Vrachos (5)

Na het ontbijt trekken we de stevige schoenen aan en gaan op zoek naar het echte dorp Vrachos. We lopen een stijle weg omhoog, een wollig klein hondje loopt een stukje mee, tot Mijn Architect hem terugstuurt. Een paar huizen, een kerkje met begraafplaats en een taverne, die helaas gesloten is tot 17.00 uur.

Henny schrijft in zijn dagboek: Dat sjokken langs de randen van het asfalt heeft een louterende werking. Tegen wil en dank toch lichaam en geest tarten, het haasten met geduld afremmen. Iedere beslissing even stil te staan is een overwinning van de geest. 

We kijken of we een andere weg terug kunnen lopen, maar het is onzeker, we nemen toch maar dezelfde weg terug. We komen wel een trapje tussen de appartementen tegen, en zo korten we een deel van de route af door een kruip door sluip door, via trapjes en doorgangen langs andere, tegen de hellingen aangebouwde appartementen. Een beetje privé, dat wel. 
Totaal ongeveer zeven km gelopen, niet veel, maar voornamelijk stijgen en dalen in de hete zon.
Ik ga de komende dagen flink mijn kuiten voelen.

Onderweg veel planten gefotografeerd en pogingen om insecten vast te leggen.
Ik heb twee apps gedownload, een voor planten en een voor insecten. Werkt nog niet helemaal goed, omdat de wifi hier matig is. Maar ik word er al snel handiger mee, het is toch wel een hulp bij het benoemen van planten en insecten. En leuk om mee bezig te zijn zo leer je toch weer veel, ongemerkt.

Deze plant kom ik hier veel tegen, soms flink groot en ik dacht eerst misschien is het een muntsoort, maar hij ruikt niet zo.
Met de app moet je toch nog veel uitsluiten, zoals Phacelia, maar uiteindelijk toch gevonden met zoeken op bloem en bladvorm:
Monnikspeper of Kuisheidsstruik - Vitex agnus-castus 

En deze is een van de campanula-soorten, vermoed ik, de app kan hem niet vinden:

Wat ik wel herken is de wilde peen, maar zoveel en zo groot zag ik ze nog niet eerder, wat een schitterende bloem eigenlijk ... met het bekende enkele purperen bloempje in het midden en de voorouder van onze oranje wortels:

Dit is de Judasboom, Cercis siliquastrum en daar zat een wonderschone sprinkhaan op:

Eenmaal weer beneden bij het strand aangekomen, gaan we lunchen bij restaurant Velissarios. Het is ons zowaar gelukt iets plantaardigs samen te stellen, haha, hoewel je dan wel aparte combi's kunt krijgen.

Spaghetti Napolitane (= met een simpele tomatensaus), gefrituurde courgette, bietjes en brood. Lekker hoor, het gaat erin als koek na deze pittige wandeling. Daarna mag wel even een kleine siësta.

Dan naar de supermarket voor een wegenkaart en wat proviand. We gaan wat drinken bij de bar die bij onze appartementen hoort. De eigenaars Anastasia en Petros spreken goed Nederlands en hebben ook een restaurant in Naaldwijk. Waarschijnlijk hebben we daar wel eens gegeten met de zus van Henny.

We eten deze avond weer bij Mimosa. Onze favoriete ober noemen we Harry, hij lijkt in de verte wat op onze favoriete Groningse zanger Harry Niehof, later komen we er achter dat hij Takis heet.

De uitbater van het restaurant heet Odyseus, zijn vrouw Helena en hun zoon Ilias ... Griekse mythologie in een notedop. De ouzo, die je altijd erbij krijgt hebben we deze keer opgedronken, niet verstandig, want dat hakt er altijd in!

Vrachos (4)

Het ging vannacht heftig tekeer, een onweer met harde klappen. Het weerlichten boven zee was spectaculair. Daarbij stortregende het. Maar nu is de lucht weer blauw en schijnt de zon.

We wandelen vanmorgen de andere kant uit, bij ons appartement naar rechts.

Zo nu en dan passeren we een supermarktje of een winkeltje met badspul. Verder vooral hotels, en terrassen van bars en café’s. Geen bank om geld op te nemen. Maar je kunt overal met pin betalen.

Onderweg kwamen we deze bloemen tegen, ik dacht eerst een soort kaasjeskruid. Maar het blijkt een teunisbloem te zijn, ik ken alleen de gele soorten
Dit is (volgens mijn app) de Oenothera speciosa Nutt. in het Engels Evening Primerose.

We rapen ook weer veel plastic op.

Wat je soms op de hellingen ziet doet ons twijfelen of het wel zinvol is om die enkele plastic flesjes op te rapen. We vinden van wel. Maar de Grieken zijn net zulke viespeukjes als de Nederlanders, dat maakt weinig verschil. Gooi maar neer, na ons de zondvloed.

We gaan koffiedrinken bij café DeStijl (!). Leuk café, de eigenaresse blijkt de naam opgedaan op Corfu, in het hele café wijst verder niets op deze legendarische stroming in kunst en architectuur.
Mijn Architect neemt een Griekse koffie, ik een ijskoffie. Fijn terras, lekker koel. Er is ook een bakkerij bij, we kopen fijn bruin brood hier.

En ondertussen voert Mijn Architect telefoongesprekken met de makelaar omtrent de aankoop van het huis van onze keuze. Er zijn wat dilemma’s en we moeten iets besluiten. Ik hoor gezegdes als scherpst op de snede en niet op de spits drijven. Mijn Architect vond net hiervoor een oude sleutel op straat met het woord Domus erop. Terwijl hij zit te bellen op een bankje kijk ik naar de planten die hier groeien. Ik ontdek rood guichelheil … zijn we gek? Behorende tot de familie van de sleutelbloemen.

Zowel de vondst van de daadwerkelijke sleutel als de ontdekking van het plantje hebben het woord ‘sleutel’ gemeen. Nou, soms slaat de gekte toe en geloof je overal in. De vermeende betekenis van ‘guichelheil’ komt neer op genezing (heil) van gekte (guich), maar dat terzijde. De fantasie kan wel eens op hol slaan en dit lijkt zo’n moment ... haha, said the clown ... en toch ...

Op de terugweg nog naar de supermarkt voor antizonnebrand en aftersun.

We kopen ook twee kleine wijnglaasjes, we hebben alleen grote limonade glazen.
Boodschappen naar ons appartement brengen:

De zee heeft telkens een andere kleur … nu weer dreigend donker, dan weer grijs of blauw, maar meestal azuur. We hebben een mooi zicht vanaf ons balkon.

We gaan bij Mimosa (zo hebben wij het genoemd) eten. Spaghetti met champignons en kaas (we vragen of de ham weggelaten kan worden) en een halve kilo rosé.

We raken in gesprek met een Nederlander en zijn Peruaanse vrouw. Het stel komt uit Langedijk en is hier met hun kleine leukerd Ted van 16 maanden. 

Het is frisjes en we verkassen met z’n allen naar binnen, waar de voetbalwedstrijd Spanje-Portugal bezig is.
Als we thuiskomen ligt deze prachtige kever op ons balkon dood te gaan, zo leek het. Je ziet ze heel veel hier. Het is een gouden tor (Cetonia aurata).

Vrachos (3)

Diep geslapen - zelfs door het vogelconcert heen. Tegen negenen wakker geschrokken (het is hier een uur later) en even een opgejaagd gevoel … moet er iets?

Dan rust … nee, er moet niks.

Kopje koffie en wat werken aan blogjes.

Een groot deel van mijn nog in concept staande blogjes zijn bijna af, maar nog geen foto’s bij gezocht, of omgekeerd. Nu even tijd voor en zin in.

De dames van de schoonmaak komen, Evi en Efi, zo heerlijk alles helemaal schoon, elke dag ... en bed opgemaakt met krakend schone lakens. Evi lacht als Maria van Chios.

We gaan naar ons favoriete terras onder de mimosaboom … retzina en olijven, zicht op de azuurblauwe zee, het geluid van de branding en het zingen van de cicades.

We gaan het strand op, dat bestaat uit grof zand en kiezels Er liggen hier geen schelpen, alleen gladde stenen, sommige volmaakt rond, wit of met geheime tekens.
Ik ga de zee in, maar vind het te onstuimig, ik loop door naar het eind van het strand ... ik ging er van uit dat Mijn Architect dat zag.

In zijn dagboek schreef hij: Op een bepaald moment ben ik Angelika kwijt. Het laatste moment is dat ik haar enkelhoog in het water zie staan. Daarna heb ik even niet opgelet, mijn ogen dicht gedaan, gelezen .... ik kijk om mij heen, naar links, naar rechts, Angelika in geen velden of wegen te zien. Ik word behoorlijk ongerust en heb al de neiging de weinige mensen om mij heen aan te spreken met de vraag of ze mijn vrouw hebben gezien. Ik tuur in het water ... niets. Spookbeelden doemen op. Ik pak de tas en begin te lopen en godzijdank ... in de verte zie ik haar typische loopje. Ik kan niet zonder haar ... realiseer ik me ...
En dat is wederzijds! Nooit meer weggaan zonder iets te zeggen.

Bij terugkomst is er nog steeds geen water in het appartement, dus i.p.v. douchen zwem ik  wat baantjes in het zwembad bij ons appartement. Dan een siësta.

In de avond maken we een strandwandeling, naar het einde van het strand. Ik wil wat plastic rapen dat ik 's middags zag liggen.

Als we de georganiseerde stranddelen voorbij zijn, vinden we steeds meer plastic, flesjes en troep. 

Ik moet denken aan een afbeelding die ik op Facebook voorbij zag komen:

Dat is een goed idee en ik maak mijn eigen versie voor op facebook!

We rapen op wat we kunnen dragen en gooien het in de spaarzame afvalbakken.

Het allerlaatste terras is helaas geen restaurant, dus lopen we over de weg een stukje terug en gaan eten bij Orfeas.

Op de terugweg begint het te onweren, en komende nacht is er flink donder en bliksem met stevige regenbuien.

Vrachos (2)

De vogeltjes wekken me rond 5 uur. Ik herken mussen, zwaluwen en duiven, maar hoor ook voor mij onbekende vogels. Ik zit op het balkon en geniet van de rust. En denk aan mijn moeder, vandaag zou ze jarig zijn.

Tegen half 9 wandelen we naar de bakker en de supermarkt. Het is al flink warm. We zijn op tijd terug voor het welkomstpraatje van Esther, onze reisleidster. We gaan niet mee met het aanbod van allerlei excursies, maar willen wel een paar dagen een auto huren.

Daarna ga ik naar het strand en lekker lezen in het boekje wat ik op Schiphol kocht: Het pauperparadijs. Er staan veel strandstoelen op dit strand, maar het grootste gedeelte blijft leeg. Het is nog vroeg in het seizoen. En zwemmen in zee, wat een heerlijk water!

Mijn Architect komt later ook. Na een tijdje gaan we op het terras, onder de mimosaboom een Retzina met sprite drinken.
Daarna volgens goed Grieks gebruik een siësta houden. Wat is dat toch heerlijk, wel even de airco aan.

Op ons balkon kijken we tegen de stam van een palm. We zien vogeltjes af en aan vliegen.
Er zit een nestje in. Wie kunnen soms de piepkleine, wijdopen gesperde bekjes van de jongen zien. Bij navraag bij mijn vogelbroer blijkt het de grauwe vliegenvanger te zijn.
Het is hier tegen de 30° graden, wel steeds een lekker windje. Het tempo wordt zeer verlaagd ... net als het internet, slecht bereik, mogelijk omdat we tegen een bergwand zitten.
Dat is allemaal prima ... wel even wennen na alle hectiek van de afgelopen tijd.
We kunnen niet veel meer doen dan lezen, wandelen, zonnen, zwemmen, slapen en eten.
De tweede week hebben we pas een huurauto, dan gaan we terug naar plekken waar we 9, 10 jaar geleden waren.
We eten vanavond weer op hetzelfde terras onder de mimosaboom en kijken hoe snel de zon in zee zakt.
Vandaag zou mijn moeder jarig zijn.

Vrachos (1)

Vandaag vliegen we naar Griekenland. Nog een laatste keertje voordat de grote verhuizing begint. Even nog zon, zee en strand.

Dit jaar gaan we niet weer naar ‘ons’ eiland Chios, maar naar de streek Epiros. We waren daar eerder in juni 2008 en september 2009 en verbleven toen in Sivota.

Nu zitten we in Vrachos, op een half uurtje rijden van het vliegveld Prezeva.

Besloten om net als vorig jaar vroeg te vertrekken naar Schiphol. We slenteren wat rond op Plaza om te landen bij ‘Crossroads’, voor een kopje koffie. Op zoek naar de incheckbalies. Toch al redelijk druk, maar met zigzaggende incheckrijen en veel menskracht uitstekend georganiseerd. Geen tijd voor ergernis en waarom zou je. Tijdens het zigzaggen het laatste beetje water opgedronken en in één van de onderweg opgestelde afvalbakken gedumpt. Strenge functionarissen voeren ons als vee achter elkaar de scanzone binnen. Dan door de scanzone richting vertrekhal, hilarisch. De ANWB-wandelschoenen, die we net als vorig jaar hebben aangetrokken om kofferruimte te besparen, moeten uit. 

Mijn Architect jasje uit, ik door stevige dame gefouilleerd. Dan nog even op zoek naar een boek voor in het vliegtuig. Ik scoor ‘Het Pauperparadijs’ van Suzanne Jansen in dwarsliggervorm. We zitten niet naast elkaar. De vlucht op een paar turbulente ogenblikken na voorspoedig. ben altijd weer blij als het voorbij is.

De vlucht ging prima, op een paar turbulente ogenblikken na en het uitzicht op de vleugel waar een mogelijke uil het leven liet.

Met de transferbus gaan we een duizelende haarspeldbocht-weg naar beneden en komen in een leuk vakantiedorp aan zee.

slaapkamer

balkon

uitzicht vanaf balkon

We worden hartelijk ontvangen door Anastasia, die gelijk ons hart steelt. Zij kent wat Nederlands omdat ze een deel van het jaar in Den Haag woont. Haar vader spreekt Duits tegen ons.

We ontmoeten ook een Nederlandse familie die in hetzelfde appartementencomplex zit.

Na aankomst gaan we naar het terras aan zee om nog een hapje te eten.

Allerlei groenten, zucchini, grote bonen, brood … en ja, niet vegan: tzatziki. We zijn niet zo streng in de leer op vakantie. Lekker Grieks wijntje erbij en relaxen maar.

Vrachos, dat letterlijk ‘rots’ betekent, is de naam van een dorp en van een prachtig strand, in het westen van het departement Preveza. Vrachos ligt op de helft van de route Preveza vliegveld en Parga, zo'n 30 km van beide plaatsen. Het dorp zelf is klein, met een enkele taverne. Het 2 km lange zandstrand is indrukwekkend en ligt idyllisch, beneden aan de hellingen van met dennenbossen begroeide heuvels. Het zeewater is turquoise van kleur. 

Het is een georganiseerd strand, met veel ligbedden en rieten parasols. Voornamelijk beachbars, tavernes en hotels.

Het is voor ons een vrij nieuwe ervaring om voor zo'n toeristische plaats te kiezen. Het heeft wel wat, vooral erg relaxed. Ik denk alleen dat je hier niet in juli of augustus wil zijn.

Huiskamer van de Stad

Dit jaar doen we voor de tweede keer mee met het leuke evenement De Huiskamer van de Stad, dat was vorig jaar zo goed bevallen.
Je krijgt een act toegewezen, daar heb je geen invloed op. Ik had aanvankelijk zo graag muziek willen hebben, kreeg poëzie en was eerst lichtelijk teleurgesteld ... maar dat verdween direct toen Sophie Laurence binnenkwam!

Een jonge, mooie vrouw met prachtige gedichten! Wat waren we blij met haar, we hadden gelijk in de gaten dat we iets heel bijzonders in huis hadden.
Het liep niet zo storm als vorig jaar, ik hoefde niet de trap af te rennen om "vol" op de deur te plakken, maar er kwam alle drie de sessies een mooi aantal toeschouwers. Leuk daarbij was ook dat er familie van Sophie kwam kijken.

Een zeer treurige prins:

Alle gedichten de Sophie voordroeg vond ik mooi, maar deze ode aan Jotie 't Hooft vond ik erg aangrijpend.

Dinsdag Dicht (64)

Telkens als de vlier bloeit moet ik denken aan dit gedicht van Annie M.G. Schmidt:

MEI

Wanneer ik u een goede raad mag geven:
De vlier bloeit, het is Mei. Vooruit, pluk vlier!
Het is niet zo vaak Mei meer in uw leven,
misschien nog dertig keer, misschien nog vier.

U kunt die tijd natuurlijk ook benutten
door de courant te lezen hier op aard.
Er zijn zeer veel couranten hier beneden,
maar zijn ze, achteraf, de moeite waard...

Want als u strakjes binnen wordt gelaten,
daarginder op die ster, in het portiek,
dan zult ergens over moeten praten
en niet zo heel veel over politiek.

Als u de E.E.G. daar gaat bespreken,
dan luisteren ze weliswaar beleefd,
maar 't zijn daar op die ster volslagen leken,
ze weten echt niet waar u 't over heeft.

Vertel hun dus maar niets van filmjournalen,
zeg überhaupt maar niets van Polygoon.
Begin maar liever over nachtegalen,
die kennen ze. Vertel hun maar gewoon

hoe lief de merels zijn op deze aarde
in Mei. En hoe 't met de seringen staat.
Dan strijken ze daar zachtjes langs hun baarden
en zeggen: Ja, zo was het. Inderdaad.

En daarom moet u voor die tijd wel weten
hoe pruimenbloesem ritselt als het waait,

en hoe de vlier bloeit. U moet niet vergeten:

de Meien zijn betrekk'lijk dun gezaaid. 

Ik zie al veel bloeiende vlieren, dus snel plukken en weer heerlijke siroop maken.