Huiskamer van de stad

Dit jaar doe ik mee met de Huiskamer van de stad.
Van de website:

Huiskamer van de stad is een cultureel kunstproject voor jong en oud, van, voor en door de hele stad. De essentie is eenvoudig: laat je verrassen door artiesten in huiskamers bij jou in de wijk; neem een kijkje in de buurt en geniet van deze combinatie in een ongedwongen sfeer. Leer op deze manier Gouda en haar diverse bewoners beter kennen en waarderen.
Het brede aanbod maakt het mogelijk naar eigen wens een route te bepalen door de verschillende wijken van de stad.
De acts lopen uiteen van muzikanten tot toneelgroepen, dichters en cabaretiers.

Ik heb een jonge muzikant toegewezen gekregen, ik weet niks van hem. Na wat speurwerk kom ik erachter dat hij de bassist is van de plaatselijke, zeer populaire band De Koffers.
Alle stoelen die ik heb, heb ik bij elkaar gezet, de koffie staat klaar en dan maar afwachten. 

Justin speelt mooie covers in drie setjes, telkens was het gelijk vol en moest ik snel het briefje met  de tekst "Helaas, onze bank is vol" op de deur plakken.

Per set had ik steeds ongeveer 20 mensen binnen, hartstikke leuk vond ik het!

So What!

Hier in Gouda staat een bijzonder gebouw, een voormalige Asschuur.
De asschuur werd gebouwd in1844 en diende voor opslag van haardas. Toen er nog met turf gestookt werd werd de as gebruikt bij de productie van zeep en glas.
In 1922 werd de gemeentelijke reinigingsdienst er gehuisvest met paardenstallen.
Sinds 1970 zit poppodium So What! in het gebouw.

Vanavond treedt daar een band op die we tijdens de Popronde tegenkwamen, Stillmode, die vond ik leuk, dus gaan we daar heen.
Wij zijn natuurlijk van de generatie die niet standaard oordopjes bij zich heeft, maar met propjes papieren zakdoek gaat het ook wel.
Wat moet het allemaal loeihard tegenwoordig. En donker. Maar leuk was het!

Haarlem

Via facebook kwam ik er achter dat een muzikant, die we in 2012 in Groningen zagen, een optreden in Haarlem heeft. Nu is Haarlem wel iets dichterbij dan Groningen, en makkelijk op een dag te doen.
We maken van de gelegenheid gebruik om weer eens naar het Teylers museum te gaan.
Dat vind ik toch zo'n schitterend gebouw! Los van de collectie is dwalen door het 18e eeuwse gebouw alleen al een geweldige ervaring.

Het leuke van dit museum vind ik dat als je ergens even genoeg van hebt, zoals al die fossielen, dan ga je bijvoorbeeld naar het prentenkabinet. En weer terug naar de mineralen.
Munten heb ik niks mee en instrumenten ook minder.
Erg mooi vond ik de botanische boeken uit de 17e, 18e en 19e eeuw afkomstig uit de natuurhistorische bibliotheek van het museum.

Intrigerend vond ik de bizarre schedel van het tweehoornig monster van Fayûm. Hij doet denken aan een neushoorn, maar bij een neushoorn is de hoorn van hetzelfde materiaal als onze nagels en haar. Het maakt geen deel uit van het skelet. De hoorns van dit monster zijn wel uitgroeisels van het skelet. 

We zijn toch langer in het museum dan gepland. Ik had nog een leuk tentje uitgezocht voor een vegan hapje, maar dat gaan we niet meer redden. We gaan dus gelijk door naar Taverne de Waag. We wisten niet dat het zo'n legendarische plek was. Hier een leuk filmpje over het gebouw:

Het is propvol in De Waag. Joost Dijkema is muzikaal ongelooflijk gegroeid, sinds we hem zo'n viereneenhalf jaar geleden zagen in Groningen.

We hebben heel erg genoten van dit optreden, op een leuke locatie.
Op de terugweg nog een frietje op het station, smullers heeft tegenwoordig ei-vrije mayonaise, joepie, en dan weer huiswaarts.

Popronde Gouda

Hoewel we het liefst naar muziekoptredens in Groningen gaan, zijn we ook wel blij als er naast de deur iets leuks georganiseerd wordt.

Dit jaar doet de Popronde Gouda aan. Popronde is een landelijk reizend festival dat elk najaar in de periode van september tot en met november plaatsvindt in een 40-tal steden door het hele land.

Bijna elk genre muziek is vertegenwoordigd en het niveau is hoog, kwamen we al doende achter.

Je kunt niet naar alle bands, omdat de optredens op verschillende locaties elkaar overlappen. En het is k**weer, dus beginnen we met de locaties dicht bij huis.

Bijna naast de deur zit Heb ik VIA, een nieuwe conceptstore, daar treedt de band Blupaint op, een Indie rockband, hier unplugged. Knullen met lieve uitstraling ...

Daarna even flink doorstappen, door de regen, naar de Garenspinnerij waar de band Stillmode optreedt … ik ben direct fan! Wat een heerlijke muziek … het roept herinnering op van The Sound, vleugje Cure en gitaarspel dat me in de verte doet denken aan The XX. 

Leuke mannen en een frontman waar je verlekkerd naar blijft kijken.

Om de een of andere reden spelen ze zittend, het lijkt alsof ze en beetje in een keurslijf zitten, en als ik later filmpjes van deze band bekijk zie ik wat er onderdrukt werd.

Leuke mannen en een frontman waar je verlekkerd naar blijft kijken.

Om de een of andere reden spelen ze zittend, het lijkt alsof ze daar zelf wat last van hebben, en als ik later filmpjes van deze band bekijk zie ik wat ik hier miste.

Mooie tshirts hadden ze ook, maar helaas geen cash bij me, anders kreeg Mijn Architect er een van me.

Heerlijk … sinds lang weer eens enthousiast over het ontdekken van een voor mij nieuwe band.

Helaas zijn hun komende optredens niet een beetje in de buurt, maar ik hou ze in de gaten.

We lopen terug de stad in en gaan naar Curcuma, het vlakbij pasgeopende lunchcafé. Niet zozeer voor de dame die daar optreedt, Sascha Elisah, maar omdat het zo’n leuke, ongoudse plek is. De zangeres zingt wonderschone popliedjes, maar is mij te lief, te zoet. Ik word van zoiets gauw kriegel.

Wel lekkere wijn hebben ze daar.

Dan weer terug naar onze straat, naar House of Goods, daar treedt de rockband Silent War op, dat vonden we ook fijn om mee te maken.

Als laatste gaan we naar Zoet&Zalig, nog een keer luisteren naar Blupaint, waarmee we begonnen … compleet anders, want nu versterkt. Gaaf … maar bij gebrek aan oordopjes toch maar wat achterin gaan zitten.

Al met al een leuke, goed georganiseerde, dag met kennismaking van nieuwe bands, leuk hoor!

Nog eens Sven Ratzke

Nog een keer naar Sven Ratzke, deze keer in het leuke theater Walhalla op Katendrecht. Wat een entertainer ...  ik moet oppassen dat ik niet heel de tijd met open mond naar hem zit te kijken, zo geweldig weer. Ook oppassen dat ik niet in m'n broek pies van het lachen.

Echt een avondje uit, heerlijk! Ik zou zo weer gaan.

Toen ik de rookmachine zag, schrok ik wel even, we zaten namelijk op de eerste rij. Ik schijn een soort allergie voor die dingen te hebben en krijg er meestal tranende en prikkende ogen van.

Gelukkig viel het mee, en had ik alleen een klein beetje last van tranen ... maar de lachtranen spoelden die wel weg.

Starman

In 2012 ontdekten wij Sven Ratzke … wij gingen toen naar zijn voorstelling in Zwolle, (Sjwolle).

We waren erg onder indruk en hadden het plan om hem te volgen en naar zijn volgende show te gaan.

Het kwam er niet van … we hebben van alles moois gemist, maar nu zijn we wel in de gelegenheid om te gaan, naar Theater aan de Schie in Schiedam.

Zijn show heet Starman en is geïnspireerd op David Bowie. Bizar is dat David Bowie tijdens deze tour is overleden. 

Voorafgaand aan de show is er een lezing verzorgd door Ellen van der Vecht, kunsthistorica en docente kunstgeschiedenis. Zij verzorgt rondleidingen in het Groninger Museum en is direct betrokken bij de tentoonstelling over David Bowie die nu te zien is in het Groninger Museum.

Tevens is er de onthulling van een nog nooit vertoonde, en door fotograaf Govert de Roos gemaakte, concertfoto van David Bowie. 

Sven Ratzke zingt Bowie-klassiekers, op zijn eigen wijze in een wervelende show. Hij is ook zo grappig, dat we regelmatig in een deuk liggen. Het is een geweldig leuke avond, die man is fenomenaal. Hij staat geen moment stil op zijn torenhoge hakken, hij zingt de sterren van de hemel en na afloop staat hij schijnbaar onvermoeid in de foyer en gaat vrolijk met ieder die het vraagt op de foto. Ongelofelijk leuke man!

Deze gedeeltes uit een interview van Schiedams.nl slaan de spijkers op de kop:

Sven Ratzke is een mannelijke diva, een enfant terrible, de hybride variant. Hij is adrem, energiek en gekleed in extravagante haute couture. Zijn stijl? Cabaret, vaudeville, burlesque. Hij is een artiest aparte, die moeiteloos gevoelige chansons zingt, afgewisseld met stevige popmuziek. Maar bovenal is hij zichzelf. ‘Een dictator,’ zegt hij zelf. ‘Ik beslis over alle tekst en muziek. En net als nu, maak ik uit wie David Bowie twee uur lang mag zijn.’

‘Ik ben geen uitgesproken fan van Bowie. Ik vind hem fascinerend, maar in STARMAN is hij twee uur lang van mij. Ik lardeer zijn nummers met mijn eigen saus, verzin verhalen, laat Elizabeth Taylor en Andy Warhol opdraven en aanvullende rollen spelen in mijn verhaal, zijn bestaan - zoals ik dat wil.’

Sven Ratzke hanteert de waarheid als een uiterst flexibel gegeven. Dat wordt duidelijk als hij bijvoorbeeld de eerste man op de maan ergens in december 1968 placeert. 

Sven Ratzke is de vleesgeworden Baron von Münchhausen, een tikkeltje leugenachtig, maar met fantastische verhalen, gesponnen als suiker, en die erin gaan als zoete koek. Bij hem geen protesten als de geschiedenis licht geweld wordt aangedaan. Bij hem zijn dromen, al is het maar voor twee uur, geen bedrog.

Thuisvakantie (1)

De tafel binnen gedekt voor het ontbijt … maar het werd zulk mooi weer, dus de hele boel naar buiten verhuisd. Heerlijk, buiten eten geeft echt een vakantiegevoel.

Ik maak een stadswandeling met mijn gasten uit Groningen en laat wat leuke plekjes en straatjes zien van centrum Gouda. Kringloop en brocantewinkels.

Het is bij zo'n wandeling een beetje alsof je het ook door hun ogen ziet en het daarom zie ik het ook weer alsof het de eerste keer is.

De fotografe gefotografeerd

Origineel beschilderd paaltje bij plateelwinkel

en dit is vlakbij mijn huis, handig!

Achter de kerk is een boekenmarktje, we gaan wat drinken bij Zoet en Zalig, bij de voormalige bibliotheek.

Zo'n dag vliegt om. Leuk hoor, dames uit Groningen!

Dan nog 's avonds naar het feest van mijn zoon. Een bak met herrie! Toen een band begon te spelen zag ik dat alle jongelui oordopjes indeden. Ik zeg nog tegen mijn zoon: Had je niet even kunnen zeggen dat we die nodig hebben? Het is snoeihard. Ik ga wat wc-papier halen en Mijn Architect en ik doen propjes in onze oren, dat hielp wel. Speel gewoon wat zachter zouden wij denken ...
Verder was het een superfeest hoor. We hebben zelfs nog een stel van onze leeftijd gespot, haha.

Claw Boys Claw

Men zegt wel eens ‘het dak ging er af’ maar in dit geval leek het eerder of we door de vloer zouden zakken. 

Het concert hier in Rotown is uitverkocht, de zaal is propvol en dan stapt die Peter de Bos op een gegeven moment nog het podium af en loopt dwars door het publiek … de microfoonkabel is alleen wat te kort.

We staan vooraan bij het podium en hoe John Cameron met zijn exploderende gitaarspel opeens op het uiterste randje van het podium komt staan … kippevel!

Als het publiek gaat meeklappen zegt Peter: ‘Je mag bij ons niet meeklappen, dat doe je thuis toch ook niet’ …  en men stopt gelijk, haha.

Ik verbaas me wel over het aantal jongeren in het publiek … en als ze gaan dansen, ik dacht even dat het een vechtpartij was, springen en duwen. Een pit legt mijn zoon me later uit. Vooral de mannen doen dat. Ik ging maar een beetje aan de kant. Ook fijn om de inhoud van een flesje bier dat Peter over het publiek zwiept te ontwijken.

Het publiek is enthousiast en brult de teksten mee.

Knallen, hard, ruig … maar ook minder ruige nummers zoals ‘Rosie’ uiteraard. 

Ik vond het te gek om mee te maken, geweldige band, super optreden … ben alleen nog een beetje doof.

Peter te Bos (zang)

John Cameron (gitaar)

Marcus Bruystens (bas)

Jeroen Kleijn (drums)

Dagje Vlaardingen

Op bezoek bij Vriendin in Vlaardingen, waar ik 22 jaar geleden woonde. Vanaf het station lopen we door de straat waar we gewoond hebben en waar onze zoon is geboren.

Altijd erg gezellig bij V.

Ook gingen we naar een lezing met muziek, georganiseerd door Kronoz, met Wim Kerkhof van de Amazing Stroopwafels.

Wim vertelt aan de hand van voorbeelden over zijn eigen muziek. Hij groeide op in Vlaardingen en geeft ons een kijkje in zijn leven, in zijn onnavolgbaar boeiend en humoristische manier van vertellen en zingen.

Ook al zijn we al zo lang weg uit Vlaardingen, veel bekende gezichten gezien, waarvan een van de organisatoren een studiegenoot van Man was. Bijzonder leuke middag!

Daarna weer terug naar Vriendin, en meehelpen aan een nog geheim werk van haar dochter (modeontwerpster). Was weer een fijne dag.

Rotown

Laatst hoorden we op een Vlaamse radiozender zo’n leuk nummer … met de app shazam zo gevonden: Dum dum dum van Renée.

Zoeken naar meer info en toen bleek dat deze Vlaamse zangeres vanavond dus optrad in Rotown in Rotterdam.

Wij naar Rotown, daar vooraf aan het optreden lekker gegeten, (met korting op vertoon van e-ticket), fijne plek ook. Man ging voor gestoofd rundvlees en ik had couscous met gevulde ronde courgette, gele tomaat, oerbiet, buffelmozzarella en nectarinechutney. Zo mooi dat het bijna jammer was om op te eten … bijna hè, want het was overheerlijk en dat voor maar een tientje!

En dan het prachtige optreden van Renée en haar band!

Mooi en treffend omschreven op deze recensie van haar debuutalbum Extending Playground:

… subtiel, breekbaar en lichtjes ontroerend.

Renée combineert zwoele jazz met een vleugje ondeugende indie pop. En hoewel je hier en daar toch echt gekieteld wordt, ademt dit album over het algemeen een beetje een slaperige sfeer… In dit geval positief.

De zang van Renée is een beetje lijzig, ze neemt voor elk woord de tijd. Klanken krijgen de tijd te landen. Zo is het ook met de muzikale begeleiding. In een gestaag tempo trekken alle elementen aan je voorbij. Dat zorgt vooral voor heel veel rust, een zeer gepolijst geheel.

Op de drums wordt niet geslagen, lieflijk worden ze met een kwastje beroert. De piano kabbelt als een bergbeekje. Als er sprake is van gitaarspel dan wordt er getokkeld. Soms is er de magie van de cello.
En Renéé? Ze tilt je op, doet je zweven en geeft je overzicht.

‘Extending Playground’ is een bed waar je je na een lange dag in laat vallen om in een diepe slaap te vallen. Je kruipt er in weg en vleit je tegen je lief aan. Al wat er dan nog gebeurt, wordt enkel onderbewust waargenomen. Laat je door Renée veroveren!

Ze speelden in het voorprogramma van de Australische band Husky, maar wat ons betreft had dat wel omgedraaid gemogen.

Prachtige zang en muziek!

Wonderlijk dat ik bij cello vaak zo’n brok in m’n keel krijg.

Haar album (ook te koop op vinyl) ter plekke aangeschaft, en natuurlijk laten signeren!

Renée is nog aan ’t toeren door Brussel, Parijs, Zwitserland en Duitsland en komt in oktober weer in Nederland: Groningen, Utrecht en Nijmegen.

Absoluut de moeite waard!

Yes Jazz

Vorige maand ontving Man een uitnodiging, van de garage waar wij ooit klant waren, om een optreden van Oleta Adams bij te wonen.

Vanavond was het zover. Nu heb ik niet zoveel met Jazzmuziek, maar ik kende wel wat goeie nummers van haar. Ik had wat bedenkingen tegen deze avond, maar uiteindelijk hebben we het erg naar ons zin gehad.

We werden eerst verwelkomd bij de garage met een glas champagne en kregen onze VIP-kaarten en plaatskaarten voor het optreden van Oleta Adams.

De monteurs herkenden Man nog en vonden het wel een mop dat wij al vier jaar autoloos zijn.

Daarna werden we in een nieuwe luxe BMW naar de schouwburg gereden. De chauffeurs waren strak in het pak gehesen studenten, en we werden behandeld alsof we filmsterren waren.

De VIP-kaarten zaten aan een keycord, wij verbaasden ons dat men daar dan ook mee om de nek ging lopen (de mannen vooral). Wij hadden pas na twee drankjes door dat het ook consumptiebonnen waren voor nog eens 4 drankjes p.p. BMW pakte gul uit.

In de hele schouwburg waren verschillende optredens. Ik zei al, het is niet helemaal mijn muziek, maar livemuziek is altijd leuk om naar te kijken en te luisteren. Zeker als muzikanten met hart en ziel staan te spelen. Er hing een uitbundig sfeertje, met vrolijke dansende mensen.

We kwamen eerst terecht bij Starpeople, ik herkende de stijl van Weather Report, het enige album in dit soort muziek wat ik nog heb uit vroeger tijden. Volgens mij speelden ze ook het nummer Birdland. Ik kreeg er al meer zin in.

Tijdens een rondje door de schouwburg zagen we plots Jules Deelder, die stond daar plaatjes te draaien, schijnbaar zonder zich bewust te zijn van het publiek:

Om tien uur begon het optreden van Oleta Adams. We zaten op geweldige plekken op de vierde rij, tussen alle BMW-rijders.

Maar een weergaloos optreden, wat een dijk van een stem heeft zij!

Daarna nog een enthousiast optreden van The Art of Swing samen met The Horn Kings. 

Geweldig hoe sommige mensen kunnen dansen.

Man heeft een filmpje gemaakt.