Chios (4)

We rijden eerst naar de Kambos, in de hoop Stratos te treffen. Hij is er niet, maar kan elk moment komen, zegt zijn vrouw Angeliki, ze is aan het werk, gestresst, ze heeft twee kinderen, wellicht zijn die nu bij Oma Maria, die sinds de dood van Elli zichzelf niet meer heeft teruggevonden. We wachten een uur en ik zie ondertussen hoe een Turkse gaste allerlei eisen heeft en zeurt om een mug die afgelopen nacht in de kamer was. Angeliki blijft uitermate hoffelijk, maar als ik haar later met een muggenstekkertje naar de kamer zie lopen spreekt haar gezicht boekdelen. We gaan verder, we komen nog wel een keer terug, ik voel me vervelend dat ze zich zo verontschudigd dat Stratos niet komt opdagen.

We rijden naar Thimiana, aan de oostkant. In onze eerdere vakanties, als we op de Kambos verbleven, was dit het dorp waar we meestal naar toe liepen voor boodschappen.
Het is een mooi dorp, met prachtige grote kerken en het heeft een soort bejaardenhuisje.
Dit verkeersbord kennen we al sinds onze eerste keer op Chios, in 1993:

Er zijn hier nog steeds veel oude mensen. Als we aan komen rijden, loopt er een oude vrouw bijna struikelend op de weg. We houden ons hart vast zoals ze loopt op de ongelijke kasseien, maar het gaat goed.
Als we op een terrasje zitten komt ze opeens bij ons aan tafel zitten. Ze heeft duidelijk dementie.  Nog 1 tand in haar mond, pientere hemelsblauwe ogen en een vestje in dezelfde kleur. Ze is uitermate vrolijk en praat honderduit tegen ons, wat we natuurlijk niet verstaan, want Grieks. Maar met teruglachen, mimiek gebruiken, lijkt het alsof we haar verhaal volgen. Ze moet ook heel veel lachen om mij. Ondertussen merken we dat mensen die ook op het terras zitten en passerende dorpelingen haar bijna ongemerkt in de gaten houden. Het lijkt of het hele dorp hier voor deze mensen zorgen. Bij ons zou ze op de gesloten afdeling zitten.

We gaan weer op pad en rijden naar het zuiden om het nieuwe Mastiekmuseum te bezoeken. Dit museum is gebouwd In de regio van de mastiekbomen is daar vind je alle informatie over het bijzondere goedje Mastiek, waar het zuiden van het eiland z'n voornaamste bron van inkomsten van had.

Een uitgebalanceerd gebouw in staal, hout, kei en glas.

Met een tentoonstelling over de historie van de mastiek.

Het museum is heel ruim opgezet en daarbij nog een uitgebreide tuin met mastiekbomen.
Er zijn zo'n twintig mastiekdorpen, waarvan Pyrgi en Mesta de bekendste zijn, en deze twee gaan we vandaag ook bezoeken.
Door naar Pyrgi, bekend terrein, lege terrassen, Turkse bustoeristen, jongelui, niks met Erdogan, totdat duidelijk is dat wij uit Nederland komen, dan blijkt Erdogan plotsklaps hun grote leider. Toch een enge gedachte ...
Pyrgi is een mooi dorp met middeleeuwse straatjes en de huizen zijn versierd met geometrische motieven, wat altijd bijzonder om te zien is.

Mesta is wat minder toeristisch dan Pyrgi. Het dorp heeft een mooi pleintje met terrassen. Twee posters die de aandacht trekken ... een teken van bewustwording 'The pocket may be empty but the heart is full' en 'Nothing worthwhile ever comes easy', een aansporing voor de jeugd om zich te realiseren dat het ook een opgave is om de zinnen te verzetten.

We gaan hier lunchen. De vegan-opties zijn -net zoals vaak in Nederland-  patat en sla, maar hier is dat helemaal prima, want heerlijk en vers.

In de avond eten we bij Oasis in Karfas. Lien heeft iets nieuws voor de kaart bedacht.
Een tafelgrill, wat voor hier best gek is. Voor ons maakt ze een veganversie, zelfs met wat tofu! Een beetje mal is het wel, maar we hebben er wel lol in.

Dan de terugtocht helmaal naar het noorden, naar ons stekkie in Volissos.
Waar we om 23.30 uur onze eerste aardbeving meemaken. Nou ja, een heel kleintje.
De bewoners kijken hier niet van op en men vertrekt geen spier.
Wij vonden het wel spannend. Het was een vreemd geluid en het dakterrashek begon vervaarlijk te rammelen.
Misschien was dit een naschok van de aardbeving van het 100 km verderop gelegen Lesbos.

Chios (2)

Ik heb afgelopen nacht nog lang naar de geluiden van de uilen geluisterd, op ons fantastische dakterras.
De dwergooruil doet me een beetje denken aan een onderzeeboot, het spooky geluid van de kerkuil herken ik wel, maar soms dacht ik wie is nu midden in de nacht de straat

aan het vegen …. dat schijnen bedelroepen van jongen te zijn.

Het geluid van de steenuil lijkt een beetje op een kat.
De ruïne van het fort wordt 's nachts verlicht. Prachtig sfeertje.
Heerlijk geslapen in ons riante appartement.

In de morgen is het is een beetje bewolkt, maar lekker temperatuurtje. Eerst even naar de bakker, nog steeds dezelfde ... hij bakt het heerlijkste brood. Een simpel ontbijtje van koffie, brood en kaas en dan gaan we op pad.

Deze schoonheid kwam even bij me op de terrasstoel zitten:

We rijden naar Lithi. Lithi ligt in het midden aan de westkust. 
Het is heerlijk om hier te rijden, het is 10 jaar geleden, maar er is veel herkenning. We passeren de prachtige baai van Elinda.

We stoppen vaak om even uit te stappen en te kijken. Veel bloemen zijn al uitgebloeid, wat mooie zaaddozen en -pluizen geeft.

We zien onderweg ook de stille getuigen van de vreselijke natuurbranden die hier hebben gewoed vorig jaar.

In onze vroegere vakanties naar Chios gingen we naar Lithi voor het fijne strand, het was er altijd net iets koeler dan aan de oostkust. En, maar dat was in onze pre-vegantijd, daar vind je de beste vistavernes.
Maar dat eten we niet meer om de welbekende reden en nog wel meer redenen. Ben benieuwd wat we wel gaan eten. We hebben ons voorgenomen om deze vakantie vooral vegan te eten, maar niet te dogmatisch zijn (AVAP, As Vegan As Possible).

Lithi is niet heel veel veranderd. We gaan maar niet bij de grotere vistaverne zitten, maar kiezen een plekje aan het begin.
Ons drankje was vroeger ‘Retsi-sprite’, en dat nemen we nu ook ... Retsina met sprite, voor ons het ultieme vakantiedrankje.
De vers gemaakte frietjes zijn zo lekker dat we geen mayonaise missen, voor mij is dat heel wat, want ik eet meestal mayo met patat i.p.v. patat met mayo.
Er zijn schijfjes van courgette en kikkererwt, allebei superlekker. Ik vermoed dat er in de courgetteschijfjes wel ei zit, maar dit is een prima vegan lunch as possible.

Tot onze verbazing, zo niet verbijstering, is de menukaart ook in het Turks. We vragen de eigenaar hoe dat zit. Want Grieken en Turken was altijd water en vuur. In onze vorige vakanties werden er voor de toeristen van Chios wel excursies naar Çeşme en Izmir georganiseerd, maar niet van harte. Soms werden de mensen urenlang in de haven vastgehouden omdat iets met visa niet klopte en zo het dagje Turkije helemaal in het water viel. De Grieken spraken daar dan weer schande van. Wij hadden nooit de behoefte om even over te steken. Chios, daar ben je gewoon nooit klaar mee.

Maar nu ... heel veel Turken hier. De eigenaar vertelde dat het nu heel makkelijk is om even over te steken, en dat de Turken, vooral jongeren, welgesteld (hij zei verwend), graag een dagje of twee kwamen. Vooral voor de mastiekdorpen.
Hij haalde zijn schouders op en je zag hem denken, omzet is omzet, we moeten wel.

Chios heeft het zwaar te verduren. Transavia is gestopt met de charters, dus komen er veel minder toeristen, er zijn vluchtelingen, dat doet het toerisme ook geen goed. Wat is er dan op tegen om de Turkse toeristen te ontvangen. Maar de heftige geschiedenis zit nog diep.

We stappen weer in de auto en rijden naar de Kambos, de plek waar we jaren achtereen logeerden in de sinaasappelboomgaard. We treffen Michalis, Mike genaamd. Hij en zijn vrouw Maria waren destijds de eigenaars, maar zij hebben het overgedragen aan de jongere generatie, hun zoon Stratos en zijn vrouw. Het was een hartelijk weerzien. We komen nog terug om Stratos te zien.

Dan gaan we naar Karfas, naar Café-bar Oasis. Lien en Kostas, de eigenaars kennen we ook nog van vroeger. We kunnen de pakjes die ik voor de vluchtelingen heb meegnomen afgeven, want zij kennen mensen die in de kampen vrijwilligerswerk doen en zo weten we dat het goed terecht komt.

Wat ik had meegenomen voor de vluchtelingen? Ik stelde me voor waar ikzelf behoefte aan zou hebben als ik na zo'n horrorreis van zo'n bootje zou stappen. Het is natuurlijk niet voor te stellen, maar ik denk dat ik ... na eten en drinken en een knuffel, me vooral zou willen wassen, opfrissen, haren borstelen.
Ik had in de uitverkoop 5 etuitjes gekocht en deze gevuld met shampoo, zeep, tandpasta, tandenborstel, haarborstel, pleister (symbolisch bedoeld) en maandverbandjes. Van mijn buurvrouw van de brocantewinkel kreeg ik heleboel armbandje, die stopte ik er ook bij. Het is niet veel, we hadden niet veel bagageruimte, maar ik vond het leuk om dit te doen.

Het is altijd goed toeven op het terras van Oasis. Tot onze verrassing wordt er tegenwoordig bier gebrouwen in de Kambos. Het is een karaktervol, natuurzuiver, ongefilterd bier met een frisse smaak. Wat leuk. Ik hou het bij jus d'orange maar Mijn Architect neemt wel zo'n heerlijk Chios biertje.

We rijden weer terug naar ons stekkie in het noorden en lopen het plein met de restaurants op. Deze zijn erg veranderd, allemaal nieuwe eigenaars.
Voor vanavond kiezen we voor Mavro Provato-Bar Restaurant, wat zwarte schaap betekent.
We bekijken de kaart en er zijn wel vegetarische opties. We leggen de eigenaar uit dat we veganistich willen eten.  We bekijken de kaart en hij besluit een speciale pasta te maken. We zijn blij. We zijn in Nederland gewend (als je niet van te voren gebeld hebt om aan te geven dat je vegan wilt), dat men de dierlijke ingrediënten wel wil weglaten, maar dat je dan dus vaak eindigt met salade en patat, wel voor de oorspronkelijke prijs (enkele goeie restaurants uitgezonderd hoor). Deze (jonge) kok kwam gewoon overleggen en maakte voor ons een op het eerste oog simpele pasta, maar zo delicieus van smaak, van de olijfolie, zontomaatjes, de verse kruiden ... o, o, wat een genot. Later bracht hij nog een soort skordalia, een aardappel-knoflook puree die hij even speciaal voor ons had gemaakt.
Het was ongelofelijk! Wat een feest.