Nog eens Sven Ratzke

Nog een keer naar Sven Ratzke, deze keer in het leuke theater Walhalla op Katendrecht. Wat een entertainer ...  ik moet oppassen dat ik niet heel de tijd met open mond naar hem zit te kijken, zo geweldig weer. Ook oppassen dat ik niet in m'n broek pies van het lachen.

Echt een avondje uit, heerlijk! Ik zou zo weer gaan.

Toen ik de rookmachine zag, schrok ik wel even, we zaten namelijk op de eerste rij. Ik schijn een soort allergie voor die dingen te hebben en krijg er meestal tranende en prikkende ogen van.

Gelukkig viel het mee, en had ik alleen een klein beetje last van tranen ... maar de lachtranen spoelden die wel weg.

Starman

In 2012 ontdekten wij Sven Ratzke … wij gingen toen naar zijn voorstelling in Zwolle, (Sjwolle).

We waren erg onder indruk en hadden het plan om hem te volgen en naar zijn volgende show te gaan.

Het kwam er niet van … we hebben van alles moois gemist, maar nu zijn we wel in de gelegenheid om te gaan, naar Theater aan de Schie in Schiedam.

Zijn show heet Starman en is geïnspireerd op David Bowie. Bizar is dat David Bowie tijdens deze tour is overleden. 

Voorafgaand aan de show is er een lezing verzorgd door Ellen van der Vecht, kunsthistorica en docente kunstgeschiedenis. Zij verzorgt rondleidingen in het Groninger Museum en is direct betrokken bij de tentoonstelling over David Bowie die nu te zien is in het Groninger Museum.

Tevens is er de onthulling van een nog nooit vertoonde, en door fotograaf Govert de Roos gemaakte, concertfoto van David Bowie. 

Sven Ratzke zingt Bowie-klassiekers, op zijn eigen wijze in een wervelende show. Hij is ook zo grappig, dat we regelmatig in een deuk liggen. Het is een geweldig leuke avond, die man is fenomenaal. Hij staat geen moment stil op zijn torenhoge hakken, hij zingt de sterren van de hemel en na afloop staat hij schijnbaar onvermoeid in de foyer en gaat vrolijk met ieder die het vraagt op de foto. Ongelofelijk leuke man!

Deze gedeeltes uit een interview van Schiedams.nl slaan de spijkers op de kop:

Sven Ratzke is een mannelijke diva, een enfant terrible, de hybride variant. Hij is adrem, energiek en gekleed in extravagante haute couture. Zijn stijl? Cabaret, vaudeville, burlesque. Hij is een artiest aparte, die moeiteloos gevoelige chansons zingt, afgewisseld met stevige popmuziek. Maar bovenal is hij zichzelf. ‘Een dictator,’ zegt hij zelf. ‘Ik beslis over alle tekst en muziek. En net als nu, maak ik uit wie David Bowie twee uur lang mag zijn.’

‘Ik ben geen uitgesproken fan van Bowie. Ik vind hem fascinerend, maar in STARMAN is hij twee uur lang van mij. Ik lardeer zijn nummers met mijn eigen saus, verzin verhalen, laat Elizabeth Taylor en Andy Warhol opdraven en aanvullende rollen spelen in mijn verhaal, zijn bestaan - zoals ik dat wil.’

Sven Ratzke hanteert de waarheid als een uiterst flexibel gegeven. Dat wordt duidelijk als hij bijvoorbeeld de eerste man op de maan ergens in december 1968 placeert. 

Sven Ratzke is de vleesgeworden Baron von Münchhausen, een tikkeltje leugenachtig, maar met fantastische verhalen, gesponnen als suiker, en die erin gaan als zoete koek. Bij hem geen protesten als de geschiedenis licht geweld wordt aangedaan. Bij hem zijn dromen, al is het maar voor twee uur, geen bedrog.

Vluchten voor de sint ...

Gouda heeft de twijfelachtige eer om de landelijke sint te ontvangen. Ik heb er geen zin in. Ik heb niks met sint en piet, ik stort me niet in de discussies wat voor kleur Piet moet hebben ... het interesseert me niet.

Ik kan begrip opbrengen voor de tegenstanders van zwarte piet en ik schrik me rot van de beerputten die opengaan van reacties van voorstanders. Het klootjesvolk dat roept dat je dan maar naar je eigen land moet oprotten. Erg!

Wij vierden sinterklaas niet echt. Ik heb mijn (nu bijna 30 jarige) zoon destijds niet voor kunnen liegen, ik kon het gewoon niet. Ik vertelde hem, zo klein als hij was, dat het verklede mensen waren. Ik denk niet dat hij daar onder geleden heeft.

Echt leuk schijnt het ook niet geweest te zijn, deze dag in Gouda, met 90 aanhoudingen van pro- en/of antipieten.

Gouda gaat weer apart de geschiedenis in met ‘Sinterklaas in Gouda 2014’.

Wij zijn er niet. Wij laten de dranghekken voor onze huisdeur voor wat ze zijn en gaan iets leuks doen! Met een aanbieding van de ns met twee goedkope dagkaarten stappen we op de trein naar Haarlem.

Haarlem is een mooie stad. Als we vanaf het prachtige station naar het centrum lopen komen we op de markt, net als vorige maand bij de vertoning van de documentaire Cowspiracy. En weer valt me op wat een leuke markt het eigenlijk is. Wat een mooie kramen. Ik heb het idee dat er bij ons meer deprimerende kramen zijn met telefoonhoesjes en andere zooi. Een heel andere sfeer, wat een verschil.

Levine, de beste broodbakster die ik ken en waar ik zes keer een broodbakworkshop gevolgd heb, heeft een boek geschreven. 
Natuurlijk moet ik dat boek hebben! Want ik weet (ongezien) dat dit boek deugt, dat het klopt! Levine kennende is alles uitgebreid getest en kom je niet voor vervelende verrassingen te staan, zoals met andere bakboeken nog wel eens kan gebeuren èn ik kan de recepten volgen en dus de lekkerste broden en andere dingen maken.

De boekhandel waar de presentatie van het boek is, is makkelijk te vinden en het is er al gezellig druk. Met drankjes, versgebakken broden en een stralende Levine. Wat leuk voor haar! Ik koop haar boek en vind ook nog een nieuw, erg leuk veganistisch kookboekje. Ik ben weer blij!

Ons volgende doel is Alkmaar. Mensen van de Vegan facebookgroep hebben een dinertje georganiseerd bij Cantina Architectura, in de mooie koepel van Maria en André.en omdat we al een stuk in de buurt zijn doen we mee

We zijn met z'n zestienen en het is een uiterst gezellige, leuke avond. Het eten was eenvoudig huiselijk en basic gepresenteerd. Ik doe dat liever anders in mijn eigen restaurantje. Maar het geeft niks, doe het maar eens voor zo'n 16 gasten! Het was betaalbaar en het gezelschap was wel van een sterrenniveau.

Nieuwe ontmoetingen met leuke betrokken en inspirerende mensen. Rozen, rumbonen en rode wijn gaat nu de geschiedenis in van Erwin&Henny i.p.v. Koot&Bie.

We hebben een topavond gehad en werden ook nog thuisgebracht, lief! Nog een vegan wijntje bij ons thuis en dan is deze bijzondere dag weer om.

Vegan Challenge, week 3

Drie weken Vegan Challenge … als ik even verlang naar dierlijke producten, dan helpt het om een stukje nare film te kijken (Earthlings o.i.d.) … o, ja, dat was de aanleiding dat ik hiermee begon.

Ik denk veel aan hoe het verder moet na deze maand. In de facebookgroep beschreef iemand het zo: ‘Je bent voorgoed je onschuld kwijt.’

Want bij elk dierlijk voedingsmiddel weet je inmiddels welk leed er achter zit … hoe daar mee te dealen?

Als je met een eetwijze doorgaat die een culinaire verrijking is, zonder dierenleed, beter voor aarde en milieu en gezonder … dan zal je jezelf bijna dagelijks moeten ‘verantwoorden’.

Lastig om mee om te gaan … niet het koken en eten van vegan-maaltijden thuis, maar wel buitenshuis.

Morgen wordt wat lastiger … een teamuitje met een etentje … jawel Wokken. Nog nooit gedaan, maar wel veel enthousiaste reacties gehoord en wokken is een gezonde manier van bereiden … toch?

Veel oosterse gerechten, ik dacht nog dat moet toch wel te doen zijn zonder dierlijke ingrediënten? Dat hele concept van dat wokken blijkt me toch niet aan te spreken. Het is nogal massaal.

Op een bordje allerlei dingen verzamelen, die dan of gewokt (de rij links) of op de plaat (de rij rechts) klaargemaakt worden.

Voor op de plaat kies ik vooral groenten, paddestoelen, stukken ui en besluit ook een klein stukje zalm toe te voegen.

Ook wat hapjes met garnalen. Het blijft lastig als er zoveel eten te grijp staat om consequent te blijven. Het lukt me niet helemaal.

Het is druk en je staat in de rij met je bordje … daar ben ik al niet zo weg van.

Dan gaat de inhoud van mijn bord op de plaat en worden er wat speklappen van de volgende gast tegenaan gelegd. 

Bij de volgende gang besluit ik maar naar de wok te gaan. Ik neem alleen maar groenten, maar als ik aan de beurt ben, gaat mijn maaltje eerst in een pan niet kokende bouillon (of was het afwaswater), waar een paar minuten eerder vlees en vis in zat. Had ik het moeten zeggen dat ik vegetarisch wil (vegan bestaat hier niet)? Het gaat supersnel en voor je het weet sta je weer met je bordje in je hand.

Tot slot langs het toetjesbuffet … ik moet toegeven dat het er allemaal fraai uitziet. Maar behalve vers fruit is er niks zonder dierlijke ingrediënten, ik vermoed veel gelatine.

Ik geef me over en neem wat schaaltjes die er lekker uitzien.

Met verbijstering kijk ik wat mensen allemaal op hun bord stapelen, sommige mensen zie ik drie keer voorbij komen … kan een mens dat werkelijk verstouwen?

Na afloop word ik door een collega thuisgebracht … in de auto begon het al … opgeblazen uitpuilende buik.

Thuisgekomen kom ik bijna de trap niet op … ik klap dubbel van de krampen.

De hele nacht slecht geslapen, buikpijn, niet normaal.

Komt dat van dit eten, zoveel was het eigenlijk niet ... kan ik daar niet meer tegen na drie weken puur eten?

Apart hoor, normaal gesproken heb ik een ijzersterke maag, maar nu … algehele malaise …

De volgende dag -gelukkig zondag, dus hoef ik niks- veel muntthee gedronken, en pas tegen de avond is het weer over.

Dat hebben we dan ook weer meegemaakt.

Met het hele team samen was supergezellig … en daar ging het in de eerste plaats om!

Thuis gaat het verder experimenteren gewoon door met allerlei nieuwe ingrediënten en recepten!

Rotown

Laatst hoorden we op een Vlaamse radiozender zo’n leuk nummer … met de app shazam zo gevonden: Dum dum dum van Renée.

Zoeken naar meer info en toen bleek dat deze Vlaamse zangeres vanavond dus optrad in Rotown in Rotterdam.

Wij naar Rotown, daar vooraf aan het optreden lekker gegeten, (met korting op vertoon van e-ticket), fijne plek ook. Man ging voor gestoofd rundvlees en ik had couscous met gevulde ronde courgette, gele tomaat, oerbiet, buffelmozzarella en nectarinechutney. Zo mooi dat het bijna jammer was om op te eten … bijna hè, want het was overheerlijk en dat voor maar een tientje!

En dan het prachtige optreden van Renée en haar band!

Mooi en treffend omschreven op deze recensie van haar debuutalbum Extending Playground:

… subtiel, breekbaar en lichtjes ontroerend.

Renée combineert zwoele jazz met een vleugje ondeugende indie pop. En hoewel je hier en daar toch echt gekieteld wordt, ademt dit album over het algemeen een beetje een slaperige sfeer… In dit geval positief.

De zang van Renée is een beetje lijzig, ze neemt voor elk woord de tijd. Klanken krijgen de tijd te landen. Zo is het ook met de muzikale begeleiding. In een gestaag tempo trekken alle elementen aan je voorbij. Dat zorgt vooral voor heel veel rust, een zeer gepolijst geheel.

Op de drums wordt niet geslagen, lieflijk worden ze met een kwastje beroert. De piano kabbelt als een bergbeekje. Als er sprake is van gitaarspel dan wordt er getokkeld. Soms is er de magie van de cello.
En Renéé? Ze tilt je op, doet je zweven en geeft je overzicht.

‘Extending Playground’ is een bed waar je je na een lange dag in laat vallen om in een diepe slaap te vallen. Je kruipt er in weg en vleit je tegen je lief aan. Al wat er dan nog gebeurt, wordt enkel onderbewust waargenomen. Laat je door Renée veroveren!

Ze speelden in het voorprogramma van de Australische band Husky, maar wat ons betreft had dat wel omgedraaid gemogen.

Prachtige zang en muziek!

Wonderlijk dat ik bij cello vaak zo’n brok in m’n keel krijg.

Haar album (ook te koop op vinyl) ter plekke aangeschaft, en natuurlijk laten signeren!

Renée is nog aan ’t toeren door Brussel, Parijs, Zwitserland en Duitsland en komt in oktober weer in Nederland: Groningen, Utrecht en Nijmegen.

Absoluut de moeite waard!

Dizzy

We zijn uitgenodigd om eind van de middag een verjaardag te vieren bij Dizzy in Rotterdam.

Dizzy, het roemruchte jazzcafé moest vorig jaar de deuren sluiten, maar is sinds een aantal weken weer open. Dizzy opende in 1976 en later kwamen Sjaan en Heavy erbij. We kwamen er vroeger wel.

Het is leuk om er na al die jaren weer eens te zijn, leuke mensen, er is livemuziek en de doppen van de pinda’s worden nog steeds op de grond gegooid.

Goeie plek voor een verjaardag!

Na afloop gaan we nog een hapje eten bij het Wester Paviljoen op de Nieuwe Binnenweg. Terug naar huis met metro en trein. Leuk weer eens een avondje Rotterdam.

Yes Jazz

Vorige maand ontving Man een uitnodiging, van de garage waar wij ooit klant waren, om een optreden van Oleta Adams bij te wonen.

Vanavond was het zover. Nu heb ik niet zoveel met Jazzmuziek, maar ik kende wel wat goeie nummers van haar. Ik had wat bedenkingen tegen deze avond, maar uiteindelijk hebben we het erg naar ons zin gehad.

We werden eerst verwelkomd bij de garage met een glas champagne en kregen onze VIP-kaarten en plaatskaarten voor het optreden van Oleta Adams.

De monteurs herkenden Man nog en vonden het wel een mop dat wij al vier jaar autoloos zijn.

Daarna werden we in een nieuwe luxe BMW naar de schouwburg gereden. De chauffeurs waren strak in het pak gehesen studenten, en we werden behandeld alsof we filmsterren waren.

De VIP-kaarten zaten aan een keycord, wij verbaasden ons dat men daar dan ook mee om de nek ging lopen (de mannen vooral). Wij hadden pas na twee drankjes door dat het ook consumptiebonnen waren voor nog eens 4 drankjes p.p. BMW pakte gul uit.

In de hele schouwburg waren verschillende optredens. Ik zei al, het is niet helemaal mijn muziek, maar livemuziek is altijd leuk om naar te kijken en te luisteren. Zeker als muzikanten met hart en ziel staan te spelen. Er hing een uitbundig sfeertje, met vrolijke dansende mensen.

We kwamen eerst terecht bij Starpeople, ik herkende de stijl van Weather Report, het enige album in dit soort muziek wat ik nog heb uit vroeger tijden. Volgens mij speelden ze ook het nummer Birdland. Ik kreeg er al meer zin in.

Tijdens een rondje door de schouwburg zagen we plots Jules Deelder, die stond daar plaatjes te draaien, schijnbaar zonder zich bewust te zijn van het publiek:

Om tien uur begon het optreden van Oleta Adams. We zaten op geweldige plekken op de vierde rij, tussen alle BMW-rijders.

Maar een weergaloos optreden, wat een dijk van een stem heeft zij!

Daarna nog een enthousiast optreden van The Art of Swing samen met The Horn Kings. 

Geweldig hoe sommige mensen kunnen dansen.

Man heeft een filmpje gemaakt.

Schiere dag met Retsisprite

De eerste echte mooie dag dit jaar, wat is het toch geweldig als het weer lekker zonnig is! Wij hebben geen tuin, maar wel een flink dakterras en er moet gewerkt worden … het dakterras moet ‘gekärcherd’ worden. Eén keer per jaar moeten de vlonders schoongemaakt worden, ze worden in de loop van het jaar groen en dus glad.

Man trekt de kaplaarzen aan en begint. Je hebt direct eer van je werk … het lijkt wel schilderen, de planken krijgen weer hun voormalige mooie kleur.

Terwijl hij zo bezig is fladdert er steeds een hemelsblauw vlindertje om hem heen, een Icarusblauwtje? Dat kan niet volgens de kenner, waarschijnlijker is een Boomblauwtje ... vind ik ook goed!

Het is wel een flinke klus, we hebben veel potten met planten, die moeten aan de kant en ook schoongemaakt. Wat zit er nog in, is er nog leven na de winter? Aan de zijkant van het huis, tussen ons en de buurman hebben we nog een … ik noem het de serre, Man noemt het de bushalte, buurman noemt het de kas. Het is een van plexiglas gemaakte ruimte, waar ik spullen droog kan opslaan, was kan drogen en omdat het er erg warm wordt heb ik er ook wel paprika’s gekweekt. Het dak daarvan was erg groen geworden, dus ook daar de Kärcher nog even overheen.

serre de bushalte

Als het werk is gedaan, lichtelijk spierpijn, maar de temperatuur doet nog Grieks aan, tijd voor een flesje Retsina.

Dat dronken we ook vaak tijdens onze vakanties, gemixed met sprite. We maakten daar voor het eerst kennis mee via A, eerst op Leros waar we haar voor het eerst ontmoetten, later op Korfu, waar ze toen woonde.

In onze vakanties in Griekenland begonnen we na het opstaan gebruikelijk met koffie, nog eentje en dan nog eentje? Later in de morgen nog een koffie, nou okee nog eentje dan … en dan komt de koffie inmiddels je neus uit. Veel water hebben we dan ook al gedronken, in tegenstelling tot in Nederland, krijg je in Griekenland gewoon gratis water bij je koffie, wat eigenlijk ook zo hoort.

Maar wat dan ... we zijn geen limonadedrinkers … dan namen we op een terras meestal een klein flesje Retsina met sprite, of seven-up, Retsisprite noemen wij het. Eerst is de verhouding veel sprite, weinig Retsina, en dat draait na de volgende glazen om, zo heerlijk licht en zomers.

Ik zag dat er in het wijnrek nog een flesje Retsina van vorig jaar lag en er was ook nog lemonprik. Het dakterras was schoon, wij waren vuil, dus tijd voor een drankje met een knabbeltje. Grieks muziekje erbij: een CD van Glykeria, die ik jaren geleden bij het Griekse Eiland in Amsterdam kocht, (Η Γλυκερία Τραγουδάει Αντώνη Βαρδή: Glykeria sings Antonis Vardis). Voor wie het kent of juist niet, luister er even naar, zo mooi:

https://www.youtube.com/watch?v=_3z2t0dc5P0&feature=player_embedded

Pas als het dakterrras weer ‘zomerklaar’ is kan ik plannen maken voor wat ik dit jaar ga zaaien. Man zingt: wastoe ooit zaais, dat oogstoe ook (Harry Niehof 's Schiere dag).

Het is elk voorjaar weer afwachten wat het de afgelopen winter in de potten overleefd heeft. Het valt mee: De rododendron zit vol met knop, de rozemarijn is helaas dood, maar de esdoorn heeft prachtige knoppen, de blauwe bes doet het ook veelbelovend, een aardbeiplantje leeft ook nog. Als er iets dood is, heb ik weer een lege pot voor iets anders.

Esdoorn (Acer davidii 'Rosalie')

Blauwe bes (Vaccinium corymbosum)

Aardbei Ostara

De Amorpha, elk jaar weer spannend ... doet hij het nog, hij is eigenlijk (sinds 1998) uit z’n pot aan het groeien. Ik heb twee jaar geleden voor de zekerheid een stek genomen, de dochter noemen we ’m, maar die groeit inmiddels ook haar pot uit. O, ik verlang naar een echte tuin!