Chios (8)

De langste dag. We ontbijten met een vegan kaassandwich en sap van de sinaasappels van Sophia. Even kijken of de pruimen in de tuin van ons appartement al eetbaar zijn. Ze zien er mooi uit, maar zijn nog wat hard.

Vandaag voert de tocht over Lithi naar Komi en Emporio. Veel wind, koffie en baklava in Tochelo Café in Lithi. Weer verder rijdend ontdek ik ineens de plek van 'het stroompje', waar we met Britse Mike en Zoon libellen hebben geobserveerd. In die tijd was Mike ook op zoek naar de 'spiderhunting wasp'. Al die nimfen, die perfect lege, fragiele hulzen. Wat een herontdekking, van de plek, die nu volledig droog staat. We hebben deze plek een paar keer bezocht in verschillende vakanties, en later niet meer teruggevonden. Terwijl we door de bocht reden herken ik het in een flits! Wij noemden het het stroompje, omdat er in de zomer vaak een dun straaltje water naar beneden stroomde. In de winter is het waarschijnlijk een kleine waterval.

Gauw de stevige schoenen aan en naar boven klauteren.

Zoveel herinneringen komen terug.

Volgende stop is Vessa, ook zo'n prachtig middeleeuws dorp. Fijn terras. Mooie vrouw, blijkt al moeder en oma, over uit Amerika om familie te bezoeken. Twee bezoekers blijken Turken, horkerig gedrag. Nog een bezoeker, een Grieks sprekende Duitser. Mijn Architect begint een gesprek, hij heeft een tweede huis in Langada.

Lunch, tomato salad, heerlijk brood met ... ik ga voor gaas, tzatziki! Lekker met Retzisprite.

 

Door naar Komi, ik had er nooit zoveel mee, nu helemaal verschrikkelijk, met wervende mannen en vrouwen om je een terras op te loodsen. Gauw weg. 

De tempel van Athena sluit bijna, een gedistingeerde vrouw legt ons uit dat een rondgang gauw anderhalf uur duurt. We hebben nog een kwartier. We maken een foto van de maquette en vertrekken.

Naar Katarraktis, ook zo'n memory-plek. Terwijl we langsrijden zie ik dat Dimitri, de man van Anna ons direct heeft herkend, het is wel 8 jaar geleden. Uitbundig welkom van Anna, en hun zonen Georgos en Lefteris. We drinken een glas wijn, nog steeds geserveerd in de Griekse blikken kannetjes, we lachen om Anna, zij was net even wezen zwemmen. Net als vroeger, als een waanzinnige koken en dan even een duik. Het restaurant loopt nog steeds goed!

Boodschappen doen in My Market, waaronder de razend goedkope vegan cheese en direct door naar Volissos, de boodschappen thuisbrengen. Dan nog even zwemmen in Managros, een oude vrouw met klein hondje en wij, verder niemand. Nikos is niet thuis. 

Opeens komt een golf en verlies ik mijn slipper in zee, niet meer terug te vinden. Jammer, deze slippers hebben alle Chios vakanties meegemaakt.

Naar ‘huis’, douchen, en eten op het terras van de schooldirecteur Frans Molenaar bij de oude mannen. Hij maakt een heerlijk bordje vegan spaghetti voor ons.

Chios (7)

Vroeg gaan lopen naar de plek waar we ooit de excursie naar de zwarte weduwe met Mike Tayler hebben gedaan. Start bij de brug, drie mogelijkheden. De eerste langs de volledig droge rivierbedding en eindigt bij een opslagplaats voor grond en puin. We gaan terug, de andere kant op en die voert ons ook langs, grotendeels ook door, de rivierbedding. 

We weten dat het hier in de buurt moet zijn, maar niet precies waar.

Ter rechterzijde van de rivier loopt het pad dood. Terug, langs een pickuptruck waar Fabrika op staat.

Huh, Fabrika? Dat was toch de naam van het restaurant waar we geregeld kwamen? We kijken over het hek, de man, die Dimitri blijkt te zijn, staat net een geslacht varken te ontmantelen.

We hebben per ongeluk hun boerderij gevonden.

Of we koffie lusten, hij haalt zijn vrouw, dat is Sofia. Zulke hartelijke, lieve mensen. Nog steeds spreken ze amper Engels. Nog een poging gedaan uit te leggen dat we niets dierlijks eten. Sofia is zo beleefd dat ze begrijpend knikt, maar heeft geen idee waar we het over hebben. We worden overladen met koekjes, cake, eieren, geiterijstepap, tja .... herinneringen met veel emotie, ze straalt het uit.

We krijgen de hele animalfarm te zien, geen vergelijk met de vleesindustrie, maar toch triest, al die opgesloten dieren. Zelfs reeën, een hele familie, Sofia straalt als we er langslopen en noemt het ook familie, maar dan wel in een kooi gevangen. Varkens, feiten, kippen, veel dieren in soms wel erg kleine hokken. Wat een dilemma, hun gastvrijheid is welgemeend.

Wat werken ze hard en veel, en straks ook nog naar het restaurant, waar hun twee dochters helpen. Deze mensen moeten werkdagen hebben van zo'n 15 uur!
En toch zijn ze bevoorrecht in vergelijk met andere Griekse families, Sofia en Dimitri kunnen ervan leven en in hun eigen voedsel voorzien. 

Een scheur in een plastic tuinstoel wordt hier gerepareerd.

Verder, we krijgen komkommers, zucchini, sinaasappels en knoflook mee. De rivier gaat verder, maar wij niet, er staat weer wat water, terug om onze weg langs de andere kant richting zee te vervolgen. We bereiken het strand van Managros en voor de eerste keer met de voeten in het water tot nota bene vlakbij Nikos' huis.

Heerlijk op het lege strand, de wind helpt met het verwaaien van alle ongemakkelijke gevoelens. We lopen terug naar de auto en bezoeken het kerkje, het is open.

Met de auto naar Limnia, het haventje, Sail-Inn, een fles witte wijn en olijven, mooie serveerster in het zwart, oude mannen praten en spelen. 

We eten 's avonds op het terras van de schooldirecteur een lekkere, plantaardige maaltijd, grote bonen in tomatensaus, gegrilde zucchini en aubergine, patat, brood, olijven en eindigen met een minidrankje met de eigenaar die op Frans Molenaar lijkt. 

Een enerverende dag ... nu bedtijd!

Chios (6)

We rijden vandaag op de bonnefooi naar Vrondados, we hopen Maria thuis te treffen.
We weten niet meer precies waar het huis staat, we zijn er per ongeluk twee keer langs gelopen, maar ik herkende het niet. Het is ook wel tien jaar geleden.
De tweede keer zie ik een vrouw op de veranda zitten en ik zeg opeens tegen haar: Tina, are you Tina? Het was Tina, de vrouw van Mike, naturalist, die ons op zulke geweldige excursies meenam.
Verbaasd kijkt Tina ons aan en zegt dat ze de eerste keer dat we voorbij liepen ons nakeek en al dacht: ken ik die niet?
Wat een leuk weerzien! Mike en Tina huren al decennia de benedenverdieping van Michaelis en Maria.
Mike is het dorp in voor boodschappen en zal zo wel komen. Hij is inmiddels tachtig, heeft even moeite ons te herkennen. Nog maar kortgeleden een zware operatie ondergaan.
Waar hij met zijn bekende Britse humor hilarisch over verteld.
Michaelis komt ook nog even langs. Maria is met vriendinnen naar Markella. Sinds de dood van haar dochter brengt ze veel tijd door in kerken. Met al die heiligen is er altijd wel wat te doen. Ze heeft zo haar plek gevonden.
We drinken koffie en een biertje en wijn bij Mike en Tina, het is zo vreselijk leuk om hen weer te zien. Ik denk aan tien jaar geleden, toen Mike ons bezocht in Volissos en we omhoog liepen naar ons appartement. We konden hem amper bijhouden en hij was toen zeventig!
Ach, deze vakantie is één grote memory tour!

Mike heeft een nieuw boekje over zijn onderzoek naar de orchideeën op Chios en ik krijg er een, gesigneerd. Blij mee! We praten veel over de bloemen, Mike laat zijn beste naslagboeken zien, maar die zijn voor mij te prijzig om aan te schaffen.
Tina doet haar best om hapjes aan te bieden die geschikt voor ons zijn, zo lief!

We spreken af dat we binnenkort samen gaan eten in Lagada, net als vroeger. Ik kijk er nu al naar uit!
Dan moeten we terug, want we hebben afgesproken met Nikos, onze huisbaas, we zijn uitgenodigd bij hem thuis. Dus rijden we weer terug, door het prachtige, lege landschap.

Tegen half 3 zijn we er, we rijden achter Nikos aan naar zijn huis in Managros, een plekje met wat huizen, bijna op het uitgestrekte strand ... we hebben gepraat, samen gekookt, en zijn halfwilde katten speelden ook een rol.
We halen gewoon uit de tuin wat we willen eten. De reusachtige courgettes gaan naar de kippen. De kleine worden gefrituurd en we maken de lekkerste patatjes ever. Ook nog een heerlijke salade. Nikos staat er op om een omelet te maken met champignons en ui, want wat is er mis met de eitjes van deze kippen? We doen niet moeilijk en moeten erg lachen als één van de katten aan de haal gaat met een groot stuk van die omelet.
Wat een heerlijke middag en wat is Nikos een leukerd!

Het is een middag om door een ringetje te halen en als we huiswaarts gaan is het al bijna donker. Trouwens de hele dag was van een gelukzalig soort!

Chios (5)

Het regent een beetje! Even wat foto's van het gebouw waar we verblijven: heerlijke plek!

We besluiten naar het fort omhoog te wandelen. Er is niet veel veranderd sinds de laatste keer dat we hier waren. Het is fijn dat het niet zo warm is, want het is een flinke klim naar boven.
In alle wirwar van straatjes zoeken we de plekjes waar we ooit gelogeerd hebben, uiteindelijk lukt het, er komen steeds meer herinneringen terug. 

De regent stopt, maar het blijft wat grijzig. We lopen verder naar de Kastro, de resten van een Byzantijns kasteel. Het blijft een intrigerende plek en het uitzicht hiervandaan is spectaculair. We kunnen ons appartement zien.

In het midden, met het mooie rode platte dak:

Het is een magische plek hierboven, met veel bijzondere bloemen en insecten ...

Als we weer de steile straatjes in de richting naar beneden lopen zien we dat veel woningen zijn verlaten, sommige zijn ingestort. Deze kerk leek ook verlaten, maar als we naar binnen gaan, schijnt hij toch wel in gebruik te zijn.

Als we weer beneden zijn zit op het terras op het plein Nikos, onze huisbaas, met de aangeschoten politieagent. We schuiven aan, drinken en eten wat en het is reuze gezellig.
Nikos nodigt ons uit om morgen bij hem thuis te komen.

Als het gelukt is de agent naar huis te sturen vervolgen we onze wandeling, nu de andere kant uit. We lopen naar het kapelletje, Agia Paraskevi, waar we zoveel leuke herinneringen hebben.

Uitzicht vanaf deze kant:

We lopen ook nog naar het “conferentiecentrum”, een plek waarvan we jaren geleden dachten, wanneer is dit klaar? Het is nooit afgekomen, en is nu al weer in verval. Iemand heeft daar veel geld in gestopt ... maar nu ligt het er zielloos bij, zonde hoor.

Hier zijn zoveel van dit soort vervallen plekken ... toch moeten we eerlijk toegeven, dat dit ook wel de charme van deze plaats is. Zou alles hier spic-and-span, glitter and glamour zijn, dan waren wij hier natuurlijk niet.

Uiteraard ook vele katten, deze krijgen hier wel te eten ... mooi zou zijn als ze ook gesteriliseerd zouden worden.

Overal veel bloemen, in de mooiste kleuren:

Tot slot komen we met onze wandeling terecht op wat wij altijd het Uilenpleintje noemden. 
Dit was de plek waar wij jaren geleden de allereerste keer de uilen hoorden, ze zitten hier 's avonds in de bomen bij het wat merkwaardige terrasje. We komen er nu achter dat het plein Pyfonos heet, maar voor ons blijft het Uilenpleintje.
En net als toen hebben we gezelschap van een legertje wespen, dat we strategisch afleiden naar een ander tafeltje.