Dr. Moerman

Ik was in september in Vlaardingen op het voormalige landgoed van Dr. Moerman, en eenmaal weer thuis kwam zijn brood weer in mijn herinnering.

Ik dacht ... ik ga het eens proberen en bestelde het meel bij molen Aeolus. Ik bakte er een zonder-kneden-brood van. Het is heerlijk brood geworden, iets zachter dan van mijn gebruikelijke meel. Waarschijnlijk door de sojalecithine.

Ik vind het jammer dat het niet biologisch is, dat heeft toch mijn voorkeur. Dus blijft het een eenmalige actie. Maar lekker was het!

Ik gebruikte  600 g Dr. Moermanmeel, 200 g tarwebloem en 2 el lijnzaad, verder hetzelfde recept als hier.

Toen ik nog in Vlaardingen woonde, leefde dr. Moerman (1893–1988) nog. Thuis hadden wij wel wat bewondering voor hem.

Hij had als liefhebberij het houden van postduiven en gebruikte zijn duiven voor voedingsproeven die de basis vormden van zijn zoektocht naar een therapie tegen kanker. Deze proeven bestonden uit het toedienen van diëten met verschillende vitaminen en mineralen. Hij ontwikkelde een alternatieve kankertherapie, die aanhangers maar ook weerstand opriep, voornamelijk vanuit de universitaire medische wereld.

Hij richtte een eigen ziekenfonds op voor goedkope medische zorg aan arbeiders. Hij verhuurde ook honderden volkstuintjes op het landbouwareaal rondom boerderij Hoogstad, vanuit de gedachte dat gezond voedsel een gezonde weerbare bevolking zou opleveren. 

Als duivenmelker viel hem op dat de kwaliteit van voeding de weerstand en prestaties van duiven kon verhogen. Duiven konden volgens hem geen kanker krijgen, en daaruit trok hij de conclusie dat een aangepast dieet kanker bij mensen zou kunnen genezen. 

Moerman ondernam in het begin regelmatig pogingen om zijn therapie onderzocht te krijgen maar hij vond geen weerklank bij de reguliere geneeskunde. Daardoor ontwikkelde hij een afkeer tegen de reguliere geneeskunde en wetenschap, een afkeer die een objectief onderzoek naar de effectiviteit ook later in de weg zou staan.

Er is uiteindelijk geen wetenschappelijk bewijs dat de Moermanmethode zou werken. Volgens de hedendaagse inzichten kunnen er toch relaties worden gelegd tussen voeding en de preventie van kanker. Voor daadwerkelijke genezing van kanker bestaat in de medische wetenschap echter geen draagvlak.

De aanbevelingen van het Moermandieet bestonden o.a. uit geen vlees of vis, geen koffie, thee, suiker; wel sinaasappelsap, bessensap, eidooiers, bruinbrood, veel groenten en salades, zilvervliesrijst en olijfolie.

Niet heel verkeerd.

Controversieel, duizenden volgers, geliefd bij zijn patiënten, in onmin met zijn collega-artsen. Dwarsligger bij gemeenteplannen, maar hoeder van de groene oase in de stad. Posthuum kwakzalver van de eeuw.

Zijn biografie kun je hier vinden.

Nachtje Rotterdam

Onze 40ste trouwdag. Vaak geven mensen dan een feest, maar daar heb ik helemaal geen zin in. We besluiten met zoon en schoondochter uit eten te gaan, in hun woonplaats Rotterdam.Dat betekent dat ik een nacht van huis moet. Dat ben ik helemaal ontwend. Ook kan ik eigenlijk maar moeilijk mijn kipjes alleen laten. Maar goed 1 nachtje moet kunnen, en een buurman wil wel even naar ze omkijken.

We gaan met de auto, maar onze oude diesel mag een groot deel van de stad niet meer in.

Gelukkig wel bij de woonplek van zoon en schoondochter.

We laten de auto daar staan en gaan met z’n viertjes met de metro naar het restaurant. We voelen ons een beetje als boertjes van buten, na zo lang niet meer in de grote stad geweest te zijn. 

Sinds we hier voor het laatst waren is er heel veel hoogbouw bijgekomen.

Het restaurant wat ik koos is Rozey. Een leuk concept.

Je kiest per ronde steeds twee gerechtjes. Zo vaak als je wilt. Er is keus uit heel veel kleine, mooie hapjes.

Je betaalt een vast bedrag p.p. namelijk 37,50 en daar zijn de drankjes ook inbegrepen.

De meeste gerechten zijn veganistisch en een paar vegetarisch. Bestellen gaat heel modern via je mobiele telefoon.

Bij deze ronde had ik bijvoorbeeld knolselderij carpaccio met rucola, pompoenpitten en truffeldressing en zeewier bitterballen met sojaveganaise. Allemaal heel smaakvol.

En zo bestel je net zolang tot je genoeg hebt. Het mooie hiervan is dat er niks wordt weggegooid. Het is een van de weinige restaurants die op maandag open is. We drinken nog wat in een biercafé met brouwerij en daarna zetten de kids ons op de tram, richting hotel.

We logeren in Hotel New York, waar we in het verleden graag kwamen. De eerste keer was in 1993. We hadden een bedrag betaald om de verbouwing van het voormalig kantoor van de Holland-Amerika Lijn tot Hotel New York te realiseren. Een voorloper van crowdfunding zeg maar. Als dank mochten we in de directiekamer overnachten en worden onze namen op de muur geschreven.

Nu hebben we een simpelere kamer, maar net als alle kamers heeft deze ook een aparte inrichting.

We kijken uit over de Wilhelminapier en de badkamer lijkt een lift. 

De volgende ochtend gaat de reis per metro naar het huis van zoon en schoondochter. Natuurlijk word ik gerold. Gelukkig niks kwijt. Een man achter me op de roltrap had mijn rugzakje opengeritst en mijn portefeuille gepakt. Boven aangekomen zei Henny: Je tas staat open! Ik keek gelijk in het gezicht van die man en hij gooide snel mijn portefeuille op de grond, zogenaamd alsof die uit mijn tas viel. Maar hij had natuurlijk al gezien, dat daar geen geld inzat, alleen maar pasjes. Toen ik het opraapte vroeg hij nog vriendelijk of alles in orde was, de smiecht. Ze waren met z’n tweeën, hoogstwaarschijnlijk Oostblokkers. Henny hield er al een soort rekening mee, dit was ons op dezelfde manier al eens in Parijs overkomen.

Zo naïef dat ik met zo’n rugzakje rondloop!

Wat was ik opgelucht dat ik al m’n pasjes nog had. Je moet er toch niet aan denken, dat je alles moet blokkeren en opnieuw aanvragen.

En natuurlijk namen we daarna de verkeerde metro.

Uiteindelijk in de auto en door naar Vlaardingen. Ik word nogal nerveus van al die drukte op de snelweg, hoe snel je zoiets ontwend bent.

Mijn vriendin heeft een nieuw huis en dat moet natuurlijk even bewonderd worden. Het is zulk prachtig weer dat we in haar tuin kunnen lunchen.

Na een heel gezellig samenzijn gaan we weer op weg, de lange reis terug naar huis.

Het was allemaal hartstikke leuk, maar ik ben zo blij om weer thuis te zijn!

Toeval ...

Een middagje naar onze vorige woonplaats Vlaardingen. We gaan naar het, door de stichting Kronoz georganiseerd, Filosofisch Café, waar vanmiddag een lezing door Henk Weltevreden gegeven wordt. De rol van het toeval.

De lezing gaat over de rol van het toeval binnen het creatieve proces in de kunst, de wetenschap en in ons leven.

In het begin zegt hij dat er tussendoor vragen gesteld mogen worden. Dat lijkt prettig, maar is het niet (vind ik).

Mensen stellen vragen … en hij beantwoord ze beleefd. Maar ik kom voor zijn verhaal, niet voor een discussie met iemand uit het publiek die zo nodig … ja wat eigenlijk?

Waarom stelt men die vraag, vraag ik me dan weer af? Is het zo belangrijk om zijn lezing te onderbreken, staat het interessant?

Achter elke vraag zit een andere vraag, of een mening of een oordeel.

Of ben ikzelf niet helemaal zuiver … ben ik jaloers omdat ik nooit zomaar tijdens iemands betoog een vraag zou durven stellen, in een publiek gezeten?

Nee, er zijn meer mensen die willen dat hij eerst zijn verhaal afmaakt en ik ben een vrouw dankbaar die dat luid en duidelijk verkondigt.

Henk Weltevreden houdt een schitterend verhalend betoog over het toeval, met echt buitenaards materiaal, meteorieten, Lucy, reiservaringen, André Kuipers en nog veel meer … Het publiek hangt aan zijn lippen.

Na afloop kunnen we het stukje meteoriet vasthouden … het is niet zwaar, als je zou zeggen dat het een stuk uitgedroogde biet is, zou ik je ook geloven … maar het idee dat ik iets buitenaards in mijn hand houd, dat is toch wel fascinerend.

Er zijn boeken te koop … maar ik heb weinig geld bij me … we willen ook een wijntje drinken, er moet ook nog wat in de hoge hoed.

Henk zegt dat ik het ook wel mag overmaken … hij kan niet weten dat ook daar de bodem inmiddels in zicht komt … pfff.

Ik bekijk zwijgend de rest van zijn boeken. In gedachten bedenk ik welke ik eventueel zou willen kopen, als het kon, toch maar De stier van Algeciras, zijn literaire debuut.

Maar ik neem er een die maar 5 euro kost … Passages, een boekje met dertig reisverhalen van veertien schrijvers.

We raken in gesprek en hij zegt: Kom eens langs. Zou ik ooit op zijn uitnodiging in durven gaan? Hij woont in de provincie Groningen!

Na afloop gaan we natuurlijk even langs bij mijn Vlaardingse vriendin en vertellen van onze inspirerende middag. Henk Weltevreden? Die ken ik wel, zegt zij.

Ik heb nog ergens een boek van hem, even zoeken … hier neem maar mee … De stier van Algeciras.

Toeval bestaat.

Dagje Vlaardingen

Op bezoek bij Vriendin in Vlaardingen, waar ik 22 jaar geleden woonde. Vanaf het station lopen we door de straat waar we gewoond hebben en waar onze zoon is geboren.

Altijd erg gezellig bij V.

Ook gingen we naar een lezing met muziek, georganiseerd door Kronoz, met Wim Kerkhof van de Amazing Stroopwafels.

Wim vertelt aan de hand van voorbeelden over zijn eigen muziek. Hij groeide op in Vlaardingen en geeft ons een kijkje in zijn leven, in zijn onnavolgbaar boeiend en humoristische manier van vertellen en zingen.

Ook al zijn we al zo lang weg uit Vlaardingen, veel bekende gezichten gezien, waarvan een van de organisatoren een studiegenoot van Man was. Bijzonder leuke middag!

Daarna weer terug naar Vriendin, en meehelpen aan een nog geheim werk van haar dochter (modeontwerpster). Was weer een fijne dag.

Jeugd

Wij woonden in de jaren 60 aan de rand van Vlaardingen vlakbij een weggetje met boerderijen. Bij de eerste boerderij kon je mij vaak vinden. Ik vond het leuk om te kijken als de koeien gemolken werden en ik was dol op de boerin en haar drie zoons. Voor de boer was ik een beetje bang. Helemaal geweldig vond ik het als ik opgedroogde koeiepoep uit de koeiestaarten mocht borstelen.

Ik was een dromerig kind en vond het heerlijk om op een lome zomerdag in mijn eentje in het weiland te gaan zitten, leunend tegen een liggende koe en dan te gaan zingen.

Als mijn Nederlandse repertoire op was ging ik verder met de Duitse liedjes die mijn moeder soms voor me zong, zoals:

Hänschen klein, ging allein
In die weite Welt hinein .....

en

Aber Heidschi Bumbeidschi bumbum .....

En geloof het of niet, er kwamen meer en meer koeien naar me toe gesjokt en ze gingen allemaal om me heen liggen. Ik was er van overtuigd dat ik ze met mijn liedjes een plezier deed. Er bestaat geen foto van, maar ik zie het als een plaatje nog haarscherp voor me.

Soms denk ik wel eens: had ik niet beter een boer kunnen trouwen i.p.v. een architect?
Maar ja, Boer zoekt vrouw bestond nog niet.