Veebeoordelen

Vandaag vindt er in mijn woonplaats het Nationaal Kampioenschap Veebeoordelen 2017 plaats. Tijdens dit NK Veebeoordelen beoordelen deelnemers uit heel Nederland roodbonte en zwartbonte koeien op hun uiterlijke kenmerken: frame, type, uier, beenwerk en het algemeen voorkomen. Degene die dit volgens de jury het best kan, mag zich Nationaal Kampioen Veebeoordelen 2017 noemen.

Omdat ik boodschappen op de Markt moest doen kwam ik er langs. Gelukkig stonden de dieren onder een tent en was er genoeg stro. Het waren 15 koeien en ze stonden of lagen er best relaxed bij.

Het idee achter dit evenement staat me erg tegen. Eerst dat gesleep met die dieren, hoewel ze gelukkig niet echt van ver kwamen, iets beoordelen dat voor (onbekend) dierenleed staat, we zijn nu toch wel wijzer, en dan dat beoordelen van frame, type, uier, beenwerk en het algemeen voorkomen!
Alsof het auto’s zijn ... of die universele Missverkiezingen, waar ook wordt gelet op frame, type, UIERS, beenwerk en of ze kunnen praten. Maar goed, die Missen kiezen daar zelf voor, alhoewel … MISSschien ook niet als je bedenkt dat ene Trump zich met de organisatie bemoeit en daar een lucratief aandeel in heeft. 

Zou het gaan om het beoordelen van de natuurlijke staat, de meest blije koe, zeg maar … dus met hoorns en niet van die giga uiers, geen kunstmatige inseminatie (is verkrachting) en geen wegnemen en doden van de baby’s, dan zou ik me er misschien nog wel in kunnen vinden, maar ik weet natuurlijk wel dat ik in een andere wereld leef.

We hebben geen melk van een andere moeder nodig, maar het is wel economisch belang. 

Heb je weleens uiers gezien van een koe die niet in die mallemolen meedraait. Ik wel … en je mond valt open van verbazing.

Die uiers zijn amper zichtbaar!  

De stakkers hier worden hooguit 5 jaar i.p.v. de ruim 20 jaar die ze kunnen worden.

We spraken een van de jonge, frisse, aardige en enthousiaste boerenknullen, deelnemers met hart voor de dieren.

Hij gaf net aan een van de koeien wat brokken en vroeg ons: Weet u waarom ik alleen deze koe brokken geef?

Nee, dat wisten wij niet.

Omdat deze zometeen gemelkt wordt … als ze die brokken krijgen, dan weten ze dat ze gemelkt worden, een bevrijding in dit geval vanwege die buitensporige uieromvang, neem ik aan. De gretigheid waarmee ook haar vriendinnen trachtten dat krachtvoer te bemachtigen, spreekt boekdelen.

Vinden ze het melken met die machine vervelend?

Nee, ik denk het niet, stel uzelf maar voor als u met een emmer water van 20 liter moet lopen zeulen.

Misschien zou ze liever zien dat er een kalfje aan dronk, probeerde ik nog.

Hij raakte zichtbaar op z’n hoede. Hij gooide het over een ander boeg. Woont u hier, is Gouda leuk om te wonen? Dè kaasstad?

Ik was echt niet van plan om hier de dierenactivist uit te hangen, maar het gaf wel een heel dubbel gevoel.

Ik vroeg nog hoe die hoorns verwijderd zijn.

Dat gebeurt door een dierenarts onder narcose als ze nog een kalfje zijn. Dat doen de boeren niet meer zelf.

Het is echt noodzakelijk, want anders is het veel te gevaarlijk, voor de koeien zelf en voor de boeren.

Ik slikte mijn verdere gedachten in. Deze knul was echt heel aardig en goed voor het dier. Kijk maar hoe ze glanst, zei hij nog, daar zie je aan hoe goed ze verzorgd is.

Ik geloof je, alleen staan onze ideeën over goede verzorging mijlen ver uit elkaar.

Conclusie: het blijft onnodig en raar om dieren op de markt in Gouda onder een partytent vast te binden en ten toon te stellen. IK kan me niet voorstellen dat iemand dat leuk vond.

Pandaberen

Vandaag ruimte voor een paasblog van Remco Stunnenberg, omdat ik het zelf niet beter kan zeggen:

Pic: ©RemcoStunnenberg

Kosten nog moeite werden/worden/zijn gespaard om twee pandaberen vanuit China naar hier te halen. Eenmaal geland op Schiphol kregen deze dieren een onthaal dat zijn weerga niet kent…
Voorpaginanieuws was het!

Het brengt me bij deze foto die ik vorige week maakte vanuit mijn auto voor de “poort” van een zuivelbedrijf in Brabant. Daar waar kalfjes bruut worden weggerukt bij hun moeder en worden opgesloten in krappe plastic kisten…

En waarom? Omdat de melk die eigenlijk voor hen is bestemd in handen valt van de mens. Die drinkt er gretig van. En is het niet in vloeibare, dan in eetbare vorm: kaas, yoghurt, kwark, chocolade, taarten, koekjes, pastasauzen… Je kunt het zo gek niet bedenken of er zitten sporen in van dit van de dieren gestolen product…

Ondertussen doen de immorele marketeers van deze al even immorele industrie (de Campina’s van deze wereld) er alles aan de consument een heel andere, vrolijke waarheid te doen laten geloven; vrolijke, dansende, springende koeien in de wei…. Kijk maar eens op dat pak melk of yoghurt in uw koelkast!

Ik zeg u: de werkelijkheid is veel minder sexy! Koeien die jaarlijks op onnatuurlijke wijze worden bevrucht, kalfjes die worden opgesloten en worden vetgemest voor de slacht. En wat te denken van de moeders, zuivelslavinnen zoals ik ze noem. Na max 5 jaar zijn ze letterlijk uitgemolken en gaan ze op transport richting slachthuis. Stank voor dank! Om over de enorme vervuiling die deze sector veroorzaakt nog maar te zwijgen… En over stank gesproken!

En denk niet dat het er in de biologische zuivelsector heel anders aan toe gaat. Ook daar eindigen de slachtoffers na max 5/6 jaar in datzelfde slachthuis. Ook daar worden de kalfjes gescheiden van de moeders. Maar daarover lezen of zien we zelden tot nooit iets op het Journaal of in de kranten.

Die berichten liever over twee schattige pandaberen. Dat verkoopt! Net als gestolen zuivel!

Uitmelken noemen we dat. Letterlijk en figuurlijk! En eenmaal uitgemolken door de mens, dan wacht de vergetelheid/slacht…

Remco Stunnenberg

Vlierbessen en koeien

Het wordt nu echt tijd om nog wat vlierbessen te plukken. De bloesem was dit jaar ook vroeger, dus zijn de bessen ook vroeger, stel ik me zo voor. Ik zie dat er zelfs al bessen aan het uitdrogen zijn.

De mooiste hangen altijd bovenin, die zijn voor de vogels. We verzamelen toch nog een tasje vol plus wat bramen.

Het is zonnig weer, dus fietsen we nog een stukje verder het Goudse Hout in.

Het Goudse Hout is een recreatie- en natuurgebied van ruim 80 hectare, grenzend aan de Reeuwijkse Plassen. Het is in de jaren 80 aangelegd en is inmiddels een prachtig gebied geworden.

We komen op een plek waar kippen vrij rondlopen. Ze komen blij aangerend, maar ik heb niks voor ze. Ik zie dat bij hun hok een vlierstruik staat die behoorlijk leeggegeten is. 

Ik pluk nog wat takjes voor ze en in no time pikken ze de besjes eraf. Kippen eten vlierbessen!

In de verte zie ik koeien, daar moet ik dus even naartoe.

Beklagenswaardige wezens, ik vind ze zo ontroerend, die grote, logge lieverds.

Deze laat zich eens lekker aanhalen en kriebelen, waar ik ook weer blij van word:

Thuisgekomen aan de slag met een leuk werkje: besjes rissen. Deze gaan voorlopig de diepvries in tot ik weet wat ik ermee ga doen.

Drie x drie (4)

Melk is voor kalfjes

Vegan Challenge

Deze zeefdruk van Marleen Felius met gedicht van Levi Weemoedt hangt al jaren bij mij aan de muur ...

Een boer heeft

naar zijn

koe 

best wel

gevoelens toe

Als kind woonde ik in Vlaardingen vlakbij een weg met veel boerderijen. Ik ging daar vaak en graag naartoe. Daar is mijn liefde voor de koeien (en varkens) geboren.

Als je als vleesverlater of flexitarier regelmatig vegetarisch gaat koken, heb je in het begin misschien net als ik de neiging om (te) veel kaas en eieren te gebruiken. Dus nog steeds veel dierlijke eiwitten omdat je denkt dat je anders iets tekort komt en daarmee dus de positieve effecten van gezonder eten weer teniet doet.

Een volgende stap is een veganistische eetwijze. Voor mij is dat een grote stap want ik ben dol op kaas, boter, yoghurt, room …

Kun je als vegetariër nog denken dat er geen dier voor jou eten dood hoeft, inmiddels weten we wel beter. Mannetjesdieren zijn in dit systeem overbodig, maar de wrede waanzin is dat er steeds weer kalfjes geboren moeten worden om de melkproductie op gang te houden. En hoe het deze kalfjes vergaat weten we inmiddels ook wel.

Ik heb me verdiept in de zuivelproductie. Als je er meer over te weten komt wil je daar eigenlijk ook niet meer aan meedoen. Elke keer maak ik nieuwe afwegingen en stel die weer bij. Het is een proces waar tijd voor genomen moet worden.

Dit jaar hou ik mijn vleesconsumptie bij. Volgende stap is zuivel minderen of zelfs helemaal mee stoppen. Want diep in mijn hart wil ik gewoon niet meewerken aan dierenleed. Makkelijk vind ik het niet … thuis is het goed te doen, maar onderweg valt het niet mee  … je moet goed vooruitdenken en altijd iets bij je hebben. Het sociale aspect van veganist zijn vind ik heel lastig.

Ik sta achter de betekenis van een veganistische levenstijl, maar heb zelf wat moeite met de term, ik vind het zo streng klinken, zo vreugdeloos, soms zelfs sektarisch. Ook beschuldigend … en dan werkt iets natuurlijk helemaal niet.

Ik kan me wel vinden met wat De Planteneter daarover zegt.

Een veganist wordt je niet 1,2,3.

Hoe ga ik voedingsmiddelen vervangen, wat bestaat er allemaal op dat gebied?

Ik ga niet opeens mijn leren schoenen wegdoen, of mijn zijden jurkje. Verzorgingsmiddelen behoeven ook nog onderzoek. Wat zit er in zeep, shampoo of make-up?

Belangrijk vind ik het om stapsgewijs te beginnen … niet alles in een keer willen. Eerst vlees schrappen, dan misschien vis, zuivel, honing, leer, wol, zijde? Hoe strikt ga ik worden ... of na november toch nog wel een eitje van een blije kip?

Verslaafd ben ik aan dikke Griekse yoghurt en kaas. Dat ‘verslaafd’ schijnt echt zo te zijn, er zitten verslavende stoffen in.

Toen ik in januari 21 dagen de Fris & Fruitig uitdaging deed, kon ik al gauw zonder. Eigenlijk miste ik eieren nog meer dan yoghurt. Ik nam me toen al voor om zuivel te minderen, dat is maar ten dele gelukt. Inmiddels eet ik weer dagelijks yoghurt en kaas. Dus dat wil ik nu stuctureler aanpakken. In vergelijking was stoppen met roken makkelijker!

Ik ben lid geworden van de Nederlandse Vereniging voor Veganisme, daar is veel info te vinden. Maar ook bij medebloggers en op facebook vind ik veel inspiratie.

Het helpt wel om beter naar dieren te kijken en me steeds weer te realiseren dat ze dezelfde gevoelens als wij hebben. Dat ze blijdschap, verdriet en pijn voelen. Hoe intelligent ze zijn.

Nu ik met meer intentie naar ze kijk, maak ik ook makkelijker contact en dat voelt zo goed. Het klinkt gek, maar als ik dicht bij deze dieren ben, zoals bij de Bofkonten, is het net of ik nieuwe vrienden maak. Als ik over zo'n zacht buikje wrijf… schiet de vraag door m'n hoofd: hoe kun je daar nou een mes insteken?

Morgen start er weer een Vegan Challenge, daar gaan mijn man (ja, hij wil) en ik aan meedoen.

Dat wordt weer lekker experimenteren. Ik wil niet zomaar gemakzuchtig alles vervangen door soja, maar leuke, smaakvolle, betaalbare en natuurlijk gezonde menu's samenstellen.

Ik stel mijn eetkamer tijdens deze maand een paar keer open, een stok achter de deur voor mezelf en mensen kunnen dan een keer met een plantaardig menu kennismaken. 
En natuurlijk plaats ik de recepten van alle probeersels hier op de blog!

‘Eet lekker mee’ 

Tijdens de Vegan Challenge zijn er een paar plaatsen vrij aan mijn eettafel om mee te eten.

Een vegan drie- of vier-gangenmenu voor 10 euro p.p. inclusief drankjes.

Opgeven via email. 

Ik heb veel afschuwelijke filmpjes gezien, ik kon bijna niet geloven wat ik zag, maar ik wilde het nu weten of het echt zo erg was. Het was nog veel erger dan ik had kunnen dromen!

Koei en Vark (kalfjes 4)

Sinds ik het nieuwe wandelpad door de polder Bloemendaal heb ontdekt, kom ik er regelmatig.

De zestien kalfjes die daar rondlopen hebben mijn hart gestolen. Vandaag ga ik met Mijn Architect er nog eens naartoe. Stel je voor dat de kalfjes opeens weggehaald zijn! Dat zal binnenkort wel gebeuren denk ik.

Het is vandaag een bijzonder mooie dag, schitterende wolkenluchten, wie weet wanneer de herftstormen komen. We gaan er vandaag nog eens van genieten, van het lekkere weer en de aanbiddelijke kalfjes. Ze zijn wel gegroeid sinds m'n laatste foto's. 

Zet 'r bij een koei en ze is happy!

Het kalf met oormerknr. 2120 en ik hebben wat met elkaar.

Sommige kalfjes zijn bijna niet aan te raken, ze zijn voorzichtig nieuwsgierig, maar kalf 2120 is onderzoekend, extravert  ja … we zijn verliefd op elkaar!

Het is zo'n lief beessie, ik probeer maar niet aan haar toekomst te denken.

Ik heb wat stukjes komkommer voor haar meegenomen, wat vind ze nu lekkerder, de komkommer of het kroelen?

Als we verder wandelen komen we bij een andere groep koeien, zij zijn al iets ouder en wat wantrouwender.

Ik ga in het gras zitten en heel langzaam komen ze dichterbij, nieuwsgierigheid wint het van de behoedzaamheid.

Ook hier eentje die wel van de komkommer wil snoepen.

Op de terugweg fietsen we langs de plaatselijke kinderboerderij, daar zit een imker en ik wil nog een potje honing kopen. Ik heb haar vorig jaar ontmoet toen er een bijenvolk was gaan zwermen. Op mijn andere blog heb ik dat beschreven.

Zij moppert over het maaibeleid van de gemeente … als de planten lekker in de bloei staan gaan ze maaien … we weten toch dat de bijen alle mogelijke steun nodig hebben!

Altijd leuk bij de imker, de ruimte wordt steeds meer een museumpje met potjes honing van de hele wereld en ik koop hier dus een potje goeie honing.

Op deze kinderboerderij hebben ze ook twee varkentjes. Ik wil ze even opzoeken om te kijken of ze het naar hun zin hebben. Bij hun verblijfplaats staat dat ze achter glas zouden zitten i.v.m. de strenge eisen betreffende varkenshouden, maar dat is al achterhaald en het hok is leeg. Buiten in een weitje ontdekken we ze.

Het zijn Ginger en Jasmijn, twee Kune kune-varkentjes, Maori-varkens uit Nieuw Zeeland, een ras dat in 1997 in Nederland werd geïntroduceerd door de toenmalige eigenaresse van ’t Swieneparredies (Violet Sanders, overleden in 2005) in Nieuw Scheemda. Vorig jaar stonden we daar voor het hek, maar de mede-eigenaar was net overleden en het was gesloten. Een bezoek aan dit Swieneparredies staat nog steeds op m'n wensenlijstje.

Bij de Familie Bofkont heb ik varkensmassage van Dafne geleerd en weet nu waar de V-spot zit, een plekje bij het varken dat bij aanraking hem direct in extase doet omvallen.

Ik probeerde het bij Jasmijn en ja hoor, daar ging ze, in volledige overgave rolde ze op haar zij, oogjes dicht en genieten maar, aaach, wat ongelofelijk lief en leuk!
Wie wil daar nou nog een mes insteken voor een kort moment van eetgenot?

Het was weer een heerlijke dag, schitterend weer, vol koe- en varkengekroel, tank je weer lekker van bij.

Deze vriendjes zal ik bij voorkeur niet meer eten. Oink.

Kalfjes (3)

Terugkomend van mijn werk ontdekte ik opeens een bord wat me niet eerder opgevallen was. Benieuwd stapte ik af.

Het gaat om een nieuw wandelpad door de polder. Ik klim over het hek en wandel een stuk het pad op. Opeens zie allemaal kalfjes liggen!

Dat ik dit nu moet tegenkomen, wat een feestje na m'n gepieker over de kalfjes in de hokken hier vlakbij en het gedoe op facebook.

De kalfjes liggen lekker in het zonnetje, ze zijn op hun hoede, maar kijken me nieuwsgierig aan. Heel langzaam nader ik ze en ga er voorzichtig tussen zitten. Wat zien ze er mooi en lief uit. 

Verrukt vertel ik thuis aan Man mijn ontdekking en de volgende dag gaan we samen even kijken.

Er komt net een tractor met in de aanhanger twee drachtige koeien aanrijden. Ik groet de boer en vraag of het echt mag, hier lopen.

De boer vertelt dat dit pad afgelopen zaterdag is opgesteld. Er staan hier zo'n 16 kalfjes.

Ik vraag of hij weet hoe het zit met de kalfjes bij de veehouder iets verderop. Het zijn geen kistkalveren, die hokken zijn ruimer, het is voor hun eigen bestwil. 
Ik heb het idee dat de boer bij mijn vragen denkt— ach gos wat heeft die stadse geromantiseerde gedachten over veehouden.

Langzaam en geduldig legt hij het me uit, alsof hij het tegen iemand heeft die niet helemaal goed bij z'n hoofd is. 
Het is een dilemma tussen boer en burger denk ik, we kunnen elkaars standpunten gewoon niet begrijpen.

Als jonge kalfjes bij elkaar staan, gaan ze aan elkaar zuigen, vertelt hij, dus gaan ze zo'n twee maanden apart in een hok.

Ze worden snel bij de moeder weggehaald omdat deze zich anders aan haar kalf gaat hechten. Hoe langer het kalf bij de moeder blijft, hoe moeilijker het wordt, en het moet toch eens gebeuren.

Natuurlijk willen jonge dieren zuigen, denk ik dan, het zijn zoogdieren, natuurlijk mist een koe haar kalf, zoals elke moeder wiens kind wordt afgenomen. 

Ik ben niet tegen boeren (vroeger wilde ik zelf boerin worden) en ik kan hun gedachtegang ergens wel begrijpen. 

Een boer houdt natuurlijk koeien als broodwinning. Melk is handel. Je kunt koeien niet zien als mensen, dat schiet niet op.

Maar de zuivelsector is uit de hand gelopen en ik vind het dierenleed niet meer aanvaardbaar.

Gelukkig zijn er wel steeds meer biologische boeren waar het anders toe gaat. Binnenkort ga ik eens op zo'n boerderij kijken.

Maar nu kan ik dus van blije kalfjes genieten, wanneer ik maar wil, ik fiets er bijna dagelijks langs. Blij word ik ervan!

Er zijn een paar kalfjes die niet meer bang voor me zijn, ik onthoud het nummer op hun oormerk en geef ze zelf een eigen naam. Ik kan ze aaien en krabben. Eentje is vooral aanhankelijk, ik noem haar Balsemien. Ze is als een balsem voor de ziel, na de treurigheid van die hokkalfjes.

Balsemien is aanhankelijk, likt aan mijn hand en duwt tegen me … zodat ik met m'n schoen midden in een koeievlaai terechtkom.

Misschien voortaan maar kaplaarzen in m'n fietstas stoppen?

Update: Een paar dagen later heb ik ze allemaal op de foto gezet:

Darker with the day

Het gaat goed met m’n uitdaging om langzamerhand diervriendelijke te eten … tenminste vlees van zoogdieren - koeien, varkens, schapen heb ik niet of amper gegeten. Vis nog wel, dat is ook niet in de haak, maar dat vind ik op dit moment minder bezwaarlijk … stapje voor stapje. Zuivel beperken gaat ook beter en beter. 

Zo nu en dan een filmpje kijken over misstanden helpt wel om consequenter te worden.

Maar vanmiddag kwam ik per ongeluk in zo'n horrorfilmpje terecht dat ik de rest van de dag aangeslagen ben. Dat begon al vanmorgen door het verhaal van de uitgeprocedeerde asielzoeker in hongerstaking …  vreselijk mishandeld en artsen mogen er niet bij … jawel hier IN ons keurige Nederland … Guantanamo Bay-tje spelen.

En dan kom ik dit tegen ... ik raad iedereen af dit filmpje te kijken ... het is ongelofelijk wreed wat je ziet, je doet geen oog meer dicht, wat ... je gelooft dit gewoon niet.

Ik zal in eigen woorden beschrijven wat ik zag:

Ik zie een kalfje liggen en een grote kerel trapt met z'n laarzen drie keer op het hoofd van het diertje. Hij stapt erover en draait zich om. Het kalf probeert weer op te staan en de man schopt nog eens tegen z'n hoofd.

Volgende beeld … een koe staat tussen ijzeren rekken, een man heeft een soort klem, met een snelle beweging klemt hij dat ding in de neusgaten van de koe, aan de klem zit een draad (elektro?) en de man draait deze draad strak om het hekwerk. De koe kan geen kant uit. Dan begint hij de koe op haar hoofd te meppen met een ijzeren staaf tot de koe door de knieën zakt.

Het is een youtube filmpje van een zuivelboerderij uit Ohio … niet uit een of andere ‘schurkenstaat’ of een ‘achtelijk land’ nee, gewoon de Verenigde Staten.

Een volgend beeld: een psychopaat in een gestreept shirt met een hooivork loopt langs een rij koeien, hij prikt dat ding in de buiken en de hoofden van die dieren …

Een man trekt een jong kalfje onder de uiers van z'n moeder vandaan, schopt het, pakt het bij beide oren, zet het tussen z'n benen klem, en begint het dier keihard in z'n gezicht te meppen…

Ander beeld … dezelfde psychopaat met het gestreepte shirt stompt met beide vuisten keihard in de uiers van een koe …

Ik heb het geluid niet aan staan, intussen verschijnen bij de beelden ondertitels met wat die lui roepen: 

‘Stand the fuck still, fucker’

I get going, it’s just like, 

Oh this feels good. I wanna keep fucking hitting ’em.

We beat the fuck out of this cow, we stabbed her, I broke her tail in three places, kept stabbing her ass,  enz. enz.

Ondertussen blijft hij maar meppen waar hij haar raken kan.

Een andere gek tegen een kalfje: Alright, you made me mad calf, I gave you a change.

In een zwaai legt hij het piepkleine kalfje neer, zet z'n knie erop en begint als een waanzinnige op het snoetje te beuken …

en zo gaat het maar door en  door … ik zit inmiddels te janken, mijn man wordt weer kwaad op mij … kijk daar toch niet naar …

Hij heeft gelijk … ik ben helemaal stuk, maar door niet te kijken is het niet weg.

Als jonge broertjes vermoord worden en we in het hele land de zaak volgen, met hoop en met afgrijzen … zeggen we toch ook niet … kijk dan niet.

Al die verschrikkelijke dingen die we zien, horen en lezen … ik kan me even niet meer afsluiten.

Wat is er aan de hand met zulke mensen? Wat voor frustaties moeten ze op die dieren botvieren? Is het een kleine stap van dierenmishandeling naar mensenmishandeling … van dieren vermoorden naar mensen vermoorden? 

Ik ben even helemaal stuk … en ik weet het even niet meer. 

Ik neem dan maar een  wijntje en zet een CD op, Nick Cave - No more shall we part en ik brul mee met God is in the house, Oh my Lord en Darker with the day …

Gelukkig toch nog wat lichtpuntjes vandaag:

Hilarische reacties op FB op een vacature van een muziekwinkel in Groningen, men zoekt een representatieve gitaarverkoper ...  zonder snor, baard, piercings, tattoos, hoedjes, petjes en woeste haardossen, het is zo absurd dat het weer grappig wordt ...

En ...

Russen hebben in hun auto een camera op hun dashboard en filmpjes van vreselijke ongelukken doen het goed op youtube … maar per ongeluk worden er toch ook hartverwarmende momenten gefilmd.

En ...
De mooiste zanger van Groningen heeft een Grunny gewonnen.

Koeien (2)

Als kind was ik al dol op koeien … we begrepen elkaar, dacht ik. Ik was een verlegen kind en bij die koeien voelde ik me fijn. Ik heb er hier al eens wat over geschreven.

Toen Man en ik tijdens NL-Doet vorige maand als vrijwilligers een wand van een koeienstal wit verfden, vroeg ik aan de boerin of ze me een seintje wilde geven als de koeien naar buiten mochten.

Ik kreeg een mailtje van haar en vandaag was het zo ver! Gelukkig hoefde ik pas om 17.00 uur te werken, dus genoeg tijd om er naartoe te gaan. Ik sprong op de fiets en reed naar de zorgboerderij. 

Ik heb de weidegang wel eens op TV gezien of op youtube, maar in het echt is het nog veel leuker om te zien hoe blij en gek ze de wei in springen en huppelen. De wat bonkige koeien hier zijn melkkoeien en helaas hebben ze geen horens meer. 

Daar gaan ze, de grond dreunde ervan. Wat een energie! Met rare bokkesprongen en soms met de wangen over het gras schuiven. Verbaasd rondkijken en dan smullen van het frisse gras en genieten van de buitenlucht.

Ondanks hun lieve koppen vind ik ze er zonder horens toch een beetje mismaakt uitzien. Ik voel ook vaak een soort medelijden met koeien. Deze grote, sterke en lieve dieren die alles wat wij van ze willen maar lijdzaam ondergaan, zonder verzet, altijd vriendelijk.

Het houd me erg bezig de laatste tijd. Met vleeseten stoppen valt me niet zwaar, zo nu en dan ga ik in de fout met wat bitterballen of zo.

Maar helemaal overstappen op plantaardig eten, dat vraagt meer.

In gesprekken met mensen om me heen hoor ik vaak, dat geeft toch niet, daar worden ze toch niet voor gedood? Dat is dus niet waar.

Als je je, net als ik, meer in die materie verdiept, kom je tot de schokkende ontdekking dat de zuivelindustrie eigenlijk nog erger is dan de vleesindustrie, het is verschrikkelijk. Ik ga hier nu niet in detail, ik wil niet als extremistisch of radicaal te boek staan. Ik wil anderen ook helemaal niets voorschrijven. 

Ik weet gewoon zelf niet zo goed meer hoe ik op dit moment verder wil/moet. In januari heb ik met het Fris&Fruitig project drie weken plantaardig gegeten, zonder moeite. Maar om voor altijd alle dierlijke producten af te zweren, daar is heel wat meer daadkracht en kennis voor nodig.

Ik wil niet meer meewerken aan al die dierenmishandeling, maar zo'n omschakeling doe ik ook niet ‘even’, om verschillende redenen:

• ik ben nog steeds te verknocht aan yoghurt, kaas, boter en eieren;
• ik draag liever schoenen van leer dan van kunststof;
• met vegan maaltijden experimenteren kan ik als er genoeg tijd is, als ik laat of moe thuiskom is het toch makkelijker om even iets met kaas of eieren te maken;
• ik ben nog niet erg tevreden over vervanging zoals No-egg of cappuccino van bijvoorbeeld amandelmelk;

Ik zie nu wel in dat een koe of een varken niet anders is dan een hond, dus die wil ik niet meer eten, maar ik moet het allemaal niet in een keer willen heb ik besloten. Niet met alles tegelijk rigoureus stoppen, steeds een stapje verder. Vlees van koe, varken of kip koop ik niet. Betere zuivelproducten kopen (Bijv. Zuiver Zuivel) en langzaamaan de hoeveelheden afbouwen en dat lukt al aardig. Dit krijgt nog een vervolg.

Maar ... het was erg leuk om mee te maken, die koeien die de stal uit mochten op deze zonnige dag! 

Op de terugweg fiets ik nog langs dit groepje koeien van een andere soort.

Die kalfjes lagen zo te genieten van de zonnewarmte, heerlijk om te zien.