Dagje Assen

Onze lieve vrienden Jan en Henri hadden via de postgiroloterij entree tot het Drents museum en wij mochten mee.

We ontmoeten elkaar op station Groningen en reizen samen verder naar Assen.

Daar worden we verwelkomd door een reusachtige hond, Mannes geheten. Ik dacht eerst dat hij van plastic was (maar dat is tegenwoordig natuurlijk not-done), hij is van duurzaam accoya-hout. En hij zou moeten stomen, maar dat deed hij niet bij ons.

Bij het Drents museum aangekomen stond er wel een rij postgiroloterij-gangers, maar het ging vrij vlot, ook wel weer grappig om in zo’n rij te staan.

Natuurlijk bezochten we het meisje van Yde … ze zag er niet al te best uit. Op naar de koffie met een taartje, het personeel kon die menigte van bankgiro’s amper aan.

De tentoonstelling Sprezzatura - Vijftig jaar Italiaanse schilderkunst (1860-1910) is de moeite waard.
Sprezzatura betekent virtuositeit.

Een kleine selectie van bijzondere schilderijen:

Daarna gaan we naar Kunst aan de Vaart, ruim 60 kunstenaars exposeren in monumentale huizen, kantoren en tuinen.
We zien ze niet allemaal, maar wel héééél veel. Leuk al die kunst hoor, maar daarnaast geniet ik ook van hoe mensen hun huizen en tuinen ingericht hebben. Je doet altijd weer inspiratie op.

We houden alle vier van cortenstaal en zien een aantal aardige kunstwerken, zelfs heel betaalbaar.
En ook leuke ideetjes voor de tuin.

Jan's foto's zien we nog wel terug op zijn blog.
Een kunstenares legt uit hoe ze beeldschone boekjes met gedichten maakt van geschept vlas. En, zegt ze, aanraken moet!

In een verbouwd pakhuis, na een hele klim via een oneindig trappenhuis, worden we beloond met mooie schilderijen ...

In de tuinen kijk ik goed rond, zo'n kleurencombinatie van blauw en paars is niet gangbaar, daar sta ik even wat langer bij stil om het in te laten werken, en besluit dan dat het prachtig is in de schaduw:

Een gehaakt kunstwerk, we moeten allen denken aan de Trulli - Henny en ik waren in Alberobello in 1983 - en toevallig vandaag ook een artikel over Trulli in het DvhN ...

Vlak voor sluitingstijd nog even snel de laatste kunstenaars, een krijttekening op straat:

... en prachtige beelden uit hout, zoals de kunstenaar het zelf zei: hij boetseert met hout:

Het duizelt ons een beetje na zoveel kunst, tijd voor een hapje!

Omdat de stad in het teken van Italië staat, besluiten we ook Italiaans te gaan eten, lekker en gezellig zo met ons viertjes. Het was een heerlijke dag!

Change the System!

Het is de laatste dag van de tentoonstelling Change the System in Museum Boijmans van Beuningen. 

'Change the System' toont design van ontwerpers, die de ambitie hebben om de wereld te veranderen - in kleine stappen of met een groot gebaar. Met werk van meer dan vijftig ontwerpers en kunstenaars geeft de tentoonstelling een beeld van de veranderkracht van het hedendaags design: maken we de zee weer schoon van plastic, bouwen we een wereld zonder kunststof, zetten we grafisch design in om het maatschappelijke debat helder en scherper te krijgen?

Het is een boeiende tentoonstelling (het is sowieso altijd fijn om naar Boijmans te gaan), en wat ook leuk is dat tijdens deze tentoonstelling op de menukaart uitsluitend plantaardige gerechten staan! Tijdens de duur van de tentoonstelling is in samenwerking met studenten van Wageningen de duurzaamheid van elk gerecht uitgedrukt in een CO2 besparing, uitgedrukt in autokilometers en de watervoetafdruk gerelateerd aan de waterbesparing ten opzichte van de vorige menukaart. Lees meer op de site van het museum.

We starten in de Espressobar en het stemt ons al gelijk vrolijk dat er keus is tussen cappuccino met soja- of amandelmelk.

De dames achter de counter vertellen dat er veel gemor was, dat mensen zelfs kwaad werden dat er geen "gewone" cappuccino was. Dat men discussies begon over dat sojamelk niet gezond zou zijn, bladiebla.

We zijn het met elkaar eens dat het vreemder is dat men die discussies nooit begint als er alleen koeienmelk beschikbaar is.

Wij waren wel blij, ook met het vegan gebak.

De vaste collectie, nu in de nieuwe opstelling genaamd, De collectie als tijdmachine, vond ik verrassend. Ik heb Van Gogh gezien, en Rembrandt, Cezanne, Magritte, Dali en Kandinsky en Jheronimus Bosch en nog veel meer.

Ik was zeer onder indruk van The Colony, een video-installatie op gigantische schermen over guanowinning die nog steeds plaatsvindt.

In ‘The Colony’ onderzoekt de Vietnamees-Amerikaanse kunstenaar Dinh Q. Lê de hebzucht, absurditeit en het menselijk leed dat gepaard gaat met imperialisme, zowel in het verleden als in het heden.

Maar vooral de tentoonstelling Change the System was de moeite waard!

We gaan in het Paviljoen iets eten. Er staan leuke gerechten op de kaart, maar omdat het de laatste dag is, is niet alles meer verkrijgbaar. We informeren of er nog wel vegan opties op de kaart blijven, die vraag was er vaker, dus wie weet.
Ik neem de pickled courgette en Mijn Architect de geroosterde aardappel, heel lekker allemaal, wel wat weinig.

We besluiten na het museum nog even naar Spirit te gaan, een plek in Rotterdam waar je heerlijke vegan gerechten zelf kan opscheppen.

... en een citroen-meringue aquafaba taartje toe!

Dagje Den Bosch

Begin deze maand gingen we naar de film Loving Vincent, die ik prachtig vond, en ik las dat er in het Noordbrabants museum een tentoonsteling was van een soort ‘the making off’.
We besluiten er naar toe te gaan.
Vanaf het station is het niet ver lopen, door de mooie stad Den Bosch.

Eerst gaan we naar het Bastionder, wat een 500 jaar oud stadmuurdeel herbergt. Helaas gesloten. Maar Henny is altijd geïnteresseerd in grasdaken.
Een modern gebouw, als het ware opgetild om iets ouds weer te geven. Ik vind het heel fraai.

Dan lopen we terug naar het museum.

Het is een bijzondere tentoonstelling, over de geschilderde animatiefilm. Zes jaar zijn de makers er mee bezig geweest. Je ziet hoe de acteurs werden geschilderd in de stijl van Van Gogh en vervolgens geanimeerd.

Ik vind het een mooie tentoonstelling.
Er is nog een tentoonstelling in dit museum, van Tim Walker, een Britse modefotograaf; The Garden of Earthly Delights. Levensgrote foto's, geïnspireerd op De Tuin der Lusten van Jheronimus Bosch.

We eten en klein hapje bij NomNom (leuk tentje), het enige vegan wat ze hebben is gebakken witlof en geroosterde aubergine met srirachasaus, heel lekker.

En later eten we bij Nul73, ook een leuke zaak, waar wat meer keus in vegan is.
Henny neemt de noodlesoep en ik Thaise vega curry, lekker!

Leuke dag in Den Bosch.

Haarlem

Via facebook kwam ik er achter dat een muzikant, die we in 2012 in Groningen zagen, een optreden in Haarlem heeft. Nu is Haarlem wel iets dichterbij dan Groningen, en makkelijk op een dag te doen.
We maken van de gelegenheid gebruik om weer eens naar het Teylers museum te gaan.
Dat vind ik toch zo'n schitterend gebouw! Los van de collectie is dwalen door het 18e eeuwse gebouw alleen al een geweldige ervaring.

Het leuke van dit museum vind ik dat als je ergens even genoeg van hebt, zoals al die fossielen, dan ga je bijvoorbeeld naar het prentenkabinet. En weer terug naar de mineralen.
Munten heb ik niks mee en instrumenten ook minder.
Erg mooi vond ik de botanische boeken uit de 17e, 18e en 19e eeuw afkomstig uit de natuurhistorische bibliotheek van het museum.

Intrigerend vond ik de bizarre schedel van het tweehoornig monster van Fayûm. Hij doet denken aan een neushoorn, maar bij een neushoorn is de hoorn van hetzelfde materiaal als onze nagels en haar. Het maakt geen deel uit van het skelet. De hoorns van dit monster zijn wel uitgroeisels van het skelet. 

We zijn toch langer in het museum dan gepland. Ik had nog een leuk tentje uitgezocht voor een vegan hapje, maar dat gaan we niet meer redden. We gaan dus gelijk door naar Taverne de Waag. We wisten niet dat het zo'n legendarische plek was. Hier een leuk filmpje over het gebouw:

Het is propvol in De Waag. Joost Dijkema is muzikaal ongelooflijk gegroeid, sinds we hem zo'n viereneenhalf jaar geleden zagen in Groningen.

We hebben heel erg genoten van dit optreden, op een leuke locatie.
Op de terugweg nog een frietje op het station, smullers heeft tegenwoordig ei-vrije mayonaise, joepie, en dan weer huiswaarts.

Berlijn (dag 4)

Mijn Architect heeft zijn presentatie vandaag. We nemen vroeg de S-bahn en gaan eerst kijken waar het is. 

Nog tijd genoeg, dus vlakbij koffie drinken in het Cafe van de Königliche Porzellan Manufaktur, de oudste porseleinfabriek, tevens een soort museum ... heb ik straks wat te doen terwijl de presentatie is, want ik kan niet mee naar binnen.

Als ik Mijn Archtiect ‘afgeleverd’ heb maak ik eerst een wandeling, eindelijk breekt de zon eens door. Ik kom bij de Charlottentor op de Strasse des 17. juni.

Een man vraagt aan mij de weg ... haha ... maar ik kan hem helpen, ik heb (heel ouderwets) een plattegrond bij me.

Dan ga ik naar de porseleinfabriek, wat een geweldige ruimte en tentoonstelling, 250 jaar van koninklijke serviezen in een prachtig gebouw. 

Ik ga even bij een vrouw zitten die met de hand motiefjes op servies inkleurt en met verbazing kijk ik hoe precies dat moet, wat een vaste hand moet je hebben! Geen wonder dat het zo duur is!

Ik ga in het cafe wat drinken terwijl ik wacht op Mijn Architect. We praten nog na, het ging goed ... nu is het wachten op de uitslag.
Nog een wandeling in de omgeving, even binnenstappen in het monumentale gebouw van de Bundesamt en pakken dan de S-bahn terug naar ons stadsdeel.