Fietsen

Met een vriendin ga ik vandaag fietsen, in de Krimpenerwaard. Het is een prachtige dag ... en het is appeltijd. Bij een dijkje staan heel veel appelbomen. Ze vallen van de boom en rollen de dijk af in de berm. Die kun je dus gratis en voor niks oprapen, en geoorloofd!
Het zijn allerlei soorten door elkaar, groene, rode, zure, zoete, kleine en grote.
Ook enkele peren.
Al rondfietsend vinden we dat het hier wel heel mooi is, maar ook wel druk. Het vele (sluip) verkeer drukt ons regelmatig de berm in. Als we een mooi klein weggetje zien, dat we allebei niet kennen ... gaan we dat natuurlijk in, de Zuringkade.

We gaan ook zwemmen in de IJssel. Normaal ben ik niet zo'n held ... en heb eerst allerlei tegenwerpingen ... is het niet vies, zitten hier geen rivierkreeftjes. Uiteindelijk durf ik en vind het geweldig!

Het was heerlijk! Gelukkig was er een klein trappetje, anders was ik er denk ik niet meer uitgekomen.
We waren de enige mensen hier. Hele bijzondere gewaarwording. Ik ben blij dat ze me overgehaald heeft.

Op de terugweg kopen we bij een boerderij nog sperziebonen en vinden we ook nog een grote bramenstruik, vol met prachtige bramen. Vlierbessen vinden we niet, pas weer in de buurt van huis wist zij nog een grote vlier staan. Het is een slecht vlierjaar volgens mij, maar gelukkig hangen er nog wat mooie trossen.
Heerlijke dag! Dit is de oogst:

De bramen en de vlierbessen gaan in de jam. Van de valappels maak ik superlekkere appelstroop die geweldig smaakt op havermoutpannekoekjes.
En de peren worden gestoofd in rode wijn, met een kaneelstokje, steranijs en laurierblad.
Dat is nog eens leuk boodschappen doen!

Slapen in een Duitse Pipowagen (4)

Vandaag is het wat regen betreft wel de slechtste dag van ons verblijf. We speuren de hemel af, en kijken regelmatig naar de buienradar. We willen graag een dichtbijgelegen stadje bezoeken. De ochtend is in ieder geval niks, we blijven binnen in de pipowagen. Kan Mijn Architect nog wat werken. Zelfs hondje Pau komt even schuilen.

Tegen twee uur wagen we het erop. Het is droog, en de zon komt door. We fietsen door het prachtige Reichswald, een flink glooiend bos, naar Kleve. Onderweg een buitje, maar het bladerdek beschermt ons.

Het is soms flink stijgen, behoorlijk heuvelachtig hier, waardoor ik merk dat ik wel weer eens wat aan mijn conditie mag doen. In Kleve, in het Nederlands Kleef geheten, aangekomen valt het ons op hoeveel Nederlanders hier rondlopen. 

Als we het winkelcentrum inlopen zien we een beeld, de Lohengrinbrunnen welke de geschiedenis verbeeldt van de herkomst van de eerste bewoners van Kleve. De legende van 1000 jaar geleden gaat over ene Beatrix die met de Zwanenridder getrouwd was, maar nooit naar z'n naam of herkomst mocht vragen. Op aandringen van hun zonen deed ze het toch, en toen kwam de zwaan hem weer halen. Beatrix stierf binnen enkel maanden aan een gebroken hart.

Ik vind het niet echt leuk om door zo'n stadje te wandelen met de constante dreiging van een regenbui. En als het dan stortregent ziet het er toch wat treurig uit.
We eten een lekkere Pommes onder een afdak en gaan een kroegje binnen voor een wijntje.

Ik schaf een tijdschrift aan, leuk altijd die keus in Duitsland in vega tijdschriften. Grappig, in de winkels praten wij Duits, en zij Nederlands.

Als het weer droog is, fietsen we terug, voor de zekerheid toch maar de regencapes aangedaan, maar echt nodig was het niet. We hebben steeds wel geluk.
We rijden nog even langs de supermarkt om iets voor het avondeten te kopen. 

Voor ons vrij ongebruikelijk, maar voor het gemak eten we een keer uit pakjes. Wel veel afval voor 1 maaltijdje, maar was goed te eten. Caroline bracht ook nog wat leftovers van gisteren. Lekker knus zo deze laatste avond in onze pipowagen. Sapperdeflap!

Eetbare fietstocht

Ik vond weer een leuke activiteit in het Goudse: een Eetbare Fietstocht. Deze (inmiddels tweede) fietstocht gaat langs verschillende buurtmoestuinen. Het thema is voedsel van dichtbij. We beginnen in een buurt, waar een gezamenlijke buurtmoestuin is aangelegd en deze zal vandaag officieel geopend worden door de wethouder van Duurzaamheid, milieu en dierenwelzijn en nog zo wat, tevens Innovatief burgerschap. Zij zal daar een appelboom planten (Schone van Boskoop).

We worden gastvrij ontvangen met vlierbloesemlimonade en krijgen uitleg hoe deze buurtmoestuin ontstaan is.

Ik vind het heel bijzonder dat zoiets mogelijk is, in woonwijken waar doorgaans meer en meer schuttingen geplaatst worden, en dan dit in een stukje openbaar groen. De eerste (negatieve) gedachte die bij me opkomt is: dit gaat nooit goed, dit wordt vernield, gejat, een hangplek. Maar het schijnt dus te kunnen, geweldig!

We stappen op de fiets en gaan naar de tweede locatie, Ouders Vrucht, een van de eerste zorgboerderijen, met zes bewoners met een agrarische achtergrond en vijf cliënten voor dagbesteding. Er is een boerderijwinkel, ik koop er weleens groente en fruit. We krijgen vandaag uitleg over het kaasmaken. Dat vind ik wat jammer, omdat ik liever een rondleiding door de moestuin had gewild en de dieren wil ik ook wel even zien. Ik weet wel hoe je kaas maakt en dat is voor mij minder interessant nu ik steeds plantaardiger eet.

Terwijl ik luister leun ik tegen een diepvrieskist vol vlees. Aan de ene kant vind ik het goed hoe hier met de dieren wordt omgegaan … de dieren staan in weilandjes in de buurt, de bewoners zie ik regelmatig rijden met een bakfiets met ouderwetse melkbussen en het is totaal niet vergelijkbaar met de massaliteit van de bio-industrie … toch krijg ik er steeds meer moeite mee om hier stukken bevroren dier te zien en een paar meter verder de nog levende dieren te kunnen horen.

Maar zoals vaak sta ik hierin alleen, niemand reageert als de boer verteld dat de koeien op een acceptabele leeftijd geslacht worden (4 jaar!).

De lezing over kaasmaken gaat verder en ik kijk om me heen. Achter me zie ik een tekst aan de kast geplakt, over de ‘verdingelijking’ van het dier. Ik begin ergens tussenin te lezen:

... Het is lastig te zeggen waar het omslagpunt ligt. Het leven op een megabedrijf is niet per definitie slecht en een kleine boerderij is geen garantie voor dierenwelzijn. Maar de subjectieve waarde van een dier wordt wel deels bepaald door de aandacht die de mens het kan geven. In die zin is er een spanning tussen de grootte van een bedrijf en de waarde van een individueel dier. De bezwaren tegen megastallen ga vaak over dierenwelzijn, volksgezondheid of milieu.

Maar het wezenlijke bezwaar, zegt de Raad voor Dierenaangelegenheden, zou wel eens kunnen liggen in de ‘morele intuïtie dat verdergaande schaalvergroting leidt tot verdere verdingelijking van het dier’.

Die verdingelijking dreigt waar mensen geen persoonlijke ervaringen meer opdoen met productiedieren. Ze zijn apart gezet om onder de meest optimale omstandigheden zo snel en zo efficiënt mogelijk te produceren. Van een productiedier krijgen we geen natte neus tegen onze wang, geen vrolijke begroeting, geen gezelschap en geen trouw. We hebben er alleen nog een gastronomische relatie mee. En daarmee ontnemen we hen de mogelijkheid om ons iets anders te geven dan het product waarvoor wij hen in leven hebben geroepen...

Het is waarschijnlijk als opsteker voor deze boerderij bedoeld, maar ik word er toch een beetje verdrietig van. Ik verlaat de kaasproeverij en loop naar buiten, het erf op. Ik ga de stallen binnen, het ziet er keurig uit, niks op aan te merken in vergelijking met de bekende afschuwelijke beelden, maar toch.

Ik heb een poos geleden nog eens gekeken naar vacatures op een zorgboerderij … 
gelukkig is het nooit wat geworden, ik zou het niet kunnen. Hoe ‘goed’ er ook voor de dieren gezorgd wordt, ze zullen toch uiteindelijk toch vrij jong gedood worden.

De boerenkool staat er in ieder geval puik bij:

Op naar de volgende locatie, in weer een totaal andere buurt een mooie en lekker wilde moestuin op een binnenterrein:

We gaan nog naar de winkel van molen De Roode Leeuw, met streekproducten en daarna naar de achterplaats van een buitenschoolse opvang met bakken in Makkelijke Moestuin stijl:

De afsluiting vind plaats in een tuin op een prachtige locatie,waar we ongelofelijk gastvrij onthaald worden op gerechten gemaakt uit eigen tuin, met een drankje en ook nog een leerzame kwis over voedingsmiddelen.

Ik vond het een superdag en heb bijzonder leuke mensen ontmoet.

Vlierbessen en koeien

Het wordt nu echt tijd om nog wat vlierbessen te plukken. De bloesem was dit jaar ook vroeger, dus zijn de bessen ook vroeger, stel ik me zo voor. Ik zie dat er zelfs al bessen aan het uitdrogen zijn.

De mooiste hangen altijd bovenin, die zijn voor de vogels. We verzamelen toch nog een tasje vol plus wat bramen.

Het is zonnig weer, dus fietsen we nog een stukje verder het Goudse Hout in.

Het Goudse Hout is een recreatie- en natuurgebied van ruim 80 hectare, grenzend aan de Reeuwijkse Plassen. Het is in de jaren 80 aangelegd en is inmiddels een prachtig gebied geworden.

We komen op een plek waar kippen vrij rondlopen. Ze komen blij aangerend, maar ik heb niks voor ze. Ik zie dat bij hun hok een vlierstruik staat die behoorlijk leeggegeten is. 

Ik pluk nog wat takjes voor ze en in no time pikken ze de besjes eraf. Kippen eten vlierbessen!

In de verte zie ik koeien, daar moet ik dus even naartoe.

Beklagenswaardige wezens, ik vind ze zo ontroerend, die grote, logge lieverds.

Deze laat zich eens lekker aanhalen en kriebelen, waar ik ook weer blij van word:

Thuisgekomen aan de slag met een leuk werkje: besjes rissen. Deze gaan voorlopig de diepvries in tot ik weet wat ik ermee ga doen.

Drie x drie (4)

Melk is voor kalfjes

Fietstocht

Aardig weer, dus een lekkere fietstocht gemaakt met Y. (bijna 28 km). We wilden naar Nieuwerkerk a/d IJssel fietsen om wat te gaan drinken bij De Dames - Leefgoed de Olifant.

We fietsten op de beeldschone Gouderakse Tiendweg, door het Beijerse in de Kimpenerwaard, via Gouderak en Ouderkerk.

De weilanden zijn leeg, op wat ganzen en een paar stoere koeien na. En een schaap met iets vreemds op z'n kop. Heel in de verte wat scholeksters en smienten.

We willen met het pontje overvaren naar Nieuwerkerk. Helaas …  het pontje ging niet vandaag. Dus zijn we teruggefiets naar Gouda en gaan bij het Museumhaven Café wat eten en drinken. 

o, jammer worteltaart is al op

Een gastvrij onthaal door een enthousiaste uitbater! Een goeie pompoensoep (daar zijn we allebei gek op) met een lekker fris fairtrade wijntje. Een lekkere cappuccino met een überheerlijke worteltaart èn nog een koffielikeurtje als toegift.

Genieten, erg gezellig en bijna de slappe lach … je weet wel waardoor Y.