Jij en ik tegen de veeindustrie

Deze keer een bericht geschreven door Esther Ouwehand.

Ieder van ons is opgegroeid in een wereld waarin vlees, zuivel en eieren als volstrekt normale levensmiddelen worden gepresenteerd. Het is geen schande dat we ze aten, het was de norm in de samenleving waarin we nou eenmaal geboren zijn. We wisten niet beter.

Alle inspanningen van de veeindustrie én de overheid zijn er al decennia lang op gericht om dat zo te houden. De realiteit wordt zorgvuldig van ons weggehouden. Dat gaat niet eens alleen om de grove mishandelingen en de excessen die dagelijks plaatsvinden. 

Het is überhaupt niet de bedoeling dat we beseffen dat vlees gemaakt wordt van prachtige, intelligente, voelende wezens met hun eigen karakters en behoeften - en dezelfde levenslust als onze eigen kinderen. Onschuldige wezens, die door toedoen van de mens op de wereld zijn gezet met geen enkel ander doel dan ze dood te maken. Het is niet de bedoeling dat we ons afvragen of we dat eigenlijk wel okee vinden.

Het vraagt moed, openheid en kwetsbaarheid om simpelweg te durven kijken naar realiteiten die op gespannen voet staan met de norm en gewoonten waarmee we zijn vergroeid. Bewustwording is vaak een pijnlijk proces, voor alle betrokkenen. Degenen die geconfronteerd worden met ongemakkelijke waarheden kunnen het gevoel krijgen dat ze worden aangevallen. De mensen die de werkelijke verhalen van de dieren vertellen, krijgen al snel het verwijt dat ze anderen ergens toe willen dwingen. Beide veronderstellingen kloppen niet, maar het is een delicaat proces waarin we elkaar gemakkelijk kwijt kunnen raken - terwijl we zeer waarschijnlijk, diep van binnen, allemaal hetzelfde voelen, willen en weten.

De veeindustrie rekent erop dat we dit allemaal niet durven en niet kunnen. Dat we ervoor kiezen om weg te kijken in plaats van te onderzoeken of de manier waarop we gewend waren te eten wel past bij wat we diep van binnen weten en voelen. De veeindustrie rekent er ook op dat we de verhalen van de dieren niet durven te delen, omdat we het verwijt zullen krijgen dat we opdringerig zijn.

Ik zeg: daar vergissen ze zich dan lelijk in. We gaan niet doen wat de veeindustrie van ons verwacht, we gaan doen wat de dieren van ons mogen verwachten. Wat we van onszélf mogen verwachten. Samen kunnen we die veeindustrie gewoon verslaan hoor. Simpelweg door te (durven) luisteren naar ons hart en elkaar daarbij te helpen. Doe je mee?

Earthlings Experience Gouda

Vandaag is er in Gouda een Earthlings Experience. Meestal vinden deze plaats in grotere steden, ik vond het altijd indrukwekkend om de foto's daarvan te zien.
Het is een groep mensen die in formatie staan en laptops of tablets vasthouden waar undercover beelden te zien zijn gemaakt door Animal Rights. Dit om mensen te informeren over wat er allemaal in de vee-industrie gebeurd.

Anderen (en ik, want ik kreeg the beelden niet gedownload op m'n ipad) houden bordjes vast met Watch to see why we’re here en er worden brochures uitgedeeld.

Gekleed in het zwart, soms met maskers of zonnebrillen, om anoniem te zijn, het gaat om de beelden en de boodschap.

Omdat het hier in Gouda is, heb ik me aangemeld als deelnemer, makkelijk voor mij.

Maskers zijn verboden in Gouda, ze mogen alleen kort op voor een fotomoment.

Het was vandaag een grijze, koude dag. Gouda lijkt mij een lastige plaats voor zoiets. Naar mijn mening zijn hier weinig mensen geïnteresseerd of willen er iets over weten. 
Maar de deelnemers zijn zulke gemotiveerde (en lieve) mensen, zoveel bewondering voor!

Als je een middag op de markt staat, valt pas echt op hoe gigantisch veel bontkragen er zijn. Men heeft gewoon geen idee! Er worden veel brochures uitgedeeld en er wordt toch wel in gesprek wordt gegaan, te zien in dit mooie filmpje gemaakt door Francois Carreau:

Gisteren heb ik alvast twee grote pannen soep gemaakt, voor na de demonstratie. Twintig man komen er op af, alle leeftijden, maar vooral jonge mensen, reuze gezellig en ik vind het super hoopgevend dat een deel van onze jongeren zo geëngageerd is!
Bijzonder om zoiets eens mee te maken en ik was niet eens de oudste!

Veebeoordelen

Vandaag vindt er in mijn woonplaats het Nationaal Kampioenschap Veebeoordelen 2017 plaats. Tijdens dit NK Veebeoordelen beoordelen deelnemers uit heel Nederland roodbonte en zwartbonte koeien op hun uiterlijke kenmerken: frame, type, uier, beenwerk en het algemeen voorkomen. Degene die dit volgens de jury het best kan, mag zich Nationaal Kampioen Veebeoordelen 2017 noemen.

Omdat ik boodschappen op de Markt moest doen kwam ik er langs. Gelukkig stonden de dieren onder een tent en was er genoeg stro. Het waren 15 koeien en ze stonden of lagen er best relaxed bij.

Het idee achter dit evenement staat me erg tegen. Eerst dat gesleep met die dieren, hoewel ze gelukkig niet echt van ver kwamen, iets beoordelen dat voor (onbekend) dierenleed staat, we zijn nu toch wel wijzer, en dan dat beoordelen van frame, type, uier, beenwerk en het algemeen voorkomen!
Alsof het auto’s zijn ... of die universele Missverkiezingen, waar ook wordt gelet op frame, type, UIERS, beenwerk en of ze kunnen praten. Maar goed, die Missen kiezen daar zelf voor, alhoewel … MISSschien ook niet als je bedenkt dat ene Trump zich met de organisatie bemoeit en daar een lucratief aandeel in heeft. 

Zou het gaan om het beoordelen van de natuurlijke staat, de meest blije koe, zeg maar … dus met hoorns en niet van die giga uiers, geen kunstmatige inseminatie (is verkrachting) en geen wegnemen en doden van de baby’s, dan zou ik me er misschien nog wel in kunnen vinden, maar ik weet natuurlijk wel dat ik in een andere wereld leef.

We hebben geen melk van een andere moeder nodig, maar het is wel economisch belang. 

Heb je weleens uiers gezien van een koe die niet in die mallemolen meedraait. Ik wel … en je mond valt open van verbazing.

Die uiers zijn amper zichtbaar!  

De stakkers hier worden hooguit 5 jaar i.p.v. de ruim 20 jaar die ze kunnen worden.

We spraken een van de jonge, frisse, aardige en enthousiaste boerenknullen, deelnemers met hart voor de dieren.

Hij gaf net aan een van de koeien wat brokken en vroeg ons: Weet u waarom ik alleen deze koe brokken geef?

Nee, dat wisten wij niet.

Omdat deze zometeen gemelkt wordt … als ze die brokken krijgen, dan weten ze dat ze gemelkt worden, een bevrijding in dit geval vanwege die buitensporige uieromvang, neem ik aan. De gretigheid waarmee ook haar vriendinnen trachtten dat krachtvoer te bemachtigen, spreekt boekdelen.

Vinden ze het melken met die machine vervelend?

Nee, ik denk het niet, stel uzelf maar voor als u met een emmer water van 20 liter moet lopen zeulen.

Misschien zou ze liever zien dat er een kalfje aan dronk, probeerde ik nog.

Hij raakte zichtbaar op z’n hoede. Hij gooide het over een ander boeg. Woont u hier, is Gouda leuk om te wonen? Dè kaasstad?

Ik was echt niet van plan om hier de dierenactivist uit te hangen, maar het gaf wel een heel dubbel gevoel.

Ik vroeg nog hoe die hoorns verwijderd zijn.

Dat gebeurt door een dierenarts onder narcose als ze nog een kalfje zijn. Dat doen de boeren niet meer zelf.

Het is echt noodzakelijk, want anders is het veel te gevaarlijk, voor de koeien zelf en voor de boeren.

Ik slikte mijn verdere gedachten in. Deze knul was echt heel aardig en goed voor het dier. Kijk maar hoe ze glanst, zei hij nog, daar zie je aan hoe goed ze verzorgd is.

Ik geloof je, alleen staan onze ideeën over goede verzorging mijlen ver uit elkaar.

Conclusie: het blijft onnodig en raar om dieren op de markt in Gouda onder een partytent vast te binden en ten toon te stellen. IK kan me niet voorstellen dat iemand dat leuk vond.

Pandaberen

Vandaag ruimte voor een paasblog van Remco Stunnenberg, omdat ik het zelf niet beter kan zeggen:

Pic: ©RemcoStunnenberg

Kosten nog moeite werden/worden/zijn gespaard om twee pandaberen vanuit China naar hier te halen. Eenmaal geland op Schiphol kregen deze dieren een onthaal dat zijn weerga niet kent…
Voorpaginanieuws was het!

Het brengt me bij deze foto die ik vorige week maakte vanuit mijn auto voor de “poort” van een zuivelbedrijf in Brabant. Daar waar kalfjes bruut worden weggerukt bij hun moeder en worden opgesloten in krappe plastic kisten…

En waarom? Omdat de melk die eigenlijk voor hen is bestemd in handen valt van de mens. Die drinkt er gretig van. En is het niet in vloeibare, dan in eetbare vorm: kaas, yoghurt, kwark, chocolade, taarten, koekjes, pastasauzen… Je kunt het zo gek niet bedenken of er zitten sporen in van dit van de dieren gestolen product…

Ondertussen doen de immorele marketeers van deze al even immorele industrie (de Campina’s van deze wereld) er alles aan de consument een heel andere, vrolijke waarheid te doen laten geloven; vrolijke, dansende, springende koeien in de wei…. Kijk maar eens op dat pak melk of yoghurt in uw koelkast!

Ik zeg u: de werkelijkheid is veel minder sexy! Koeien die jaarlijks op onnatuurlijke wijze worden bevrucht, kalfjes die worden opgesloten en worden vetgemest voor de slacht. En wat te denken van de moeders, zuivelslavinnen zoals ik ze noem. Na max 5 jaar zijn ze letterlijk uitgemolken en gaan ze op transport richting slachthuis. Stank voor dank! Om over de enorme vervuiling die deze sector veroorzaakt nog maar te zwijgen… En over stank gesproken!

En denk niet dat het er in de biologische zuivelsector heel anders aan toe gaat. Ook daar eindigen de slachtoffers na max 5/6 jaar in datzelfde slachthuis. Ook daar worden de kalfjes gescheiden van de moeders. Maar daarover lezen of zien we zelden tot nooit iets op het Journaal of in de kranten.

Die berichten liever over twee schattige pandaberen. Dat verkoopt! Net als gestolen zuivel!

Uitmelken noemen we dat. Letterlijk en figuurlijk! En eenmaal uitgemolken door de mens, dan wacht de vergetelheid/slacht…

Remco Stunnenberg

World Vegan Day

Vorige week reed ik langs ‘mijn kalfjes’ … en dacht: gelukkig ze zijn er nog, ga ik gauw nog eens naar ze toe. Straks wordt het kouder en zullen ze wel op stal gaan.

Als ik afgelopen zaterdag samen met een vriendin aan kom fietsen zie ik met schrik dat het hek openstaat. We lopen het wandelpad door het weiland en komen bij een volgend hek, dat is dicht dus ik hoop dat ze daarachter staan. Op het hek zit een jonge boer. Ik vraag of de kalfjes van het eerste weiland er nog zijn. Hij vertelt dat er nog een paar daar staan en wijst in de verte. De koeien die hier staan worden nu opgehaald. Is het omdat het weer slechter gaat worden? Nee, zegt hij, ze mogen hier nu niet meer staan, het was maar tijdelijk en nu zijn de ganzen aan de beurt.

Ik vertel van mijn ervaring met kalf 2120 en hij kijkt me geamuseerd aan … die stadse dametjes toch, zie je hem denken.

Ik vraag waar ze naartoe gaan en of ik daar ook een keer kan komen kijken. Ja, hoor zegt hij, we verkopen ook kaas en legt uit waar dat is.

Nou zal ik voorlopig geen kaas kopen, maar misschien ga ik toch eens kijken daar.

Er komt een trekker aan en hij vraagt of we achteruit willen gaan. De koeien worden samengedreven en moeten in de aanhanger. Dat is al geen prettig gezicht, maar … dan zie ik opeens dat een paar koeien zo'n afschuwelijke plastic ring met stekels door de neus hebben … en ik baal als een stier (!).

Ik heb op internet een keer een filmpje gezien van een kalfje met zo'n neusring, het belet hem om bij z'n moeder te drinken. Ik dacht dat is zeker in de VS ofzo, dat mag in Nederland vast niet.

Waar haal ik toch steeds die naïeve gedachten vandaan dat het hier beter dan elders zou zijn?

Het is een normaal product zie ik op websites voor koeienbenodigdheden.

Het is vloekerdevloek godgeklaagd, behalve die vreselijke oormerken worden kippensnavels afgebrand, varkensstaartjes en -testikels afgesneden, koeienhoorns afgezaagd of weggebrand … het gaat maar door. Kan het iemand iets schelen? Vinden we dat nou allemaal normaal?

Antidrinkbeugel: Voorkomt het melk drinken van het ene rund bij het andere en voorkomt bij kalveren en jongvee eveneens navelzuigen en urinedrinken.

Kenmerken antidrinkbeugel, middel model:

• Voor jongvee en grootvee
• Vervaardigd uit kunststof
• Kleur geel
• Door middel van een schroef wordt de beugel stevig in de neus vastgeklemd

Voor ongeveer 5 euro heb je er een.

Ik vind het allemaal zo dieronwaardig en zo triest … als al die zogenaamde dierenliefhebbers nu eens hiertegen in het geweer zouden komen en dat het net zoveel ‘likes’ op facebook zou opleveren als dat zinloze Zwarte Pietgedoe … maar ja, wat vind ‘men’ belangrijker?

Door mijn lekkere trek naar boter, kaas en eieren werk ik nog steeds mee aan dierenmishandeling en hoe moeilijk ik het ook vind om de overstap te maken naar meer plantaardig te gaan eten, dit sterkt me wel weer bij mijn pogingen. Wat hier wil ik niks meer mee te maken hebben.

De eerste dag ging goed ... thuis cappucino met amandelmelk, fruit, op het werk thee, lunch met een desemboterham met tahin en banaan, avond knolselderijpuree met champignonjus en linzenschijf. Binnenkort komen de recepten.

Nog maar eens kijken naar de speech van Gary Yourofsky, zeer overtuigend!
Earthlings is te schokkend, een belangrijke documentaire, dat wel, maar bijna onmogelijk om naar te kijken. 

World Vegan Day, 1 november … misschien wel de eerste dag van een grote omslag voor mij.
De hele maand Vegan Challenge, ik heb er zin in!

All animals are equal!

Vegan Challenge

Deze zeefdruk van Marleen Felius met gedicht van Levi Weemoedt hangt al jaren bij mij aan de muur ...

Een boer heeft

naar zijn

koe 

best wel

gevoelens toe

Als kind woonde ik in Vlaardingen vlakbij een weg met veel boerderijen. Ik ging daar vaak en graag naartoe. Daar is mijn liefde voor de koeien (en varkens) geboren.

Als je als vleesverlater of flexitarier regelmatig vegetarisch gaat koken, heb je in het begin misschien net als ik de neiging om (te) veel kaas en eieren te gebruiken. Dus nog steeds veel dierlijke eiwitten omdat je denkt dat je anders iets tekort komt en daarmee dus de positieve effecten van gezonder eten weer teniet doet.

Een volgende stap is een veganistische eetwijze. Voor mij is dat een grote stap want ik ben dol op kaas, boter, yoghurt, room …

Kun je als vegetariër nog denken dat er geen dier voor jou eten dood hoeft, inmiddels weten we wel beter. Mannetjesdieren zijn in dit systeem overbodig, maar de wrede waanzin is dat er steeds weer kalfjes geboren moeten worden om de melkproductie op gang te houden. En hoe het deze kalfjes vergaat weten we inmiddels ook wel.

Ik heb me verdiept in de zuivelproductie. Als je er meer over te weten komt wil je daar eigenlijk ook niet meer aan meedoen. Elke keer maak ik nieuwe afwegingen en stel die weer bij. Het is een proces waar tijd voor genomen moet worden.

Dit jaar hou ik mijn vleesconsumptie bij. Volgende stap is zuivel minderen of zelfs helemaal mee stoppen. Want diep in mijn hart wil ik gewoon niet meewerken aan dierenleed. Makkelijk vind ik het niet … thuis is het goed te doen, maar onderweg valt het niet mee  … je moet goed vooruitdenken en altijd iets bij je hebben. Het sociale aspect van veganist zijn vind ik heel lastig.

Ik sta achter de betekenis van een veganistische levenstijl, maar heb zelf wat moeite met de term, ik vind het zo streng klinken, zo vreugdeloos, soms zelfs sektarisch. Ook beschuldigend … en dan werkt iets natuurlijk helemaal niet.

Ik kan me wel vinden met wat De Planteneter daarover zegt.

Een veganist wordt je niet 1,2,3.

Hoe ga ik voedingsmiddelen vervangen, wat bestaat er allemaal op dat gebied?

Ik ga niet opeens mijn leren schoenen wegdoen, of mijn zijden jurkje. Verzorgingsmiddelen behoeven ook nog onderzoek. Wat zit er in zeep, shampoo of make-up?

Belangrijk vind ik het om stapsgewijs te beginnen … niet alles in een keer willen. Eerst vlees schrappen, dan misschien vis, zuivel, honing, leer, wol, zijde? Hoe strikt ga ik worden ... of na november toch nog wel een eitje van een blije kip?

Verslaafd ben ik aan dikke Griekse yoghurt en kaas. Dat ‘verslaafd’ schijnt echt zo te zijn, er zitten verslavende stoffen in.

Toen ik in januari 21 dagen de Fris & Fruitig uitdaging deed, kon ik al gauw zonder. Eigenlijk miste ik eieren nog meer dan yoghurt. Ik nam me toen al voor om zuivel te minderen, dat is maar ten dele gelukt. Inmiddels eet ik weer dagelijks yoghurt en kaas. Dus dat wil ik nu stuctureler aanpakken. In vergelijking was stoppen met roken makkelijker!

Ik ben lid geworden van de Nederlandse Vereniging voor Veganisme, daar is veel info te vinden. Maar ook bij medebloggers en op facebook vind ik veel inspiratie.

Het helpt wel om beter naar dieren te kijken en me steeds weer te realiseren dat ze dezelfde gevoelens als wij hebben. Dat ze blijdschap, verdriet en pijn voelen. Hoe intelligent ze zijn.

Nu ik met meer intentie naar ze kijk, maak ik ook makkelijker contact en dat voelt zo goed. Het klinkt gek, maar als ik dicht bij deze dieren ben, zoals bij de Bofkonten, is het net of ik nieuwe vrienden maak. Als ik over zo'n zacht buikje wrijf… schiet de vraag door m'n hoofd: hoe kun je daar nou een mes insteken?

Morgen start er weer een Vegan Challenge, daar gaan mijn man (ja, hij wil) en ik aan meedoen.

Dat wordt weer lekker experimenteren. Ik wil niet zomaar gemakzuchtig alles vervangen door soja, maar leuke, smaakvolle, betaalbare en natuurlijk gezonde menu's samenstellen.

Ik stel mijn eetkamer tijdens deze maand een paar keer open, een stok achter de deur voor mezelf en mensen kunnen dan een keer met een plantaardig menu kennismaken. 
En natuurlijk plaats ik de recepten van alle probeersels hier op de blog!

‘Eet lekker mee’ 

Tijdens de Vegan Challenge zijn er een paar plaatsen vrij aan mijn eettafel om mee te eten.

Een vegan drie- of vier-gangenmenu voor 10 euro p.p. inclusief drankjes.

Opgeven via email. 

Ik heb veel afschuwelijke filmpjes gezien, ik kon bijna niet geloven wat ik zag, maar ik wilde het nu weten of het echt zo erg was. Het was nog veel erger dan ik had kunnen dromen!

Bofkontboerin

Ik dacht dat ik niet sterk genoeg was. Jaren geleden ben ik door mijn rug gegaan toen ik een kruiwagen vol stenen probeerde op te tillen. Ik zakte direct door m'n benen en moest kruipend verdergaan.

Ik besloot nooit meer een kruiwagen te rijden. 

Een paar jaar geleden deed ik vrijwilligerswerk op een biologische tuinderij. Daar leerde ik hoe je een kruiwagen moest duwen. Maar angstig bleef ik.

Voor vandaag heb ik me opgegeven om Dafne een dagje te helpen bij de Familie Bofkont.

Toen ik vanmorgen vertrok zei Man nog: wat ga je daar dan doen, mest scheppen? Misschien zei ik, maar wie weet moet er wel een varkentje gewassen worden of een stier … ik ga er helemaal blanco naartoe.

En ja waar begin ik mee… poep scheppen en met een kruiwagen de mestvaalt oprijden.

Ik deed de kruiwagen hooguit voor de helft vol, ik dacht liever vaker lopen, dan te zwaar beladen.

Citaat van Dafne's facebook:

Want het gaat veel verder dan de rotzooi achter hun gat opruimen. Dienaar of dienares van de Bofkonten mogen zijn, betekent ook een meaculpa naar al die pechvogels, wiens dagen geteld zijn in de veehouderij. Zo kun je tenminse nog iets concreets en positiefs doen met het machteloze gevoel daarover.

Zo is het! En het ging goed. Hoewel ik normaal gesproken bijna kokhalzend een toilet uitren waar de lucht nog hangt van een voorganger, had ik nu totaal geen moeite met de varkensdrollen. Het stonk namelijk niet, het waren meestal droge keutels en moeiteloos zwiepte ik ze met een schep in de kruiwagen. Hoppa!

Vandaag zal het meer dan 33° C worden. De meeste varkens liggen rustig in het stro in hun huisjes of zoeken de modderpoel op.

Lamme Zus kan daar niet meer naar toe, liefdevol legt Dafne natte theedoeken over haar heen om af te koelen.

Ik heb hier twee keer een workshop gedaan, in september vorig jaar en in januari dit jaar, maar vandaag ervaar ik als heel bijzonder, ik heb bij wijze van spreken alle bofkonters èn Dafne voor me alleen. Het is hier bijzonder rustig (behalve dan de vakantiechartervliegtuigen die regelmatig vrij laag overvliegen), de dag lijkt hier in slowmotion voorbij te gaan.

Zelfs drollen opscheppen en de mestvaalt oprijden doe ik zonder haast, bijna meditatief. Als ik bovenop sta waait de wind verfrissend door mijn haar. Gek idee, dat je op een grote berg poep staat, die onderwijl aan de onderkant alweer in pure, heerlijk geurende, vruchtbare aarde getransformeerd is. 

Alle dieren hier hebben namen en zijn dus individuen. Als Dafne me roept om wat te drinken, en de koeien voor de toegang staan, denk ik even, wat nu? Ik ben niet bang voor deze imposante dieren, maar wat doe je als ze je klem zetten? Hier zijn geen horens afgezaagd.

Dafne heeft me uitgelegd dat het hier een vijfsterrenhotel voor de dieren is, en wij mensen zijn de dienaars. Dus wegduwen komt nicht in frage ...

Ik doe hetzelfde wat ik zou doen als dit mensen waren … ik vraag vriendelijk of ik er even bij mag … peinzend en herkauwend kijken ze me een tijdje aan, maar zijn nog niet van plan om mij door te laten, dus wacht ik gewoon tot ze vanzelf opzij gaan. Ondertussen kan ik ze eens goed bekijken, prachtig toch koeien met horens en zonder oormerken.

Het nieuwe kalfje Grietje voelt zich zo te zien al helemaal thuis.

De enige koe die niet met de kudde meeloopt is Rosamunde. Zij is een aparte en heeft heel lang gerouwd om haar vriendin Brutale Griet. In de middag gaan we Rosamunde wat appels brengen, zij staat alleen in de wei. Ik geef haar een borstelbeurt. Koeien geven precies aan waar je moet borstelen. Grijze haren vliegen in het rond, ja, koeien worden ook grijs, als ze maar de kans krijgen. Rosa is inmiddels 16 jaar!

Terwijl ik nog aan het borstelen ben loopt ze ineens weg en begint te grazen. Ik denk dat het voldoende was. Die kleine Grietje heeft wel wat veroorzaakt bij Rosamunde! Maar dat moet je maar allemaal op de website teruglezen.

We gaan ook wat fruit brengen in het Oudemannetjeshuis. Daar wonen Billie Bofkomt en Mannetje Bromsnor. Inmiddels is Miss Universe (net 11 jaar geworden) daar ook ingetrokken, zij begint ook al een oud dametje te worden.

Varkens kunnen ook dement worden of artrose krijgen. Ze zitten daar heerlijk rustig achter de geraniums, hoewel … een brutaaltje heeft die vandaag net opgegeten. 

Als de aardbeitjes op zijn begin ik Billie te aaien. Mannetje Bromsnor schuift ook dichterbij. Dat schijnt bijzonder te zijn, hij is niet zo aanrakerig, behalve dan door Dafne. Ik zit hier gewoon bij m'n doelgroep :)

Als ik over Mannetjes buik wrijf hoor ik tevreden knor geluidjes. Billie draait zich geïrriteerd weg, het lijkt of hij de aandacht niet wil delen. Het is heel stil hier en het masseren is niet alleen ontspannend voor het varken, maar ook voor mezelf. Ik droom langzaam weg.

Het was een heerlijke dag. Ik zal hierna dagen last van m'n rug hebben en drie dagen een dikke opgezwollen hete elleboog van een allergische reactie op een insectebeet … maar het is het allemaal waard. Over twee weken ga ik nog een keer en hoogstwaarschijnlijk nog wel vaker.

Het boek is trouwens ook een aanrader:

16 Augustus 2016 is Rosamunde gestorven, 19 jaar oud.

Kalfjes (3)

Terugkomend van mijn werk ontdekte ik opeens een bord wat me niet eerder opgevallen was. Benieuwd stapte ik af.

Het gaat om een nieuw wandelpad door de polder. Ik klim over het hek en wandel een stuk het pad op. Opeens zie allemaal kalfjes liggen!

Dat ik dit nu moet tegenkomen, wat een feestje na m'n gepieker over de kalfjes in de hokken hier vlakbij en het gedoe op facebook.

De kalfjes liggen lekker in het zonnetje, ze zijn op hun hoede, maar kijken me nieuwsgierig aan. Heel langzaam nader ik ze en ga er voorzichtig tussen zitten. Wat zien ze er mooi en lief uit. 

Verrukt vertel ik thuis aan Man mijn ontdekking en de volgende dag gaan we samen even kijken.

Er komt net een tractor met in de aanhanger twee drachtige koeien aanrijden. Ik groet de boer en vraag of het echt mag, hier lopen.

De boer vertelt dat dit pad afgelopen zaterdag is opgesteld. Er staan hier zo'n 16 kalfjes.

Ik vraag of hij weet hoe het zit met de kalfjes bij de veehouder iets verderop. Het zijn geen kistkalveren, die hokken zijn ruimer, het is voor hun eigen bestwil. 
Ik heb het idee dat de boer bij mijn vragen denkt— ach gos wat heeft die stadse geromantiseerde gedachten over veehouden.

Langzaam en geduldig legt hij het me uit, alsof hij het tegen iemand heeft die niet helemaal goed bij z'n hoofd is. 
Het is een dilemma tussen boer en burger denk ik, we kunnen elkaars standpunten gewoon niet begrijpen.

Als jonge kalfjes bij elkaar staan, gaan ze aan elkaar zuigen, vertelt hij, dus gaan ze zo'n twee maanden apart in een hok.

Ze worden snel bij de moeder weggehaald omdat deze zich anders aan haar kalf gaat hechten. Hoe langer het kalf bij de moeder blijft, hoe moeilijker het wordt, en het moet toch eens gebeuren.

Natuurlijk willen jonge dieren zuigen, denk ik dan, het zijn zoogdieren, natuurlijk mist een koe haar kalf, zoals elke moeder wiens kind wordt afgenomen. 

Ik ben niet tegen boeren (vroeger wilde ik zelf boerin worden) en ik kan hun gedachtegang ergens wel begrijpen. 

Een boer houdt natuurlijk koeien als broodwinning. Melk is handel. Je kunt koeien niet zien als mensen, dat schiet niet op.

Maar de zuivelsector is uit de hand gelopen en ik vind het dierenleed niet meer aanvaardbaar.

Gelukkig zijn er wel steeds meer biologische boeren waar het anders toe gaat. Binnenkort ga ik eens op zo'n boerderij kijken.

Maar nu kan ik dus van blije kalfjes genieten, wanneer ik maar wil, ik fiets er bijna dagelijks langs. Blij word ik ervan!

Er zijn een paar kalfjes die niet meer bang voor me zijn, ik onthoud het nummer op hun oormerk en geef ze zelf een eigen naam. Ik kan ze aaien en krabben. Eentje is vooral aanhankelijk, ik noem haar Balsemien. Ze is als een balsem voor de ziel, na de treurigheid van die hokkalfjes.

Balsemien is aanhankelijk, likt aan mijn hand en duwt tegen me … zodat ik met m'n schoen midden in een koeievlaai terechtkom.

Misschien voortaan maar kaplaarzen in m'n fietstas stoppen?

Update: Een paar dagen later heb ik ze allemaal op de foto gezet:

Kalfjes

Dagelijks speur ik voor mijn 'berm-project' naar de bloeiende planten die in de bermen staan waar ik langsfiets als ik naar mijn werk ga.

Het mooie van dit projectje is dat mij tegenwoordig veel meer opvalt dan voorheen, toen ik nog vrij gedachteloos van A naar B fietste.

Behalve de planten en de dieren zie ik ook andere dingen, wat dan weer nieuwsgierigheid oproept.

Een voorbeeld is dat ik langs het fietspad een grijze wand zie. Als ik er al voorbij ben bedenk ik opeens: dat leek wel een stuk geluidswal, rare plek. Ik fiets hier één keer per week, dus vergat ik het ook weer.

De volgende week valt het me weer op, ik kijk ik wat beter en zie een bedrijfsachtig terrein, ik bedenk dat de eigenaar deze wand heeft geplaatst om mij als fietser, in deze verder toch mooie omgeving, de aanblik van de lelijkheid van zijn terrein wil besparen. Ha, dat zou aardig zijn … en ik fiets gauw door naar mijn werk.

Weer een week later zie ik dat er een loods staat met koeien, deze komen waarschijnlijk niet buiten, in de achterliggende weilanden heb ik nooit een koe gezien. O, het is geen aannemer of zoiets, maar een veehouder.

Ik stap even af … ik zie een koppie van een kalf uit een opening steken en denk nog (in mijn naïviteit), wat leuk die stal heeft ramen voor de kalfjes, kunnen ze ondanks dat ze niet naar buiten mogen toch een frisse neus halen.

Ik kijk beter en zie dat het helemaal geen openingen van de stal zijn, het zijn tegen de stal aangezette hokjes … ik gluur bij het kalf naar binnen en voel het koud om m'n hart worden. Het dier past er amper in … kistkalveren? Dat is toch verboden in Nederland?

Maar dan kan je dat toch niet zo open en bloot langs de weg zetten? Verward maak ik wat foto's en gezien de tijd, stap ik snel weer op de fiets, maar het beeld laat me niet los.

Ik heb iets met koeien, ik hou van ze, ik eet ze niet meer en ik ben aan het afkicken van zuivelproducten, ik schreef er al eerder over.

Steeds als ik daar weer langs kom moet ik even kijken. In de meeste hokken zitten kalfjes, baby's nog. Ik voel woede naar degeen die dat veroorzaakt, onredelijk denk ik: oh daarvan is dat nieuwe smakeloze bouwpakkethuis neergezet. Geld verdienen met dierenmishandeling, wat een nare mensen moeten dat zijn.

Of zie ik dat alleen zo? Vraagt niemand zich verder af of dat wel in de haak is? Als ik in mijn kennissenkring over dit soort dingen praat, is men het wel met mee eens dat het allemaal wel zielig is, maar schouderophalend legt men zich erbij neer, want vlees is toch wel lekker… en kijk uit hoor, want je bent een beetje obsessief bezig …

Als ik voorbij rijd en de kalfjes hun koppie buiten steken, kijken ze me zo treurig na, ik word er zelf ook verdrietig van en ik weet verder niet wat ik er mee aan moet …

Darker with the day

Het gaat goed met m’n uitdaging om langzamerhand diervriendelijke te eten … tenminste vlees van zoogdieren - koeien, varkens, schapen heb ik niet of amper gegeten. Vis nog wel, dat is ook niet in de haak, maar dat vind ik op dit moment minder bezwaarlijk … stapje voor stapje. Zuivel beperken gaat ook beter en beter. 

Zo nu en dan een filmpje kijken over misstanden helpt wel om consequenter te worden.

Maar vanmiddag kwam ik per ongeluk in zo'n horrorfilmpje terecht dat ik de rest van de dag aangeslagen ben. Dat begon al vanmorgen door het verhaal van de uitgeprocedeerde asielzoeker in hongerstaking …  vreselijk mishandeld en artsen mogen er niet bij … jawel hier IN ons keurige Nederland … Guantanamo Bay-tje spelen.

En dan kom ik dit tegen ... ik raad iedereen af dit filmpje te kijken ... het is ongelofelijk wreed wat je ziet, je doet geen oog meer dicht, wat ... je gelooft dit gewoon niet.

Ik zal in eigen woorden beschrijven wat ik zag:

Ik zie een kalfje liggen en een grote kerel trapt met z'n laarzen drie keer op het hoofd van het diertje. Hij stapt erover en draait zich om. Het kalf probeert weer op te staan en de man schopt nog eens tegen z'n hoofd.

Volgende beeld … een koe staat tussen ijzeren rekken, een man heeft een soort klem, met een snelle beweging klemt hij dat ding in de neusgaten van de koe, aan de klem zit een draad (elektro?) en de man draait deze draad strak om het hekwerk. De koe kan geen kant uit. Dan begint hij de koe op haar hoofd te meppen met een ijzeren staaf tot de koe door de knieën zakt.

Het is een youtube filmpje van een zuivelboerderij uit Ohio … niet uit een of andere ‘schurkenstaat’ of een ‘achtelijk land’ nee, gewoon de Verenigde Staten.

Een volgend beeld: een psychopaat in een gestreept shirt met een hooivork loopt langs een rij koeien, hij prikt dat ding in de buiken en de hoofden van die dieren …

Een man trekt een jong kalfje onder de uiers van z'n moeder vandaan, schopt het, pakt het bij beide oren, zet het tussen z'n benen klem, en begint het dier keihard in z'n gezicht te meppen…

Ander beeld … dezelfde psychopaat met het gestreepte shirt stompt met beide vuisten keihard in de uiers van een koe …

Ik heb het geluid niet aan staan, intussen verschijnen bij de beelden ondertitels met wat die lui roepen: 

‘Stand the fuck still, fucker’

I get going, it’s just like, 

Oh this feels good. I wanna keep fucking hitting ’em.

We beat the fuck out of this cow, we stabbed her, I broke her tail in three places, kept stabbing her ass,  enz. enz.

Ondertussen blijft hij maar meppen waar hij haar raken kan.

Een andere gek tegen een kalfje: Alright, you made me mad calf, I gave you a change.

In een zwaai legt hij het piepkleine kalfje neer, zet z'n knie erop en begint als een waanzinnige op het snoetje te beuken …

en zo gaat het maar door en  door … ik zit inmiddels te janken, mijn man wordt weer kwaad op mij … kijk daar toch niet naar …

Hij heeft gelijk … ik ben helemaal stuk, maar door niet te kijken is het niet weg.

Als jonge broertjes vermoord worden en we in het hele land de zaak volgen, met hoop en met afgrijzen … zeggen we toch ook niet … kijk dan niet.

Al die verschrikkelijke dingen die we zien, horen en lezen … ik kan me even niet meer afsluiten.

Wat is er aan de hand met zulke mensen? Wat voor frustaties moeten ze op die dieren botvieren? Is het een kleine stap van dierenmishandeling naar mensenmishandeling … van dieren vermoorden naar mensen vermoorden? 

Ik ben even helemaal stuk … en ik weet het even niet meer. 

Ik neem dan maar een  wijntje en zet een CD op, Nick Cave - No more shall we part en ik brul mee met God is in the house, Oh my Lord en Darker with the day …

Gelukkig toch nog wat lichtpuntjes vandaag:

Hilarische reacties op FB op een vacature van een muziekwinkel in Groningen, men zoekt een representatieve gitaarverkoper ...  zonder snor, baard, piercings, tattoos, hoedjes, petjes en woeste haardossen, het is zo absurd dat het weer grappig wordt ...

En ...

Russen hebben in hun auto een camera op hun dashboard en filmpjes van vreselijke ongelukken doen het goed op youtube … maar per ongeluk worden er toch ook hartverwarmende momenten gefilmd.

En ...
De mooiste zanger van Groningen heeft een Grunny gewonnen.