Gebakken Daikon

Rettich, ik vind het zo'n fantastische groente. Veel, veelzijdig en betaalbaar. Ik had er al eens eerder mee geëxperimenteerd.

Ik was op zoek naar een bijzonder gerecht voor ELM en zag de rettich weer eens liggen bij de groenteboer.

Daikon is de Japanse naam voor rettich en ik maakte deze klaar zoals in veel Japanse recepten, als Daikon ‘steak’.

Ik had het eerst als proef gemaakt, maar daar was ik niet zo tevreden over. De tweede poging was goed. Mijn gasten waren aangenaam verrast, door de vorm en de smaak.

Zo maakte ik het voor tien personen:

2 stuks rettich

stukje kombu

4 kleine maggi blokjes bouillon

water

2 el sojasaus

2 el coconut aminos

2 el mirin

olie

plantaardige boter

Schil de rettich met een dunschiller.

Snij in stukken van ongeveer 2-3 cm dik.

Snij de randen iets bij. Maak met een mesje een ruitpatroon aan boven- en onderkant.

Leg de stukken in een pan en giet zoveel water bij dat ze onder staan. Voeg de bouillonblokjes en de kombu toe. Breng aan de kook en laat zacht koken tot de rettich gaar, maar nog stevig is.
Dat kan tussen de 30 en 50 min. duren.

Voeg dan de smaakmakers toe, ik nam sojasaus, aminos en mirin. Niet eerder, want dan duurt het langer voordat de rettich gaar wordt. Laat dit zo een paar uur afgedekt staan, of de hele nacht.

Haal de stukken uit de bouillon en laat goed uitlekken. Dep droog met keukenrol. Bewaar de bouillon.

Bak ze in olie bruin en voeg steeds wat boter toe. Draai om. Ze mogen goed donker, want de  kleur wordt minder als de bouillon er bij komt.

Verhit de bouillon weer. Als de rettichstukken aan beide zijden goed bruin zijn, giet er wat  bouillon bij. Laat 4 min. koken met deksel op de pan, dan zonder deksel in 5 min. iets in laten koken.

Leg de steak op een bord en lepel er wat van het bakvocht over. Bestrooi met vegan Furikake.

De bouillon die over is niet wegdoen. Dat is een heerlijke basis voor soep. Ik heb het ingevroren.

Dit was het hoofdgerecht van ELM 59: De gebakken Daikon met pasta en witlofgratin.

Flans van Rettich of Daikon?

Dit monsterlijk geval kreeg ik gisteren. Een rettich denk ik, niet al te mooi meer, maar nog wel stevig en wel 40 cm lang (en ja, alle grapjes zijn ook al gepasseerd).

Ik hou wel van gekke groente.

Als ik op internet naar recepten zoek vind ik vooral gebruik in een salade. Na vandaag al fietsend door harde wind en regen twee keer doornat geregend te zijn, heb ik geen zin in salade, liever een iets verwarmender maaltje.

Dus ga met deze rettich op de bonnefooi kokkerellen, dat wil zeggen zonder recept.

Eerst nog even mijn boeken erop nageslagen, uit Wat je vér haalt is lekker: ‘Rettich is de Duitse benaming voor de witte zomerrammenas. De benaming rettich is afkomstig van het Latijnse woord radix = wortel. De lengte van de wortels is 20-30cm. Ze zijn vrij pittig van smaak.

Mijn exemplaar is zeker 40 cm en niet zo erg pittig. En zomerrammenas in december?

In hetzelfde boek staat: De daikon is een Japans hybrideras van de rammenas. De rechte, witte wortels hebben een lengte van 30-50 cm. De daikon wordt veel in de Japanse keuken gebruikt en is iets milder van smaak dan de rettich.

Misschien dan een Daikon?

Op de aziatische-ingredienten site noemen ze deze grote zus van de radijs rettich, witte rammenas, winterradijs, Japanse radijs, Chinese radijs, daikon enz. 

Zover ik kan ontdekken is de latijnse naam voor allemaal Raphanus sativus.

Maakt verder niet uit … de vraag is wat ga ik er mee doen? Aan de vlekjes te zien moet ik hem niet veel langer bewaren. Ik schil hem en proef een stukje. Hij smaakt niet pittig, is waterig, knapperig en fris. Ik snij hem in blokjes.

In een pan verhit ik een theelepeltje kokosolie en smoor een sjalotje met wat knoflook en een halve rode paprika in stukjes gesneden.

Ik voeg de blokjes rettich toe en een theelepel Picadillokruiden. Verder laat ik het zachtjes stoven met wat groentebouillon en een scheutje sojasaus.

Nog wat heerlijke vegan lupineworstjes in plakjes toegevoegd en flink wat fijngehakte peterselie. Tot slot zwarte sesamzaadjes erover gestrooid en geserveerd met mie.

Een absoluut lekker ‘flans’ experimentje!