en een tevreden gemoed reizen we huiswaarts. Bij thuiskomst tegen negenen blijkt dat het al bijna donker is. Hoewel ik ook erg van de herfst hou, vind ik het toch altijd een beetje jammer dat de zomer zo snel voorbij gaat.

Hier vind je de verwerking van de duindoorn.

Bloemen en Beestjes op het dakterras

Lavatera

Ik heb dit jaar amper geld uitgegeven voor het dakterras. Twee plantjes, wat potgrond en een nieuwe gieter, want alle waren lek en de nieuwe zwarte ook …maar goed, hij lekt maar een klein beetje. De nieuwe aanwinsten zijn een Lavatera en een Petunia, die doet me altijd aan m'n vader denken.

Petunia

Door het natte en koude voorjaar bloeide de Rhododendron vrij laat, zo laat was hij nog nooit.

Meestal bloeit hij rond mijn verjaardag (eind april), maar dit jaar op 1 mei nog stevig in de knop.

Een week later piept er eindelijk wat kleur uit en pas eind mei staat hij in volle glorie. Een voordeel van dit koele weer is dat ik extra lang kan genieten van wolken roze.

Dit voorjaar ook weinig dieren gezien, naast de vaste merels en mezen alleen een paartje zweefvliegen en wat groenlingen op bezoek gehad. Veel minder zweefvliegen en bijen dan vorig jaar, maar gelukkig nog wel wat hommels.

De sering en de wilg worden ook weer mooi.

Een wild bosje Duizendblad dat ik vorig jaar plukte, heb ik na de bloei uitgeklopt boven een pot, met als resultaat gratis weer een pot vol fleur en kleur.

In een andere pot verschijnt tussen de klaver en andere kruiden zomaar een vlasleeuwenbekje:

Het Zegekruid zaait zichzelf elk jaar weer uit, ook erg welkom:

Normaal trekt de bloeiende munt veel vlinders, maar ook die zie ik weinig hier ...

Van mijn buurman kreeg ik deze prachtige bak, waar al een verrassende klimmer inzat:

Een clematissoort met klokjesvormige bloemen.

De rest van de bak is gevuld met bonen en kapucijners, zie bij het bonenblogje.

Deze twee prachtige bezoekers maken gelukkig het schamele dierbezoek op het dakterras weer goed:

Deze heeft net een groene vlieg verorbert ...

Toch net diamanten op die vleugels ...