Flammkuchen

Flammkuchen is een beetje (niet helemaal) een Duitse versie van de pizza, oorspronkelijk uit de Elzas, met een flinterdunne, krokante bodem. De naam schijnt te komen van het feit dat destijds een restant uitgerold brooddeeg in de houtgestookte oven werd gedaan om de hitte te testen. Ook las ik ergens dat gebruikt spekvet de oven deed ‘opvlammen’.

Xantener Eck, Berlijn

Toen we in Berlijn waren hebben we Flammkuchen als borrelhapje in een cafeetje gekregen, gezellig gereserveerd op een grote houten plank met pizzasnijdertjes erbij en een glaasje wijn. Heel gemütlich. 

Deze Flammkuchen was weliswaar niet vegan, maar met kaas, crème fraîche en mozzarella, dus zocht ik bij thuiskomst direct naar een vegan versie.

Een simpel basisrecept vond ik in deze video:

Vrij makkelijk om te maken, zonder gist, en echt heel lekker! Je kunt eindeloos variëren met verschillende ingrediënten.

Mijn eerste Flammkuchen maakte ik zo:

Stap 1: Het deeg

200 g volkoren speltmeel

1 tl zout

1 el olijfolie

110 ml water

wat bloem bij het uitrollen

Maak eerst het deeg, meng de ingrediënten en kneed tot een soepel deeg, vorm er en bol van, wikkel in plasticfolie en leg tot gebruik in de koelkast.

Verwarm de oven naar 200°C

Stap 2: De saus

200 g sojajoghurt (ongezoet)

1/2 tl zout

1 mespuntje nootmuskaat

1 el olijfolie

1 tl gedroogde italiaanse kruiden

peper

Meng deze ingrediënten in een schaal.

Stap 3: De topping

2 uien

100 g Rooktofu

1 el olijfolie

1 tomaat

gedroogde oregano

Edelgist

Snij de ui in halve ringen, snij de tofu in plakjes, en dan in kleine blokjes.

Meng alles met de lepel olie in een schaal.

Snij de tomaat in dunne plakjes.

Leg bakpapier op de bakplaat. Strooi wat bloem op het aanrecht en rol het deeg uit tot een dunne lap, zo groot als de bakplaat. Leg de lap deeg voorzichtig op de bakplaat, verdeel de yoghurtsaus over het deeg, laat een rand van ongeveer 1 cm vrij. 

Verdeel het ui-tofu mengsel erover en leg de plakjes tomaat erop.

Strooi er nog wat oregano over en zet het ongeveer 20 min de oven.

Strooi er voor het serveren eventueel wat edelgist over voor een kaasachtige smaak.
Ik was aangenaam verrast door de knapperigheid van het deeg, heerlijk!

Op een bordje van mijn moeder ...

Champignonsoep

Een overheerlijke, romige champignonsoep en heel makkelijk om te maken.

Week een paar uur 100 gr cashewnoten in water, voor de room.
Spoel de noten af en pureer in de blender met wat vers water, een snufje zout en een drupje appelciderazijn tot een gladde room. Hier meer info over dit heerlijke plantaardige alternatief voor dierlijke room.

400 gram champignons
scheut olie

1 sjalot, gesnipperd
2 teentjes knoflook, fijngesneden
3 eetlepels tarwebloem
1 l bouillon van (paddestoel)blokjes

wat gehakte peterselie
100 ml cashewroom
peper en zout

Veeg de champignons schoon en snijd ze in plakjes. Bak ze ongeveer 5 minuten in wat olie, samen met de sjalot en de knoflook, laat ze niet kleuren. Bewaar een paar mooie plakjes champignon.

Roer de bloem erdoor en laat even zachtjes garen. Schenk de bouillon erbij, goed roeren en ongeveer 10 minuten zachtjes laten koken.

Pureer het mengsel met de staafmixer. Voeg de cashewroom toe en verhit het geheel op laag vuur.

Voeg peper en zout naar smaak toe. Strooi er wat peterselie over en garneer met de achtergehouden plakjes champignon.

Gnocchi met morieljes

Gnocchi is een Italiaanse pasta-soort. Je spreekt het uit als ‘njokki’.

Het woord gnocchi, meervoud van het Italiaanse gnocco, betekent ‘klont’. De Aziatische varianten worden vaak met het Engelse woord ‘dumpling’ aangeduid.

Gnocchi is vooral bekend in de variant van aardappel; gnocchi di patate.

Gnocchi di patate zijn een soort ovale balletjes, gemaakt van aardappel en tarwemeel. Het is een typisch Italiaans gerecht. De aardappelen worden gekookt en gepureerd, en daarna met het meel en wat zout gekneed en dan gekookt in kleine balletjes. De gnocchi zijn klaar als ze komen bovendrijven. Ze worden vaak geserveerd met een saus van tomaten of van zachte kaas (Wikipedia).

In het blad Elle Eten vond ik dit recept en ik had nog een zakje met gedroogde morieljes liggen. Ik heb het recept geveganiseerd, d.w.z. boter, crème fraîche en parmezaan plantaardig vervangen.

Ingrediënten voor 2 personen:
450 g kruimige aardappels, geschild

125 g bloem

10 g gedroogde morieljes

olijfolie

sjalotje, gesnipperd

zout en peper

knoflook, 2 teentjes geperst

250 g kastanjechampignons, gesneden

gehakte bladpeterselie

1 tl appelciderazijn en een snufje zout)

kleingesneden peterselie

twee flinke handen verse spinazie

cashewroom (van 50 gr cashewnoten)

noten-edelgistmengsel (vegan vervanging voor parmezaanse kaas)

Kook de aardappels gaar, giet af, laat even droogstomen en stamp dan fijn met een aardappelstamper.

Vouw de bloem door de aardappelpuree en kneed lichtjes tot een een zacht en luchtig deeg. Voeg peper en zout naar smaak toe.

Neem een deel van het deeg en vorm lange rolletjes van ongeveer 2 cm dik.

Snij de rolletjes in stukjes van ongeveer 3 cm. Druk de tanden van een vork erin, zodat er ribbeltjes ontstaan.

Maak de saus. Hou 1 morielje apart en week de rest in gekookt water. Maal de achtergehouden morielje tot poeder (doe ik in een koffiemolen).

Verhit wat olijfolie en fruit de sjalot met 1 uitgeperst knoflookteentje. Voeg de champignons toe en bak ze bruin.

Laat de morieljes uitlekken en bak ze mee.

Breng een ruime pan met water en een bouillonblokje aan de kook.

Voeg de gnocchi toe (in twee gedeelten) en kook ze in zachtkokend water in enkele minuten gaar.

De gnocchi zijn een minuutje nadat ze aan de oppervlakte zijn komen drijven gaar. Schep de gnocchi met een schuimspaan uit de pan op een bord, met ruimte ertussen, ze kunnen kleverig zijn.

Verhit een eetlepel olie in een koekepan, voeg de spinazie toe en het tweede geperste knoflookteentje, roerbak tot de spinazie slinkt. Voeg de gnocchi en het paddestoelenmengsel toe. Meng de cashew-crème fraîche en de gehakte peterselie er voorzichtig doorheen.

Schep op twee borden, strooi er het noten-edelgistmengsel en het morieljepoeder over.

Even wat werk, maar wat smaakvol zeg!

Gelijk een grote hoeveelheid van het notenmengsel gemaakt, het blijft lang goed en is ook heerlijk op brood.

Berlijn (dag 5)

Met de S-bahn naar het station, en vandaar wandelen naar het Natuurkundig museum in de Invalidenstrasse. Was een foutje mijnerzijds, ik had de info niet goed gelezen. Ik geloof dat het de Naturwissenschafliche sammlung moest zijn, maar kon niet zo goed meer wijs uit al m'n folders en waar ik nou heen wilde.

Het Natuurkundig museum was een donker ding met skeletten van dinosauriers en beesten op sterk water. Verbaasd liepen we hier rond en toen Mijn Architect vroeg of ik hier echt naar toe wilde kregen we de slappe lach.
Nog wel een mooie filmpresentatie gezien over het ontstaan van de aarde.
Daarna nog de verkeerde S-bahn gepakt en zodoende vrij laat in de Botanische Tuin, die over een uur ging sluiten. Ach, het maakt ook allemaal niet uit, Berlijn is toch wel fantastisch.

Kaffee und Kuchen in de buurt en dan weer terug naar de Kudamm voor een wijntje.
Ondertussen zet Mijn Architect vele gebouwen op de foto.

We besluiten weer bij Sala te gaan eten, zo'n weldadig sereen sfeertje daar en heerlijke gerechten.

Vegan eten in Berlijn (2)

Na deze enerverende dag gaan we eten bij Vaust in de Pestalozzistrasse, ons ook aangeraden door de Berlin-Vegan groep op facebook. 

Een erg leuk restaurantje waar ze ook hun eigen bier brouwen, al is dat aan ons niet besteedt, wij drinken een lekker wijntje.
Leuk idee ook: gemalen gedroogde paddestoelen met zout en olie als dip voor brood!

Vooraf neem ik Prosecco-Gemüse-Sahne-Creme-Süppchen mit Croutons, Limetten-Espuma und Hirsebällchen.

Op onze vraag wat dat laatse is kregen we het antwoord dat het een soort van Getreide was, dus een graansoort, het duurde even totdat we uiteindelijk bedachten dat het gierst moest zijn. Lekker soepje!

Foto van de website van Vaust

Mijn Architect had Treberbrotsalat mit Apfelwürfeln, Maronen, Champignons, VegiBelle,

dazu Waldbeer-Meerrettich-Joghurt-Dip und Trüffelöl.

We kwamen er hier ook niet helemaal uit, maar Treberbrot schijnt brood te zijn wat gebakken wordt met een restproduct van het bierbrouwen,Treber.
Maronen zijn kastanjes en VegiBelle is een feta-achtige sojakaas. Erg lekker ook!

Als hoofdgerecht koos ik de prima dagschotel, courgette gevuld met sojagehakt, bulgur en paddestoelen met een heerlijke pompoenpuree.

Mijn Architect had als hoofdgerecht Ravioli mit Rote Bete, Tofu & Minze gefüllt in  

Walnuss-Salbei-Butter geschwenkt & Mangold-Blättern.

Foto van de website van Vaust

Erg lekkere ravioli, misschien wat weinig voor hem, maar dat maakt hij weer goed met het toetje ... Dunkler Schokoladenkuchen mit cremiger Ganache!

Ik ging voor de Karamellisierte Pfannkuchen-Röllchen im fruchtigen

Orangen-Birnen-Cranberry-Zimt-Punsch:

Foto van de website van Vaust

Echt een aanrader, word je vrolijk van, dit restaurant met redelijke prijzen, voor als je eens in Berlijn bent!

Berlijn (dag 4)

Mijn Architect heeft zijn presentatie vandaag. We nemen vroeg de S-bahn en gaan eerst kijken waar het is. 

Nog tijd genoeg, dus vlakbij koffie drinken in het Cafe van de Königliche Porzellan Manufaktur, de oudste porseleinfabriek, tevens een soort museum ... heb ik straks wat te doen terwijl de presentatie is, want ik kan niet mee naar binnen.

Als ik Mijn Archtiect ‘afgeleverd’ heb maak ik eerst een wandeling, eindelijk breekt de zon eens door. Ik kom bij de Charlottentor op de Strasse des 17. juni.

Een man vraagt aan mij de weg ... haha ... maar ik kan hem helpen, ik heb (heel ouderwets) een plattegrond bij me.

Dan ga ik naar de porseleinfabriek, wat een geweldige ruimte en tentoonstelling, 250 jaar van koninklijke serviezen in een prachtig gebouw. 

Ik ga even bij een vrouw zitten die met de hand motiefjes op servies inkleurt en met verbazing kijk ik hoe precies dat moet, wat een vaste hand moet je hebben! Geen wonder dat het zo duur is!

Ik ga in het cafe wat drinken terwijl ik wacht op Mijn Architect. We praten nog na, het ging goed ... nu is het wachten op de uitslag.
Nog een wandeling in de omgeving, even binnenstappen in het monumentale gebouw van de Bundesamt en pakken dan de S-bahn terug naar ons stadsdeel.

Berlijn (dag 2 en 3)

Omdat Mijn Architect de eerste dagen hier nog aan zijn presentatie werkt, moet ik mezelf vermaken. In een grote vreemde stad er alleen op uit … dat is lang geleden. Ik wandel eerst door de wat saaie wijk waar ons hotel is gevestigd, in een zijstraat van een zijstraat van de Kurfürstendamm. Bij een kiosk koop ik alvast wat ansichtkaarten en postzegels om elke dag een kaartje naar mijn zieke moeder te sturen.

Als ik daarna in de U-bahn zit heb ik een tijdje een knoop van de zenuwen in m'n maag. Zo spannend alleen op stap. Kijk dat provinciaaltje nou. Maar dat ebt al snel weg en gelukkig ben ik in een land waar ik me goed verstaanbaar kan maken ...

Koffie bij de buren

Op maandag zijn niet veel musea open, ik vind geen interessante om te bezoeken, het is nat guur takkeweer, dus na een koude stadswandeling besluit ik het Kaufhaus des Westens (KaDeWe) in te gaan. Een van de vooraanstaande warenhuizen van Europa, gesticht in 1907, een kapitalistische nachtmerrie … wat een decadentie!

De levensmiddelenafdeling moet je gezien hebben, vertelde een dame me in de bus, alle bestaande merken, alles wat er aan voedsel in de wereld verhandelt wordt is daar verkrijgbaar. Als ik de roltrap omhoog ga naar deze afdeling kom ik direct tussen de stukken dierlijken terecht, van welk dier je ook maar wilt. De klanten lopen in bont, jonge meisjes met dierleedkragen (oei zelfs mannen ook al).

Ik vind het decadent, maar ook fascinerend. Als je hier alles kunt kopen, is er dan ook een vegetarische of veganistische afdeling? Misschien wel, ik heb het niet gevonden, het is hier zo ongelofelijk groot. Duizenden soorten wijn, kaas, vis, chocola en ja, ook groente! Bij elke afdeling een bar met etende en champagne drinkende mensen.

Op de bovenste etage is een restaurant met een grote glazen koepel met mooi uitzicht over Berlijn. Het regent. Ach, laat ik ook even decadent doen … ik stop mijn verbijstering weg en ga hier zitten met een wijntje en een (niet veganistisch) taartje.

Even samen met al die lege koppen hier de illusie ophouden dat het leven uit drank en taartjes bestaat en er geen pech, ziekte en armoe bestaat.

Terwijl ik hier mijmerend van m'n karafje Riesling geniet besluit ik opeens mijn schoenen weg te doen. Een van de dingen die me nog steeds weerhield tot verdere veganisatie … mijn grote verzameling, voornamelijk leren, schoenen. Leer is eigenlijk hetzelfde als bont, maar dan geschoren, de huid van een wezen. Eens zien hoe ik dat ga aanpakken. Ik was een schoenenjunk en dat gaat in 2015 stoppen (hoop ik).

Verder is het raar hier zo te zitten, helemaal in Berlijn ... Mijn Architect die zich opvreet van de zenuwen, mijn moeder die haar laatste levensfase ingaat, vrienden die ondertussen overlijden. Ik voel me een beetje oud.
Ik stap weer op, ga richting hotel en na een douche en wat zaprondjes langs de Duitste TV-kanalen ga ik maar slapen, wakker blijven tot Mijn Architect thuiskomt gaat niet lukken.