Posts tonen met het label Nieuweschans. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Nieuweschans. Alle posts tonen

vrijdag 8 maart 2019

Vasten 2019 (dag 3)

Na het ontbijt gaan we nog een keer mineraal badderen.
We genieten zo van wat we eten, het smaakt extra lekker allemaal. We voelen ons steed lichter en luchtiger.
En barsten van de energie!


En ons appartementje bevalt ook zo goed.

 
Na de lunch gaan we Nieuweschans verkennen, het is een leuk plaatsje. De paar winkels die er zijn gaan we ook bekijken.
Fraaie muurschildering:


Een leuk tweedehandswinkeltje waar we allebei iets van onze gading vinden.


De Oude Remise is ook weer open. Er worden nu graangerelateerde streekproducten vervaardigd. Een deel is nog in ontwikkeling, maar het ziet er al veelbelovend uit.
Mooi dat er weer iets gebeurt in zo'n prachtig gebouw,




Na het diner kan ik nog bij een kapper terecht, voor een spotprijs geweldig geknipt!


De volgende ochtend gaan we weer terug. Alexandra blijft nog een nachtje bij ons en op zondag gaan we in Groningen naar de nieuwe film van Marianne Thieme waarin de kansen van een plantaardige samenleving worden onderzocht, Powerplant.
Daarna gaat Alexandra weer terug naar Gouda.
Dit was leuk, samen een paar dagen zo sober eten. Hopelijk volgend jaar weer.





donderdag 7 maart 2019

Vasten 2019 (dag 2)


Na het ontbijt pakken we de trein naar Nieuweschans en aldaar halen we OV-fietsen uit de boxen, zoals meestal met een hoop gehannes. Maar wel met een vrolijke feestfiets erbij.
We fietsen naar Jan Wilde een Tuin.

Ik zie niets bijzonders, maar buitenvrouw Alexandra ziet iets in het water.  Watergras.
Watergras? Ja, Catabrosa aquatica. Vrij zeldzaam.


Bij Jan aangekomen bekijken we natuurlijk de tuin, waar alweer van alles tevoorschijn komt.
Altijd leuk, bij Jan en Henri.


Weer terug in Nieuweschans tijd voor het diner. Met een glaasjes vlierbessensap.


woensdag 6 maart 2019

Vasten 2019 (dag 1)

Gisteren kwam Alexandra uit Gouda. Vandaag reizen we naar Nieuweschans om weer een paar daagjes basic te vasten. Eerst via de Kringloop want Alexandra was haar badjas vergeten. Ze vond een vrijwel nieuwe voor wel € 1,75. Henny zet ons in Winsum op de trein.


We logeren weer in Paradiso, zonder allerlei verleidingen in de buurt weer lekker matigen en van binnen reinigen. Natuurlijk gaan we eerst heerlijk mineraal badderen bij Fontana.

Als je je eenmaal op weinig eten hebt ingesteld gaat het heel makkelijk. Er is veel om bij te kletsen en dus genoeg afleiding.

We hebben zelf fruit en sapjes meegenomen. Ons avondeten bestaat uit een glaasje waterkefir, warmgemaakt tomatensap en wat fruit, heel langaam opeten zorgt ervoor dat je er toch vol van zit.


dinsdag 13 februari 2018

Weekje vasten 2018

Het is weer tijd ... er zitten net wat teveel winterkilootjes in het midden, maar belangrijker zijn de vage PHPD's (pijntje hier, pijntje daar). Ik had wel zin om het weer eens georganiseerd te doen, maar kon niets naar mijn zin vinden. En in de Schouw in Zeeland, hoe super ook, had ik geen zin in (en het geld er niet voor over). Hoewel ik dat ieder zou aanraden als je voor het eerst gaat sapvasten.
Samen met vriendin Alexandra naar het hoge noorden, naar Bad Nieuweschans. We gaan het heel budget doen en slapen niet in Fontana, maar gezellig in Motel Paradiso.
Omdat we ook wel wat actief willen zijn besluiten we om heel mild te vasten, dus ook wat fruit eten en voor Alexandra zo nodig een rijstewafel. We hebben een groot deel van sap en vruchten bij ons en de rest kunnen we bijhalen bij de supermarkt.
Wat vervelend is, is dat ik een griep voel opkomen. Maar we zetten gewoon door.
Het kleine appartement is komende week onze cocon. We voelen ons hier prima en elke dag hangt Het Dagblad van het Noorden aan de deurknop.

Jammer dat ik steeds zieker word, het komt wel goed uit dat het tijdens het vasten is, dan toch geen trek in eten en veel dutjes kunnen doen.
De nachten zijn lastig door het vele hoesten.
Maar wat genieten we, het is vrieskoud en zonnig, de enige echt koude, grijze dag is op donderdag, als we naar Jan Wilde een Tuin gaan.
Het is erg leuk om het samen met Alexandra te doen en zij verdiend een medaille om zonder klagen met iemand te zijn die de halve nacht aan het blafhoesten is.


Dag 1: We reizen beide met een keuzedag, dus dat scheelt alweer, de trein rijdt gewoon zonder hindernissen, we hebben een goede aansluiting naar Nieuweschans. We 'dineren' met sapsoep, lekker groentesap even warmgemaakt en wat komkommer en tomaatjes.
Ik ga dan naar bed en Alexandra gaat het dorp nog even bekijken bij maanlicht.

Dag 2: Als we opstaan licht er sneeuw. Naar Fontana, voor het onvolprezen mineralenbad en Alexandra een rondje sauna.
In de Brasserie nemen we een fruitbowl, helemaal naar onze zin.

Dag 3: Met de trein naar Winschoten en daar op de OV-fiets naar Jan Wilde een Tuin. Wat is het koud! Daar aangekomen krijgen we warme slofjes, lekker thee, kefir en sapsoep. Kefir is weer helemaal terug en we krijgen allebei een potje mee (kom ik nog op terug).
En natuurlijk een rondleiding door de wintertuin.


Dag 4: Weer het mineralenbad van Fontana, het schijnt ook goed te zijn voor de luchtwegen, dus hoop ik daar ook profijt van te hebben. Verder bezoek ik hier een huisarts, toch maar iets vragen voor het gehoest.

Dag 5: Vandaag komt Mijn Architect ook een nachtje, we gaan vanavond uit, hopelijk lukt dat met al het gehoest. Alexandra en ik huren fietsen en maken een klein Dollard rondje. Het is zulk prachtig weer en hopelijk geeft het me wat meer lucht. Getwijfeld, maar ik meld met toch maar ziek, ik kan a.s. maandag niet zo naar mijn bewoners, volgens mij jaag ik ze gelijk de dood in als ik ze aansteek. Wat meer foto's op de andere blog.

Dag 6: Vertrek naar huis, we gaan even langs de Oude Gasfabriek, daar is een Vegan Fair, maar het is te druk, te onoverzichtelijk en eigenlijk voel ik me te beroerd voor zoiets, dus gaan we gauw naar de Herbivoor, voor een troostvolle kom linzensoep en daarna naar huis.



Ik realiseer me dat ik, zover ik weet, voor het eerst griep heb. Ik had in het verleden wel verkoudheden of voelde me grieperig, maar dat was geen griep. Nu ik het echt heb, weet ik wat het is en hoop het nooit meer te krijgen. Wat een verschrikking!