Vrachos (5)

Na het ontbijt trekken we de stevige schoenen aan en gaan op zoek naar het echte dorp Vrachos. We lopen een stijle weg omhoog, een wollig klein hondje loopt een stukje mee, tot Mijn Architect hem terugstuurt. Een paar huizen, een kerkje met begraafplaats en een taverne, die helaas gesloten is tot 17.00 uur.

Henny schrijft in zijn dagboek: Dat sjokken langs de randen van het asfalt heeft een louterende werking. Tegen wil en dank toch lichaam en geest tarten, het haasten met geduld afremmen. Iedere beslissing even stil te staan is een overwinning van de geest. 

We kijken of we een andere weg terug kunnen lopen, maar het is onzeker, we nemen toch maar dezelfde weg terug. We komen wel een trapje tussen de appartementen tegen, en zo korten we een deel van de route af door een kruip door sluip door, via trapjes en doorgangen langs andere, tegen de hellingen aangebouwde appartementen. Een beetje privé, dat wel. 
Totaal ongeveer zeven km gelopen, niet veel, maar voornamelijk stijgen en dalen in de hete zon.
Ik ga de komende dagen flink mijn kuiten voelen.

Onderweg veel planten gefotografeerd en pogingen om insecten vast te leggen.
Ik heb twee apps gedownload, een voor planten en een voor insecten. Werkt nog niet helemaal goed, omdat de wifi hier matig is. Maar ik word er al snel handiger mee, het is toch wel een hulp bij het benoemen van planten en insecten. En leuk om mee bezig te zijn zo leer je toch weer veel, ongemerkt.

Deze plant kom ik hier veel tegen, soms flink groot en ik dacht eerst misschien is het een muntsoort, maar hij ruikt niet zo.
Met de app moet je toch nog veel uitsluiten, zoals Phacelia, maar uiteindelijk toch gevonden met zoeken op bloem en bladvorm:
Monnikspeper of Kuisheidsstruik - Vitex agnus-castus 

En deze is een van de campanula-soorten, vermoed ik, de app kan hem niet vinden:

Wat ik wel herken is de wilde peen, maar zoveel en zo groot zag ik ze nog niet eerder, wat een schitterende bloem eigenlijk ... met het bekende enkele purperen bloempje in het midden en de voorouder van onze oranje wortels:

Dit is de Judasboom, Cercis siliquastrum en daar zat een wonderschone sprinkhaan op:

Eenmaal weer beneden bij het strand aangekomen, gaan we lunchen bij restaurant Velissarios. Het is ons zowaar gelukt iets plantaardigs samen te stellen, haha, hoewel je dan wel aparte combi's kunt krijgen.

Spaghetti Napolitane (= met een simpele tomatensaus), gefrituurde courgette, bietjes en brood. Lekker hoor, het gaat erin als koek na deze pittige wandeling. Daarna mag wel even een kleine siësta.

Dan naar de supermarket voor een wegenkaart en wat proviand. We gaan wat drinken bij de bar die bij onze appartementen hoort. De eigenaars Anastasia en Petros spreken goed Nederlands en hebben ook een restaurant in Naaldwijk. Waarschijnlijk hebben we daar wel eens gegeten met de zus van Henny.

We eten deze avond weer bij Mimosa. Onze favoriete ober noemen we Harry, hij lijkt in de verte wat op onze favoriete Groningse zanger Harry Niehof, later komen we er achter dat hij Takis heet.

De uitbater van het restaurant heet Odyseus, zijn vrouw Helena en hun zoon Ilias ... Griekse mythologie in een notedop. De ouzo, die je altijd erbij krijgt hebben we deze keer opgedronken, niet verstandig, want dat hakt er altijd in!

Vrachos (4)

Het ging vannacht heftig tekeer, een onweer met harde klappen. Het weerlichten boven zee was spectaculair. Daarbij stortregende het. Maar nu is de lucht weer blauw en schijnt de zon.

We wandelen vanmorgen de andere kant uit, bij ons appartement naar rechts.

Zo nu en dan passeren we een supermarktje of een winkeltje met badspul. Verder vooral hotels, en terrassen van bars en café’s. Geen bank om geld op te nemen. Maar je kunt overal met pin betalen.

Onderweg kwamen we deze bloemen tegen, ik dacht eerst een soort kaasjeskruid. Maar het blijkt een teunisbloem te zijn, ik ken alleen de gele soorten
Dit is (volgens mijn app) de Oenothera speciosa Nutt. in het Engels Evening Primerose.

We rapen ook weer veel plastic op.

Wat je soms op de hellingen ziet doet ons twijfelen of het wel zinvol is om die enkele plastic flesjes op te rapen. We vinden van wel. Maar de Grieken zijn net zulke viespeukjes als de Nederlanders, dat maakt weinig verschil. Gooi maar neer, na ons de zondvloed.

We gaan koffiedrinken bij café DeStijl (!). Leuk café, de eigenaresse blijkt de naam opgedaan op Corfu, in het hele café wijst verder niets op deze legendarische stroming in kunst en architectuur.
Mijn Architect neemt een Griekse koffie, ik een ijskoffie. Fijn terras, lekker koel. Er is ook een bakkerij bij, we kopen fijn bruin brood hier.

En ondertussen voert Mijn Architect telefoongesprekken met de makelaar omtrent de aankoop van het huis van onze keuze. Er zijn wat dilemma’s en we moeten iets besluiten. Ik hoor gezegdes als scherpst op de snede en niet op de spits drijven. Mijn Architect vond net hiervoor een oude sleutel op straat met het woord Domus erop. Terwijl hij zit te bellen op een bankje kijk ik naar de planten die hier groeien. Ik ontdek rood guichelheil … zijn we gek? Behorende tot de familie van de sleutelbloemen.

Zowel de vondst van de daadwerkelijke sleutel als de ontdekking van het plantje hebben het woord ‘sleutel’ gemeen. Nou, soms slaat de gekte toe en geloof je overal in. De vermeende betekenis van ‘guichelheil’ komt neer op genezing (heil) van gekte (guich), maar dat terzijde. De fantasie kan wel eens op hol slaan en dit lijkt zo’n moment ... haha, said the clown ... en toch ...

Op de terugweg nog naar de supermarkt voor antizonnebrand en aftersun.

We kopen ook twee kleine wijnglaasjes, we hebben alleen grote limonade glazen.
Boodschappen naar ons appartement brengen:

De zee heeft telkens een andere kleur … nu weer dreigend donker, dan weer grijs of blauw, maar meestal azuur. We hebben een mooi zicht vanaf ons balkon.

We gaan bij Mimosa (zo hebben wij het genoemd) eten. Spaghetti met champignons en kaas (we vragen of de ham weggelaten kan worden) en een halve kilo rosé.

We raken in gesprek met een Nederlander en zijn Peruaanse vrouw. Het stel komt uit Langedijk en is hier met hun kleine leukerd Ted van 16 maanden. 

Het is frisjes en we verkassen met z’n allen naar binnen, waar de voetbalwedstrijd Spanje-Portugal bezig is.
Als we thuiskomen ligt deze prachtige kever op ons balkon dood te gaan, zo leek het. Je ziet ze heel veel hier. Het is een gouden tor (Cetonia aurata).

Vrachos (3)

Diep geslapen - zelfs door het vogelconcert heen. Tegen negenen wakker geschrokken (het is hier een uur later) en even een opgejaagd gevoel … moet er iets?

Dan rust … nee, er moet niks.

Kopje koffie en wat werken aan blogjes.

Een groot deel van mijn nog in concept staande blogjes zijn bijna af, maar nog geen foto’s bij gezocht, of omgekeerd. Nu even tijd voor en zin in.

De dames van de schoonmaak komen, Evi en Efi, zo heerlijk alles helemaal schoon, elke dag ... en bed opgemaakt met krakend schone lakens. Evi lacht als Maria van Chios.

We gaan naar ons favoriete terras onder de mimosaboom … retzina en olijven, zicht op de azuurblauwe zee, het geluid van de branding en het zingen van de cicades.

We gaan het strand op, dat bestaat uit grof zand en kiezels Er liggen hier geen schelpen, alleen gladde stenen, sommige volmaakt rond, wit of met geheime tekens.
Ik ga de zee in, maar vind het te onstuimig, ik loop door naar het eind van het strand ... ik ging er van uit dat Mijn Architect dat zag.

In zijn dagboek schreef hij: Op een bepaald moment ben ik Angelika kwijt. Het laatste moment is dat ik haar enkelhoog in het water zie staan. Daarna heb ik even niet opgelet, mijn ogen dicht gedaan, gelezen .... ik kijk om mij heen, naar links, naar rechts, Angelika in geen velden of wegen te zien. Ik word behoorlijk ongerust en heb al de neiging de weinige mensen om mij heen aan te spreken met de vraag of ze mijn vrouw hebben gezien. Ik tuur in het water ... niets. Spookbeelden doemen op. Ik pak de tas en begin te lopen en godzijdank ... in de verte zie ik haar typische loopje. Ik kan niet zonder haar ... realiseer ik me ...
En dat is wederzijds! Nooit meer weggaan zonder iets te zeggen.

Bij terugkomst is er nog steeds geen water in het appartement, dus i.p.v. douchen zwem ik  wat baantjes in het zwembad bij ons appartement. Dan een siësta.

In de avond maken we een strandwandeling, naar het einde van het strand. Ik wil wat plastic rapen dat ik 's middags zag liggen.

Als we de georganiseerde stranddelen voorbij zijn, vinden we steeds meer plastic, flesjes en troep. 

Ik moet denken aan een afbeelding die ik op Facebook voorbij zag komen:

Dat is een goed idee en ik maak mijn eigen versie voor op facebook!

We rapen op wat we kunnen dragen en gooien het in de spaarzame afvalbakken.

Het allerlaatste terras is helaas geen restaurant, dus lopen we over de weg een stukje terug en gaan eten bij Orfeas.

Op de terugweg begint het te onweren, en komende nacht is er flink donder en bliksem met stevige regenbuien.