Krant en vakantieherinnering

Wij hebben jaren geleden ons abonnement op de krant opgezegd. Uit bezuiniging, maar ook uit tijdgebrek. Ik kon een ongelezen krant nooit wegdoen en de stapel ‘nog te lezen’ werd steeds hoger. En op een gegeven ogenblik ben je het zat, die berg oud papier bij het ontbijt in het weekend. Dus abonnement op gezegd. Toen kochten we alleen een zaterdagkrant, meestal de Volkskrant of NRC, soms beide. Ook weleens Trouw of de Waarheid. Met die dikke zaterdagkrant deden we de hele week, tot ook daar weer bijlagen te lang op de eettafel (of op de WC) bleven liggen.

Ik mis de krant niet, heel soms kopen we er een op zaterdag, als er iets in staat wat wel wat lijkt, maar meestal valt het tegen. Dan kan ik die (omgerekend) zes gulden, toch zinniger besteden i.p.v. aan oud papier.

Het leukst vond ik altijd een krant kopen op vakantie. Omdat wij vooral op niet-toeristische plekjes zaten was dat altijd een hele zoektocht.

Op ‘ons’ Griekse eiland Chios was heel soms een Nederlandse krant te koop.

Supermarkt Volissos

Bakker Volissos

We zaten in 2001 in een appartementje helemaal boven in het noordwestelijke dorpje Volissos, waar de tijd heeft stilgestaan. ’s Morgens naar beneden lopen, voor een simpel, maar allerlekkerste brood ter wereld, eieren en misschien een krant. In de plaatselijke supermarkt vroegen we ernaar en we kregen steevast het antwoord: ‘mayby tomorrow’, maar nooit een krant gezien. Dan weer naar boven sjokken voor ontbijt op het dakterras, zeker twintig minuten en de temperatuur liep snel op naar de 30° C. Heerlijk!

Halverwege even rusten om de hartslag weer iets naar beneden te brengen. 

In de hoofdstad zag je wel de Telegraaf, maar …  zelfs op vakantie was ons dat te gortig.

We hadden inmiddels twee adresjes gevonden die op woensdag of donderdag de zaterdagse Volkskrant verkochten, in de hoofdstad en in de badplaats Karfas, bij de bar Oasis (Nederlandse eigenaar), maar je moest er wel snel bij zijn, want hij was zo weer uitverkocht. Als we er een konden bemachtigen, dan heerlijk op een terrasje, met een glaasje Retsina, de cryptogram maken. Leuke herinneringen zijn dat, de jacht naar de krant.

Vandaag hebben we weer eens een krant gekocht, het AD - Groene Hart editie, omdat de buurvrouw vertelde dat er een foto van onze zoon en zijn vriendin instond.

Die foto is leuk en de rest niet, maar ik ga die krant toch even lezen. Man gooit zich op de cryptogram.

Ik lees dat Gouda in de ban is van zakkenrollers, dat Amsterdam de onveiligste stad is en dat het kabinet-Rutte wellicht het beste is sinds WO II, zegt Rutte, dat het IQ in 100 jaar 14 punten is gezakt (hoogopgeleide vrouwen krijgen minder kinderen dan laagopgeleide), er mag steeds meer haring worden gevangen, dus kunnen we het aan Japan verkopen en verder lees ik nog dat er in het Groene Hart deze maand de meeste regen is gevallen.

Opeens bedenk ik: ik zit m'n tijd te verdoen met vooral ‘who cares nieuws’, ik ga opschieten, ik moet zo gaan werken.

Kruisbes (1)

De eerste vier jaar van mijn leven woonde ik in Cuxhaven, in het noorden van Duitsland. ‘Hinten auf den Hof’ stond een flinke struik met groene kruisbessen. Ik was er gek op. Mijn grootmoeder verbood me om deze te eten, waarschijnlijk was ze bang dat ik buikpijn zou krijgen. Ze waarschuwde me als ik achter op de ommuurde binnentuin speelde, blijf van die bessen af, ik hou je in de gaten. Zo’n braaf meisje was ik dus dat ik geen bessen plukte, maar smachte er wel naar.

Ik keek naar die aantrekkelijke struik, maar durfde niets te plukken omdat ik de ogen van mijn strenge oma in mijn rug voelde. Veel later realiseerde ik me dat zij me nooit had kunnen zien, misschien net als ze helemaal uit het raam zou hangen. Het verlangen naar kruisbessen is altijd gebleven. Nu woon ik in een straat met een Natuurwinkel en zij hebben ze!

Wat ze ook kosten, ik koop ze en als ik het doosje leeg eet ben ik weer even dat kleine meisje op die mooie plek in het verleden.

Ik heb geen tuin, maar nu ik weet dat je ook kruisbessen in een pot op het dakterras kan kweken is dat mijn grootse wens: een kruisbessenplant.

Hier de achterkant van het huis waar ik destijds woonde, op de eerste verdieping. Bij de erker was de keuken.

Ik kreeg een paar weken geleden een afgedankte kruisbessenplant. Hij was al een paar maanden geleden uit de grond gehaald en lag op de composthoop. Toch zagen de blaadjes er nog goed uit.

Ik zette hem eerst een tijdje in een bak met water.

Daarna plantte ik hem in een pot en keek het een paar dagen aan. De blaadjes bleven nog steeds goed. 

Toen snoeide ik een flink stuk van de takken weg, hopende dat er eerst energie in het herstel van de wortels wordt gestoken.

Het eerste groene puntje verschijnt ... hij slaat aan. Wat een sterke plant, wat een doorzetter ... mooie metafoor voor mij, stel je voor dat hij volgend jaar vrucht gaat dragen! 

En wat gaat het dan worden, groen of rood? Hier het vervolg.

Kruisbessen van de Natuurwinkel

Vasten 2012, dag 2 (en terugblik 1999)

Valt niet mee hoor, thuis sapvasten. Het voordeel van een kuuroord is natuurlijk dat er geen verleidingen om je heen zijn en je samen in hetzelfde schuitje zit. Hier zit Man naast me met boterhammen en dropjes.

Toch is het gelukt. ‘s Morgens en 's middags sap en ’s avonds soep.

Ik heb die soep gemaakt van groentebouillon met gepureerde wortel en pompoen. Een heet en dik, troostrijk maaltje.

Als het tussendoor te moelijk wordt neem ik nog een kop bouillon of een stukje komkommer. Verder heel de dag sloten thee en water. Echt honger heb je niet. Het is de trek en de gewoonte die het lastig maakt, het is goed om dat weer eens te doorbreken.

Terugblik 1999

Destijds bij de sportschool zei iemand tegen me: Heb je die aanbieding in de krant gezien, een week vasten in Portugal voor de waanzinnige prijs van 995 gulden?

Dat was de helft van de normale prijs. Ik was in 1996 gestopt met roken, toen tien kilo aangekomen en inmiddels vijf kilo weer kwijt, maar die laatste vijf kilo wilden niet. Ik besloot te gaan. En sindsdien ben ik dus fan van vasten.

Omdat ik een kamer deelde met iemand kreeg ik nog eens korting.

In die prijs zat alles inbegrepen: de vlucht, transfer, luxe kamer, kuur, massage. Verder nog allerlei presentjes, zoals een mooie badjas, tasje, bidon, petje, regencape enz.

Het was sinds jaren dat ik weer eens alleen op stap ging, zonder man en kind.

In die tijd was faxen en bellen het enige contact met het thuisfront.

Even de oude map opgezocht: Ik heb alle faxen nog bewaard. Leuk is dat.

Heimat

Vandaag naar Cuxhaven in Duitsland voor de rouwdienst van mijn oudste broer Ronald. We gaan met z’n vijven: mijn moeder, mijn jongste broer en zijn vrouw, mijn jongste zus en ik.

Het is een flinke rit, een kleine 500 kilometer, maar het gaat allemaal voorspoedig. Ik was nog even benauwd voor controle bij de grens, mijn paspoort is verlopen, maar niks aan de hand.

Bij aankomst een ontroerende ontmoeting bij onze tante met alle familieleden.

Het rare bij dit soort bijeenkomsten is, dat de aanleiding verdrietig is, maar het ook een soort reünie is, met veel plezier en gezelligheid tussendoor. Sommige familieleden heb ik heel lang niet gezien.

De volgende morgen, vrijdag, is de rouwdienst in de kerk, met prachtige zang van het koor, waar mijn broer Ronald ook in zong.

Na de plechtigheid en het gezamenlijke maal gaan we nog even herinneringen ophalen:

Het gebouw waar we woonden, aan de Strichweg,  tot we naar Nederland vertrokken in 1962, het is geschilderd, maar verder weinig veranderd:

De erker aan de achterkant, op de eerste verdieping, hier was de woonkeuken. Er waren toen nog geen kunststof kozijnen, maar dubbele ramen van hout:

Ik was ongeveer vier jaar toen ik dit raam opende en er gewoon uitsprong. Ik vond het helemaal niet hoog, maar ik weet nog dat mijn lijf wel een pijnlijke klap kreeg toen ik op de grond terecht kwam. Ik liep het blok om en belde aan bij de voordeur. Mijn oma opende de deur en kreeg bijna een hartverzakking toen ze mij daar zag staan, terwijl ze niet beter wist dan dat ik in de keuken was.

Terwijl wij daar achter het gebouw staan, ‘hinten auf dem Hof’, loopt daar een vrouw, ze kijkt me peinzend aan en vraagt dan of ik Angelika ben. Een buurmeisje van toen, mijn hemel dat is 50 jaar geleden! 

Blijkbaar ben ik weinig veranderd, zelfs toen al een onderkin (links ik, rechts mijn zusje).

Mijn geboorteplaats Cuxhaven is een erg mooie plaats. We gaan de dijk over en zien de Kugelbake, een van de oudse bakens langs de Elbe. Op dit punt gaat de Elbe over in open zee.

De luchten zijn prachtig en we zien deze drie dagen tientallen regenbogen.

Kugelbake

Alte Liebe

Ronald werkte bij het loodswezen, daarom zal hij een zeemansgraf krijgen.

Omdat daar geen familie bij mag, besloten we zelf bloemen voor hem in zee te gooien. Zaterdag, in de morgen verzamelen we allemaal bij de ‘Alte Liebe’.

Mijn zussen hadden bij een bloemist de bloemen gehaald. Daar was nog hilariteit: ‘Kunt u de kopjes van de stelen halen, want we gooien ze toch gelijk weg’. Na uitleg maakte hij een mooi doosje voor ons.

Het waaide flink, het tij was goed, en terwijl we de bloemen in zee gooiden - letterlijk en figuurlijk een kippevelmoment - doken de meeuwen ernaar. Teleurgesteld lieten ze van een hoogte de oneetbare bloemen weer vallen, wat wel een mooi gezicht was.

Na afscheid van ieder genomen te hebben, moeten die Holländer weer de terugweg aanvaarden. We spreken samen de hoop uit dat een volgend treffen niet zo’n verdrietige aanleiding zal hebben.

Tovertabak

Een poosje geleden vroeg iemand in een Gronings café aan me: Heb je wel eens drugs gebruikt?

Het is wel heel lang geleden, ik denk dat ik rond de 18 was toen ik wat stickies (zo noemden we dat toen) gerookt heb. Nadat mij een keer een ‘vreetkick’ overkwam, hield ik het voor gezien.

Ik heb het niet nodig, ik maak volgens mij al genoeg dopamine aan ..... ik raak al van een leuke Groningse zanger ‘in de gloria’. Je moet er toch niet aan denken dat ik dan ook nog iets zou gebruiken, dan zijn de rapen helemaal gaar.

Laatst las ik het volgende:

Bij het luisteren naar favoriete muziekstukken wordt namelijk de 'genotsstof' dopamine aangemaakt. Dopamine speelt een grote rol bij het ervaren van genot, blijdschap en welzijn en wordt ook bij drugsgebruik opgewekt.

O, zit dat zo! Ik gaf de overgang al de schuld. Lees het artikel hier verder: Volkskrant.nl

Toen mijn zoon ook ongeveer die leeftijd had, vertelde hij me dat hij met een paar vrienden een joint gekocht had. Ik dacht toen: Nu goed opletten, niet gelijk gaan preken of verbieden, dan wordt het juist aantrekkelijk.

Ik stelde voor dat ze die dan maar hier moesten komen roken.

Nou dat was wat, bij Zoon thuis mocht je blowen!

Een van z’n vrienden vroeg aan me: Bent u daar dan niet tegen?

Ja, natuurlijk wel, maar ik heb liever dat jullie het hier doen, dat ik erbij ben, dan dat er straks iemand misschien beroerd in een of ander steegje ligt.

In ieder geval was de spanning en het stiekeme eraf.

Het woord ‘tovertabak’, mooie vondst trouwens, kwam ik hier tegen: Alex Vissering's weblog 

(wel in het Gronings).

Nou vind ik het alleen jammer dat ik vergat te informeren: Waarom vraag je dat?

Met Rintie en de camper op reis

In 1983 had mijn vriendje een oude Citroën HY op de kop getikt. Hij knutselde er een fantastisch soort camper van en we besloten er mee weg te gaan.

Ik had er mijn baan voor opgezegd, ik was jong en ik zou bij terugkeer wel weer wat vinden. Vriend had een eigen zaak, samen met een partner en die kon het wel even alleen af.

In de camper waren twee opklapbare planken gemaakt, als ze beide neergeklapt waren, met een matrasje erop, was het een bed, als er één neergeklapt was, werd deze gebruikt als tafel en aanrecht. Beide opgeklapt waren het kastdeuren die alles wat er achter lag tijdens het rijden op hun plek hield. De HY-bus, die wij Theo de Tank noemden, had aan de linkerkant ook een raampje en daar was een plankje gemaakt wat dienst deed als ‘studiehoekje’.

Omdat we allebei niet zo erg lang zijn konden we in de breedte slapen, zodat we veel ruimte hadden. Ideaal was ook dat je gewoon rechtop kon staan.

In ons rijdend huisje zijn wij bijna drie maanden door Italië en Frankrijk getrokken en als je zo lang samen in zo’n kleine ruimte leeft, leer je elkaar wel kennen.

zo sliepen we

Ik had toen al zo’n acht jaar een hond, Rintie. Hij was tien jaar toen we op reis gingen en natuurlijk ging hij mee.

Rintie was een soort Mechelse herder, niet raszuiver, en hoewel hij er indrukwekkend uitzag, was hij erg lief. Zo groot als hij was, toch was hij erg bang voor tekkels! Het liefst sprong hij dan bij je op schoot. Maar van mij moest je afblijven!

Toen we in het zuiden van Italië bij het Lago Ampollino, in de streek Calabrië, stonden begon Rint grote stenen uit het water te halen. Hij legde ze bij de camper neer en ging nieuwe halen. Ongelooflijk hoe hij die keien tussen z'n tanden kon vasthouden.

Hieronder ligt het 'vrouwtje' er nogal kwetsbaar bij tijdens een siësta op een camping vol met Italianen. Denk maar niet dat er ook maar iemand nader hoefde te komen!

We hebben deze periode zo’n tienduizend kilometer gereden. Dit was een geweldige ervaring en tijdens deze reis groeide het idee dat ik met deze man wel een kind zou willen. Dat gevoel had ik nog niet eerder gehad. Twee jaar na deze reis is onze zoon thuis geboren en Mijn Architect en ik zijn inmiddels bijna 30 jaar samen.
Al op de eerste dag lag Rintie voor de deur van de babykamer en de enigen die over hem heen mochten stappen waren wij.
Het was een fantastische hond. Ik mis hem nog vaak.