Dakterras

Bijna half augustus … niet te geloven. Is de zomer net begonnen, heerlijk weer, voel ik toch ergens de adem van de herfst in m'n nek.

De gierzwaluwen zijn allang weer weg, voor mijn gevoel veel eerder dan vorige jaren.

Je zou er zomaar een beetje somber van worden, maar gelukkig bloeit er nog wat vrolijkstemmend geel op m'n dakterras, van de Rudbeckia en de Coreopsis. En dat roept weer gezellig gezweef en gezoem op.

De  blauwe bessen zijn zo goed als op … de laatste restjes zijn voor de merel.

Minitomaatjes nog vol belofte, de klokjesclematis met mooie zaadpluizen en hier en daar nog een enkel viooltje.

De palmkool en boerenkool gaan goed, ze zullen denk ik niet supergroot worden in zo'n bak, maar het is een leuk experiment.

De doperwtenresten verwijderd, de sperziebonen leeggeplukt, hoewel de opbrengst erg minimaal was. Maar de boontjes op de moestuin in Rotterdam maakten veel goed.

De kruisbessen zijn dit jaar helaas mislukt, uitgedroogd tijdens de hittegolf … volgend jaar nieuwe kansen.

Voor nu gewoon blij met op kleine schaal eetbaars en kleurrijks op dit mininatuurgebiedje midden in de stad.

Drie x drie (10)

Mei ... ontluiking op het dakterras.

Bloemen en Beestjes op het dakterras

Lavatera

Ik heb dit jaar amper geld uitgegeven voor het dakterras. Twee plantjes, wat potgrond en een nieuwe gieter, want alle waren lek en de nieuwe zwarte ook …maar goed, hij lekt maar een klein beetje. De nieuwe aanwinsten zijn een Lavatera en een Petunia, die doet me altijd aan m'n vader denken.

Petunia

Door het natte en koude voorjaar bloeide de Rhododendron vrij laat, zo laat was hij nog nooit.

Meestal bloeit hij rond mijn verjaardag (eind april), maar dit jaar op 1 mei nog stevig in de knop.

Een week later piept er eindelijk wat kleur uit en pas eind mei staat hij in volle glorie. Een voordeel van dit koele weer is dat ik extra lang kan genieten van wolken roze.

Dit voorjaar ook weinig dieren gezien, naast de vaste merels en mezen alleen een paartje zweefvliegen en wat groenlingen op bezoek gehad. Veel minder zweefvliegen en bijen dan vorig jaar, maar gelukkig nog wel wat hommels.

De sering en de wilg worden ook weer mooi.

Een wild bosje Duizendblad dat ik vorig jaar plukte, heb ik na de bloei uitgeklopt boven een pot, met als resultaat gratis weer een pot vol fleur en kleur.

In een andere pot verschijnt tussen de klaver en andere kruiden zomaar een vlasleeuwenbekje:

Het Zegekruid zaait zichzelf elk jaar weer uit, ook erg welkom:

Normaal trekt de bloeiende munt veel vlinders, maar ook die zie ik weinig hier ...

Van mijn buurman kreeg ik deze prachtige bak, waar al een verrassende klimmer inzat:

Een clematissoort met klokjesvormige bloemen.

De rest van de bak is gevuld met bonen en kapucijners, zie bij het bonenblogje.

Deze twee prachtige bezoekers maken gelukkig het schamele dierbezoek op het dakterras weer goed:

Deze heeft net een groene vlieg verorbert ...

Toch net diamanten op die vleugels ...

Na mist komt zonneschijn

In de zonneschijn neemt de mist de gedaante aan van pareltjes op de laatste bloemen van november.
Gewoon onderweg naar 't station. Geen idee welke plant.

De allerlaatste Lathyrus

Dit zijn de laatste Lathyrusbloemen van dit jaar die ik geplukt heb.

Hoewel ... nu ik naar buiten kijk zie ik dat er toch weer een paar paarse open zijn. Nou, vooruit, die nog en dan moet de rest echt blijven zitten om genoeg peulen te vormen, zodat ik volgend jaar weer kan zaaien en ook zaadjes weg kan geven.

Dit was het vierde jaar dat ik gezaaid heb van eigen oogst. De bloemen waren dit jaar wat kleiner en de steeltjes wat korter, maar het waren er erg veel en ik heb veel soorten kleine vaasjes die ik dus met veel plezier kon vullen.

Anemoon

Een boeketje van eigen dakterras. Eerst staan de anemonen nog een beetje depri in de vaas:

Maar al gauw staan ze er zo bij:

Zephyros, bij de oude Grieken de god van de westenwind had de mooie Chloris met geweld tot zijn vrouw genomen. Hij betreurt dit later en transformeert haar tot Flora, de godin van de bloemen en de lente.

Op dit fragment van het schilderij La primavera van Botticelli zie je (van rechts naar links) Zephyr, Chloris en Flora.

Ook op een ander schilderij van Botticelli, de geboorte van Venus, zie je Zephyr en Flora, in een innige verstrengeling.

Dus zou je denken dat zit wel goed tussen die twee. Maar dan wordt Zephyr verliefd op de nymph Anemona (Grieks anemos = Wind). De woedende Flora veranderde haar in een bloem zodat Zephyr haar niet meer zou terugvinden. De anemoon danst echter zachtjes op de wind, door de aangename aanraking van zefier, de zachte westenwind.