Sivota 2008, Dag 10

Hoe stil we het de eerste week hadden, zo rumoerig is het nu met bovenburen. Kunnen zij ook niet zoveel aan doen. Het gebouw is heel gehorig en er liggen tegels op de vloeren. Alles horen we, praten, elke stoel die boven ons verschoven wordt, deuren die open en dicht gaan en ook nog het van buiten voorbijscheurend motorgeweld. We slapen te weinig, de afgelopen dagen. We doen een experiment: De hele nacht met ramen en deuren dicht en airco aan. Alle bijgeluiden compenseren met het geluid van de airco. We zijn wel door de klok van 4 geslapen, de temperatuur was oké, droge bek, het is niet mislukt, maar om nou te zeggen gelukt?

We gaan weer op stap. Naar Glyki en nemen picknick-boterhammen met omelet mee.

Tussen Perdika en Karteri ziet Henny een schildpad op de weg. Onze bovenburen, de Limburgers, hadden de schildpad ook opgemerkt, reden al die tijd voor ons, reageerden wat later, en keerden om. Zij bleef merkwaardig genoeg in de auto zitten. Maar misschien heeft ze al vaak schildpadden gezien.

Omdat het dier aan het oversteken was naar de rechterkant, helpen we hem naar die kant, in de hoop dat tie niet weer omdraait en weer de weg oploopt.

We rijden weer verder, voorbij Karteri, naar Morfi, de E-55 op richting afslag Glyki, waar ons een nieuwe verrassing wacht, een nest ooievaars op het dak van de kerk in Morfi en misschien nog een mooiere op het dak van de kerk in Kioseli.

We rijden langs akkers met mais en klaver naar Glyki.

In Glyki zijn de ‘Springs of the Acheron river’. We wandelen langs de rivier, steken hem uiteindelijk toch niet over, kopen een T-shirt voor Henny met de tekst River Acheron. 

We wandelen door het prachtige sprookjesachtige gebied. Een plek met een soort grote heermoes ziet er zeer toverachtig uit:

Tussen het gebladerte spot ik nog een zeldzame Bosbeekjuffer, zo prachtig diepblauw!

We eten onze boterhammen in de bedding en later een Griekse salade en een rezzisprite op het terras naast de rivier, met de rammelende brug.

Sivota 2008, Dag 9

Vroeg op. We drinken koffie, ik maak een lunchpakketje voor onderweg, omelet en kaas op brood. Zondag, Dodonidag. Dodoni, bekend van de authentieke Griekse yoghurt en feta. Maar we gaan niet naar de nieuwe stad, we gaan naar de oude stad, het oude heiligdom Dodona. De afstand valt mee, anderhalf uur rijden via de nog gedeeltelijk afgemaakte A2 en stukken van de oude weg. De plek is als zoveel archeological sites een puzzel. We maken foto’s van de informatieborden om wijzer te worden. Maar dan zijn uitgebreide lappen tekst. 

Hoe interessant ook, ik laat het los en geniet gewoon van het zijn op deze mooie plek. Later kan ik wel over de geschiedenis lezen.

 

Een mooie distel:

Dit is de Zuidelijke Koninginnepage, aan de hap uit zijn vleugel te zien, waarschijnlijk aan de dood ontsnapt.

Een soort campanula:

We raken in gesprek met een Griekse familie uit Melbourne, een bijna Griekse stad. De kinderen verzamelen ‘bugs’. Zij zijn een eerste generatie in Australië geboren Grieken, voor het eerst op bezoek in hun moederland.

Aangekomen in het dorp Merlingi, eindigt net een bruiloft, de Papas rijdt weg, de fotografen laden hun spullen in. De kerk is leeg, ik stap naar binnen, mevrouw Elène steekt het plein over, en wenkt ons. Museum? We laten ons overhalen. Het folkmuseum is weer een van die merkwaardige verrassingen.

Een volgepropte ruimte met van alles en nog wat. Elène is er trots op en blij dat er bezoekers zijn. Nee, we hoeven niets te betalen, we krijgen een glaasje zelfgestookte Tsipouro, waarmee we bijna een gat in onze slokdarm branden. Mijn Architect schrijft iets in het gastenboek.

De weg terug en een middagdut, moe en tevreden. Daarna nog zo’n twee uur op het strand van Michael Bakolas doorgebracht tot de zon achter de heuvels verdween. Op zijn terras gegeten, eenvoudig en lekker. We vragen naar het hoe en wat van de twee terrassen, beetje ingewikkeld, broers die elkaar niet zo goed liggen.

Naar het appartement, omgekleed, een voor een ouzo naar Andreas.

Sivota 2008, Dag 8

Weer ontbijt op het terras. Ik vind het wel makkelijk om de aantekeningen van mijn Architect te pikken:

We besluiten het gisteren ontdekte strandje, Mikri Ammos nog eens op te zoeken. Het is er leeg, we zijn de eersten zo rond een uur of 10. Het wordt drukker, we blijven er tot een uur of twaalf. Het stenenstrand doet pijn aan de voeten, we observeren de rituelen van de strandbezoekers.

De golfslag op de kiezels spoelt en schuurt het hoofd leeg. Ik zet de wekker om mij zo nu en dan te wentelen. We sluiten af met rezzisprite, de werkdrank, en worden weer verrast met een mezze van klasse, bijna met liefde samengesteld: wat groente tussen olijfolie en stukjes (varkens)vlees, symmetrisch afgemaakt met twee stukjes brood.

Naar het appartement om om te kleden. Nieuwe gasten zijn gearriveerd. Met de auto richting Igoumenitsa, vanwege de naam, vanwege een al dan niet waarachtige associatie met de omroepstem op het station in Hoek van Holland, toen ik nog vaak de boottrein nam naar Rotterdam, naar school. Igoumenitsa is een veer- en vrachthavenstadje, met die typische stadswand van gebouwen met rondgaande balkons, of spiegelglazen donkere vlakken, een brede straatweg met geparkeerde auto’s, terrassen op de vluchtheuvels, met doorkijk naar zee. De stad in wordt gekenmerkt door een twee à drie blokken orthogonaal grid. Parallel wordt zo rond het middaguur gekenmerkt door etende en pratende mensen, die daar waarschijnlijk werken en wonen, winkels met dure schoenen en kleding maken het af, en lawaai, werklui, alles klinkt hard, hol en warm en het stinkt naar uitlaatgassen.

De zeewind maakt een hoop goed. We parkeren de auto en doen een rondje stad. Het nodigt niet uit om ontspannen te genieten.

We besluiten op de terugweg in Plataria te lunchen. Vriendelijke boulevard en altijd die bezige zwaluwen. Eenvoudig lunch, gefrituurde peppers, gegrilde courgette, gebakken frietaardappel en skordalia (aardappelspuree met knoflook). Rustig uitzicht via platanen en strand naar zee in een tang van land. Het is laat in de middag als we terug zijn.

Siësta. Na het ontwaken spreken we enkele nieuwe gasten op het terras. Hij heeft wel een verzekering afgesloten voor banden en onderkant, wij niet. Genoeg, we doen snel wat boodschappen, want vanavond afgesproken met Pat en Brian.

Bij terugkeer hebben alle gasten zich rond reisleidster Madelijn verzameld. Wij weten alles al.

Tw’Ouzo op Bamboo Place, en alles wat daar inmiddels bijhoort, bakjes met chips, tomaat, komkommer, olijf, Tia Maria!

Dinner at Filokas, Griekenland speelt alles of niets tegen Hiddink, Russia, ..... verrekijker .... we vragen ons af of de in rood T-shirt gehulde groep naast ons affiniteit heeft met de Russen, neen, het blijkt een Italiaanse zeilgroep. Tot slot een nadronk at Bamboo Place. Naar huis en naar bed.

 

Sivota 2008, Dag 7

Na de inspanningen van de tweedaagse excursie, een lees- en lummeldagje. Mijn Architect herkent altijd gezichten, weet waar hij ze gezien heeft, of ze bij ons in het vliegtuig zaten, weet binnen no time namen en waar ze wonen. Het volgende is uit zijn aantekenboekje:

- Ontbijt op het terras. Als we met de auto, een Seat Ibiza, wegrijden, ontmoeten we Pat en Brian op een wandeling langs ons appartement. We nodigen ze uit om even binnen te kijken, we laten in sneltreinvaart de foto’s van Meteora zien begeleid door de muziek van Meteora Sacra. Zij vervolgen hun weg naar Sun Beach, wij met de auto op zoek naar nieuwe stranden. Op de eerste de beste, ik denk dat het Megalo Ammos was, aardig strand, drinken we een bak koffie.

Het is regenachtig, het heeft die nacht ook veel geregend. Het zijn de Noord-Duitsers van gisteravond, die ons ontdekken. We zwaaien op afstand. Vervolgens sjokken Gil en Pip het strand op. We aarzelen ze van onze aanwezigheid op de hoogte te brengen, maar Pip heeft ons gespot. Het lijkt weer goed tussen beide, ze vertrekken morgenochtend. De tweede plek, kan ook de eerste geweest zijn, is in aanbouw. De derde strandplek, kustweg richting Parga, Mikri Ammos van Michael Bakolas bevalt ons goed. Het is echter geen weer, we gaan terug.

Siësta, als we wakker worden is het mooi weer, daar gaan we van uit. Klopt redelijk. Eerst wat boodschappen gedaan, uiteindelijk zijn we toch nog even wezen zonnen en Angelika zwom een rondje

Prachtige man, die Michael, zijn strandstoelen zijn gratis, we drinken na afloop Rezzisprite op zijn terras. Het is er stil, al er wordt aan de terrasdaken van de buren getimmerd. Een Griekse moeder met haar kinderen Dimitri en Raphaelle en Yorgos van de buren als ‘bewaker’, zijn, voor zover ik me herinner, de enige strandgasten. Na het strand op het terras van Andreas een omelet gegeten en uiteraard ouzo gedronken. Nederland-Frankrijk 4-1, de nacht kan niet meer stuk.

We zien Gil en Pip nog een ander terras inschuiven, Angelika maakt nog een praatje met ze. Ze feliciteren ons met die geweldige overwinning. Ze vertrekken morgen, wat ik al zei. Het lijkt weer beter met ze te gaan. Ook de Noord-Duitsers, zij spreken Engels tegen ons, en wij vaak Duits terug, komen ons nog feliciteren, alsof we jarig zijn. 

Sivota 2008, Dag 6

De tweede excursiedag begint met ontbijt. Vrouwen moeten een rok aan bij het bezoek aan de kloosters. Ik heb een jurkje bij me. Maar als men dat niet heeft, hangen er wat soepjurken te leen.

We zijn een van de eersten bij het klooster ‘de grote meteora’. Een uur is tijd genoeg om een en ander te bekijken, we zijn goed voorbereid, het museum, de wijnkelder, de reftus, de kerk ... het tweede klooster is makkelijker bereikbaar, is ook kleiner en veel minder indrukwekkend.

Vanaf de terrassen bekijken we de bergbekimmers die tegen de kale rotswanden omhoog kruipen. Ik word er een beetje duizelig van.

Het is allemaal heel indrukwekkend en onbegrijpelijk hoe men dit zo heeft kunnen bouwen.

Op de weg terug lunchen we in Metsovo en hebben we nog wat tijd het dorp te bekijken. In hetzelfde wegrestaurant bij Ioannina voert Tasso zijn tweede show op en vertelt hij de rest van de reis over de nieuwe Grieken, zichzelf, en waarom hij nog rookt. We sluiten zijn betoog af met een daverend applaus wat deze rappe prater toch in verlegenheid brengt. In Parga een dankwoord en zegt dat hij zo’n applaus nog nooit heeft meegemaakt. Gaandeweg loopt de bus beetje bij beetje leeg, is het afscheid hartelijk en dankt hij ons voor onze humor. Ook de bus terug naar Sivota is uiteraard geregeld.