Royal Limbourgh Klooster Tea

Elk jaar organiseren de ladies van de Red Hats Limbourgh op een donderdag in mei een bijzondere High Tea voor alle Red Hatters uit Nederland en België. Ik besloot er een keer naar toe te gaan en hoewel ik bijna drie uur onderweg was met OV, was het goed te doen, trein naar Utrecht, trein naar Venlo en dan de bus samen met een Red Hat lady van het chapter uit Antwerpen. Handig toch dat je elkaar zo herkent.

Er waren zo'n 80 Redhatters, het weer was prachtig en het was reuze gezellig. In het kloosterdorp Steyl, verborgen achter oude muren lag de Jochumshof met natuur, historie en rust en een prachtig uitzicht over de Maas. Er waren rondleidingen over de mooie locatie met prachtige botanische tuinen.

Een van de dames van de Limbostars nam mij en nog wat ladies even mee om de dichtstbijzijnde kloosters te bezoeken. Ze vond dat wij van zo ver kwamen, zonde om niet wat meer van de omgeving te kunnen zien, dus piepten wij er even tussen uit.

We gingen naar de Roze zusters, die met aflossing 24 uur per dag bidden, dan nog naar de Blauwe zusters, dat zijn missiezusters en wat wereldser.

Het was erg leuk om dat even te zien, een dorp vol met prachtig onderhouden kloosters, brandschoon en de planten in de tuinen leken wel naast een liniaaltje geplant. Erg mooi allemaal, jammer dat je toch een wat naar gevoel krijgt met wat er nu allemaal bekend is geworden …

Toch vond ik het bijzonder om te zien, een prachtige plek. De Limbostar Lady had ons nog veel meer willen laten zien, maar we moesten terug voor de Tea. Heerlijke zoete en hartige hapjes, het geld echt waard!

Ik kon mee terug rijden met de Queen van Woerden, zij zette me af op station in Woerden, zodoende kwam ik weer makkelijk thuis.

Ook al was het een end weg, ik vond het erg leuk om een keer mee te maken. Leuk hoor zo'n dagje op stap, lekker gek in het rood en paars.

Op het eerste gezicht ... in de berm (6)

Er bloeit veel in ‘mijn’ bermen. Mijn fototoestel is niet meer zo best, er zitten beschadigingen op de lens (zand van Ameland vermoed ik), dus willen de foto's  niet erg en die hele kleine bloemetjes van bijvoorbeeld Herderstasje gaan helemaal niet. 

Nou ja, ik moet het er maar mee doen.

Hieronder een Zeggesoort, die zo mooi met zwarte pluimen begint:

rechts Fluitekruid (10)

Zuring (11)

Boterbloem (12)

Smeerwortel (13)

uitgebloeide Paardebloem (5)

Pinksterbloem (7)

Vergeet-me-nietjes (14)  en Paardebloem (5)

Vogelmuur (15) en Vergeet-me-nietjes (14)

Hondsdraf (16)

Van namen van grassen e.d. heb ik geen verstand, de namen van de bloemen wist ik tot zo ver. Mocht ik het niet goed hebben en eventuele aanvullingen zijn welkom!

Koeien (2)

Als kind was ik al dol op koeien … we begrepen elkaar, dacht ik. Ik was een verlegen kind en bij die koeien voelde ik me fijn. Ik heb er hier al eens wat over geschreven.

Toen Man en ik tijdens NL-Doet vorige maand als vrijwilligers een wand van een koeienstal wit verfden, vroeg ik aan de boerin of ze me een seintje wilde geven als de koeien naar buiten mochten.

Ik kreeg een mailtje van haar en vandaag was het zo ver! Gelukkig hoefde ik pas om 17.00 uur te werken, dus genoeg tijd om er naartoe te gaan. Ik sprong op de fiets en reed naar de zorgboerderij. 

Ik heb de weidegang wel eens op TV gezien of op youtube, maar in het echt is het nog veel leuker om te zien hoe blij en gek ze de wei in springen en huppelen. De wat bonkige koeien hier zijn melkkoeien en helaas hebben ze geen horens meer. 

Daar gaan ze, de grond dreunde ervan. Wat een energie! Met rare bokkesprongen en soms met de wangen over het gras schuiven. Verbaasd rondkijken en dan smullen van het frisse gras en genieten van de buitenlucht.

Ondanks hun lieve koppen vind ik ze er zonder horens toch een beetje mismaakt uitzien. Ik voel ook vaak een soort medelijden met koeien. Deze grote, sterke en lieve dieren die alles wat wij van ze willen maar lijdzaam ondergaan, zonder verzet, altijd vriendelijk.

Het houd me erg bezig de laatste tijd. Met vleeseten stoppen valt me niet zwaar, zo nu en dan ga ik in de fout met wat bitterballen of zo.

Maar helemaal overstappen op plantaardig eten, dat vraagt meer.

In gesprekken met mensen om me heen hoor ik vaak, dat geeft toch niet, daar worden ze toch niet voor gedood? Dat is dus niet waar.

Als je je, net als ik, meer in die materie verdiept, kom je tot de schokkende ontdekking dat de zuivelindustrie eigenlijk nog erger is dan de vleesindustrie, het is verschrikkelijk. Ik ga hier nu niet in detail, ik wil niet als extremistisch of radicaal te boek staan. Ik wil anderen ook helemaal niets voorschrijven. 

Ik weet gewoon zelf niet zo goed meer hoe ik op dit moment verder wil/moet. In januari heb ik met het Fris&Fruitig project drie weken plantaardig gegeten, zonder moeite. Maar om voor altijd alle dierlijke producten af te zweren, daar is heel wat meer daadkracht en kennis voor nodig.

Ik wil niet meer meewerken aan al die dierenmishandeling, maar zo'n omschakeling doe ik ook niet ‘even’, om verschillende redenen:

• ik ben nog steeds te verknocht aan yoghurt, kaas, boter en eieren;
• ik draag liever schoenen van leer dan van kunststof;
• met vegan maaltijden experimenteren kan ik als er genoeg tijd is, als ik laat of moe thuiskom is het toch makkelijker om even iets met kaas of eieren te maken;
• ik ben nog niet erg tevreden over vervanging zoals No-egg of cappuccino van bijvoorbeeld amandelmelk;

Ik zie nu wel in dat een koe of een varken niet anders is dan een hond, dus die wil ik niet meer eten, maar ik moet het allemaal niet in een keer willen heb ik besloten. Niet met alles tegelijk rigoureus stoppen, steeds een stapje verder. Vlees van koe, varken of kip koop ik niet. Betere zuivelproducten kopen (Bijv. Zuiver Zuivel) en langzaamaan de hoeveelheden afbouwen en dat lukt al aardig. Dit krijgt nog een vervolg.

Maar ... het was erg leuk om mee te maken, die koeien die de stal uit mochten op deze zonnige dag! 

Op de terugweg fiets ik nog langs dit groepje koeien van een andere soort.

Die kalfjes lagen zo te genieten van de zonnewarmte, heerlijk om te zien.

Red Hat Society - Conventie 2013

Als het even kan wil ik graag deelnemen aan de dag van de jaarlijkse conventie van de Red Hat Society.

Wenkbrauwen gaan vaak verbaasd omhoog als ik in mijn kennissenkring probeer uit te leggen wat ik bij die club doe. Men verwacht zoiets toch niet van mij. Het is ook niet goed uit te leggen … het is complete gekkigheid, ik zet mijn hoedje op ga los … ik geniet enorm, zorgen bestaan niet meer.

Hoewel ik met niet laat weerhouden door afstand, vorig jaar was ik nog in Heerenveen en 2011 in Zwolle, was het wel prettig dat de conventie dit jaar wat dichter bij huis was.

Capelle a/d IJssel is aan de beurt om het jaarlijkse evenement te organiseren.

De Talented Ladies hebben met de organisatie een geweldige prestatie neergezet, een fantastische dag voor zeker 350 Redhatters uit heel Nederland.

Er was een Kunst of Kitsch Markt in stijl, een vrouwenkoor en de balkonscène met ontvangst door de burgemeester en Queen Eleonora.

Na aankomst op het Stadsplein in Capelle worden we muzikaal onthaald en ontvangen door de Talented Ladies, getooid met mooie paarse hoeden omdat zij gelijkertijd hun 5-jarig jubileum vieren.

Het is altijd een geweldig gezicht, zo'n invasie van dames in het paars met rode hoeden. Of, zoals in mijn geval,  - in de maand van je verjaardag net andersom - in het rood met paarse hoed.

De hele stoet loopt achter de fanfare door een historisch stuk je Capelle naar de aanlegsteiger, waar wij aan boord gaan van De Majesteit, een schitterende Raderstoomboot, gebouwd in 1926. Ik vond het een geweldige belevenis op zo'n stoomboot met schoepen; oude grandeur en nostalgie.

Ik vond het een geweldige belevenis op zo'n stoomboot met schoepen, oude grandeur en nostalgie.

Onder het genot van een luxueus buffet, ik liet het vlees links liggen en genoot van vegetarisch en vis.

We varen over de IJssel en de Maas naar Rotterdam en weer terug. Onderwijl een uitgebreid programma, teveel om op te noemen.

Na het aanmeren lopen we weer in optocht terug naar het Stadsplein en daar pakken we nog een terrasje, en maak ik nog twee korte filmpjes van deze gekkigheid, hier en hier!

Op het eerste gezicht … in de berm (5)

Speur ik afgelopen week al fietsend naar bloeiende planten, ik vind het toch allemaal nogal traag gaan ... maar dan zie ik opeens bij berm2 paardebloemen en paarse dovenetel.

Paardebloem (5)

Paarse Dovenetel (6)

Het groot hoefblad is alweer bijna uitgebloeid en dan komen de bladeren aan de beurt.

Groot hoefblad (4)

Pinksterbloem (7)

Dotterbloem (8)

Koolzaad (9)

Toen ik vanmorgen langs berm1 fietste viel me nog niks bijzonders op, als ik eind van de middag terugfiets, hè … zie ik kleine pinksterbloemen, staat er een hele pluk dotterbloemen, ook al wat bloeiend koolzaad en zijn de meerkoetjes plots uit het ei gekropen!
Nu gaat het hard...

Filmpje

Stamppot raapsteeltjes en radijsblad met vegetarische spekjes en vegan-jus

Er zijn mensen die de stronken van broccoli weggooien en alleen de roosjes net zoals bij bloemkool gebruiken. Dat vind ik echt jammer, want de stronken smaken eigenlijk beter dan de roosjes zelf (vind ik). Maar weggooien? Heb je de geldpest? Doe ze dan in soep!

Laatst sprak een vrouw me aan in de supermarkt en we hadden het over de prijs van prei. Zei die vrouw: — En je gebruikt alleen dit stuk, terwijl ze ongeveer 15 cm van het witte gedeelte aanwees, — en de rest gooi je weg. Toen liet ik toch even merken dat ik dat vreemd vind, waarom gooi je dat groen weg? Daarin zitten juist de vitamientjes!

Gek vind ik dat, die vrouw was zeker tegen de 70 jaar, die generatie was toch nog niet zo van het weggooien?

Ik gebruik alles van een prei en van een broccoli. Toen ik een bosje biologische radijs kocht vroeg ik me dus ook af … moet dat groen eigenlijk weggegooid?

Het antwoord vond ik op de leuke site Vegetus … het is eetbaar en nog erg gezond ook. Zij maakt er een geweldig lekker groentegerecht van, gesauteerd radijsgroen, zie hier het recept op haar site. Ook heeft ze een recept voor het groen van bospeen. Kijk, dat vind ik nou leuk om ook eens uit te proberen.

Ik had nog een bosje biologische radijs en vandaag stond stamppot raapsteeltjes op het menu, ik besloot het te combineren met het radijsblad.

Eerst maak ik de vegan-jus zoals hier beschreven.

Ingrediënten (voor twee personen):

aardappels, gekookt en fijngestampt met  een scheutje olijfolie en amandelmelk (houdt warm)

een half bakje vegan spekjes

olijfolie

2 teentjes knoflook, kleingesneden

1 bosje raapstelen, gewassen en fijngesneden

1 bosje radijsgroen, goed gewassen en uitgelekt

1 scheutje sojasaus

peper en zout

Verhit de olie en bak de knoflook even, laat niet bruin worden. Voeg de raapsteeltjes en het radijsblad toe, en laat al omscheppend in een paar minuutjes slinken, voeg de sojasaus toe en naar smaak wat peper en zout

Bak ondertussen in een kleine koekepan in wat olie de spekjes knapperig.

Voeg de groente bij de gestampte aardappels, roer goed door.

Warm de jus op.

Schep de stamppot op een bord, een lepel jus erover en daarop wat gebakken spekjes strooien.

Lekker hoor!