Bakworkshop: Italiaans Brood

Vandaag ben ik weer naar een broodbakworkshop geweest bij Levine.

M’n broodbakmaatje Marina en ik hadden weer eens afgesproken, het is inmiddels onze vijfde keer samen.

De eerste keer was in juni 2010, bij Oldenhof in Hilversum, daar maakten we

batard en brood gevuld met zongedroogde tomaten, kaas en pijnboompitten.

De volgende workshops volgden we bij Levine zelf, kleine groepjes met maar drie deelnemers.

In de tweede workshop, september 2010, maakten we vloerbrood met lijnzaad en een cranberry-pecannoten swirl.

De derde, in maart 2011, stond in het teken van feestelijk brood: gevlochten brood met hazelnoten en amandelen en suikerbrood

De vierde, september 2011, leerden we stokbrood en brioche.

Nu, de vijfde keer Italiaans brood: ciabatta en focaccia.

We krijgen uitleg over ‘voordegen’, zoals poolish en biga.

Ook krijgen we gedegen les over de ‘bakkersformule’, wat inhoudt dat je werkt met percentages, zodat je alle recepten van over de hele wereld kunt herleiden, of in een recept nu ounces, grammen, kilo’s of wat dan ook gebruikt worden. 

Daarnaast krijgen we alle info, tips en recepten op papier mee naar huis.

Behalve dat je veel leert op zo’n dag, is het ook erg gezellig, met tussendoor een heerlijke lunch, met alweer nieuwe broodsoorten, zodat je eigenlijk gelijk alweer een volgende workshop wil afspreken. Wat we dan ook doen!

We beginnen met de focaccia. Voor de topping kunnen we kiezen uit kerstomaatjes of druifjes. We doen gewoon allebei. De topping van zoete druiven, zeezout en rozemarijn is een bijzonder lekkere combinatie.

Het deeg van deze soorten brood is vrij nat, maar Levine heeft geweldige standmixers, dus dat gaat vrij simpel.

Het tweede brood dat we maken is de ciabatta. Ik kan bijna niet van het deeg afblijven, zo poezelig, zijdezacht voelt het aan.

De gaten zijn het lekkerst, zo’n heerlijk luchtig brood met knapperige korst.

met mededeelnemer Wouter de gebakken focaccias bewonderen

met mededeelnemer Wouter de gebakken focaccias bewonderen

Thuisgekomen ga ik eerst een stuk foccacia en ciabatta bij m’n lieve buurvrouw brengen, dan een gedeelte in de diepvries en bij een kop groentesoep eten we samen de rest van de focaccia op. Echt heerlijk!

Creatief met afval

Zodra er weer bloemen in het wild verschijnen, pluk ik ze graag voor kleine vaasjes in huis. Dat vind ik veel leuker dan bloemen kopen.

Ik doe niet zo makkelijk glas weg. Ik bewaar van alles, van kruidenpotjes, leuke flesjes en natuurlijk potjes geschikt voor homemade jam. Ik heb al dozen vol.

Door alleen de bodems van kleine flesjes en potjes te verven met glasverf krijg je een leuk effect, vooral met water erin.

Het is weinig werk, goedkoop en nu past al dat verschillend glaswerk bij elkaar en staat mooi met wilde bloempjes erin.

Op het eerste gezicht (4)

In de pot van de vorige ‘Op het eerste gezicht’ zag je een stuk van de stam van een dwergsering, de Syringa meyeri ‘Palibin’, die ik in 2004 voor m’n verjaardag kreeg. Ik ben niet zo dol op planten geënt op een stam, maar z’n lieflijke lila, geurige bloemen maken veel goed. Ook nu zit hij alweer vol in de knop.

Dwergsering op stam

In een andere pot zit mijn trots, de Rhododendron ‘Caroline’ Allbrook, die ik in 1990 kocht bij kwekerij Esveld.

Het was de eerste plant die ik voor mijn dakterras kocht, toen we in dit huis kwamen wonen. Hij kostte toendertijd 30 gulden, wat ik veel geld vond, want ik wist niet hoe lang hij het zou overleven in een pot.

Inmiddels dus 22 jaar, het ene jaar staat hij er wat armetieriger bij dan het andere, ook nu ziet hij er nog wat mottig uit, maar hij bloeit altijd, vaak rond mijn verjaardag.

Rhododendron ‘Caroline’ Allbrook

Van dezelfde kweker komt ook de Amorpha cyanostachya, die heb ik nu 14 jaar.

Regelmatig dacht ik weer: nu is tie dood. Elk jaar is het een verrassing wat hij gaat doen, hij loopt vrij laat uit. Hij zit in de grootste pot die ik heb, groter wil ik niet gaan voor het gewicht.

Er zal niet veel aarde meer in de pot zitten, voornamelijk wortels.

de stam van de Amorpha

Een paar jaar geleden heb ik voor de zekerheid een stek genomen, want elk jaar denk ik weer dit is vast z’n laatste jaar. Die stek, De Dochter noemen we die, is alweer bijna net zo groot als de ouderplant. Ik ben erg aan deze bijzondere boompjes gehecht. Ze hebben mooie fijne blaadjes, bloeien met grappige kleine paarsgele aren en lokken dan veel bijtjes.

Ook nu staan ze er nog kaal bij, geen enkel teken dat er nog leven in zit.

Ik spreek ze regelmatig toe: hou vol, hou vol, ooit komt de vrijheid, dan ga je de pot uit, zicht op vollegrond, dan krijg je alle ruimte die je verlangt.

Ik realiseer me dat ik dat eigenlijk ook een beetje tegen mezelf zeg.

Amorpha en De Dochter nog met kale takken

Meer ‘Op het eerste gezicht’ bij AnneTannes Tuin.

Dizzy

We zijn uitgenodigd om eind van de middag een verjaardag te vieren bij Dizzy in Rotterdam.

Dizzy, het roemruchte jazzcafé moest vorig jaar de deuren sluiten, maar is sinds een aantal weken weer open. Dizzy opende in 1976 en later kwamen Sjaan en Heavy erbij. We kwamen er vroeger wel.

Het is leuk om er na al die jaren weer eens te zijn, leuke mensen, er is livemuziek en de doppen van de pinda’s worden nog steeds op de grond gegooid.

Goeie plek voor een verjaardag!

Na afloop gaan we nog een hapje eten bij het Wester Paviljoen op de Nieuwe Binnenweg. Terug naar huis met metro en trein. Leuk weer eens een avondje Rotterdam.

Vlaamse vogelnestjes (ei in gehakt)

Voor twee personen:

3 ons gehakt, half om half

1 ei

2 hardgekookte eieren (gepeld)

zout en peper, kruiden naar eigen smaak

1 eetlepel paneermeel

1 lepel olijfolie

Meng het gehakt met de kruiden, het ei en paneermeel

Verdeel het gehakt in tweeën.

Rol een bal en duw er een kuiltje in. Leg een gekookt ei in het kuiltje en kneed het gehakt er omheen. Goed aandrukken en rollen tot het een mooie naadloze bal is.

Verwarm de oven op 180° C

Verhit de olie in een koekepan, braad de ballen rondom bruin, doe ze in een ovenschaaltje en bak ze in de oven in ongeveer 25 min. gaar.

Dit recept komt van de Vlaamse site Dagelijkse Kost van de kok Jeroen Meus. Een fijne website, je kan bij de recepten het aantal personen kiezen. En er staan duidelijke videos bij.
Ik heb zijn recept aangehouden, ik ben alleen niet zo dol op nootmuskaat in gehakt.

Inmiddels heb ik hier ook een vegetarische versie van gemaakt.

Een prille lentedag

Eindelijk een zonnige dag. Voor mijn gevoel is dat weken geleden. Ik doe een rondje dakterras ... wat veel werk te doen en waar te beginnen, wat weinig zin nog.

Acer davidii 'Rosalie'

Deze esdoorn heeft alweer knopjes, ik heb hem al elf jaar en het is elk jaar telkens weer een wondertje dat hij uitloopt, zeker in zo’n onnatuurlijke omgeving, namelijk een pot.

Ik besluit de dode slierten van de bosaardbei af te knippen. Er is afgelopen zomer niet één aardbeitje aan gekomen (wie doet er nou ook een bosaardbei in een pot), maar het was een waterval van uitlopers geworden, die zich in alle buurpotten nestelden, zelfs in de goot. Dat was wel een leuk gezicht.

Terwijl ik wat bruine slierten wegknipte zag ik een lieveheersbeestje. En nog een... en nog een. Tien, twaalf stuks. Ze zaten heel stil, waren ze dood? Nieuwsgierig tikte ik zacht tegen ze aan. Langzaam werden ze wakker en slaapdronken liepen ze een stukje.

Hoe beter ik keek hoe meer ik zag ...ik ben maar gestopt met snoeien, dat kan wel wachten ... laat die beestjes eerst maar wat bijkomen. Hopelijk blijven ze een beetje in de buurt wonen.

Er was er een met een deukje in z’n schild. Moest die zich niet even lekker uitrekken? Ik gaf hem een klein zetje en hij vloog een metertje verder en landde ... bovenop de Boeddha.

Die Boeddha gaat trouwens een mooi kapsel krijgen, er groeien mosjes op z’n hoofd!

Op het eerste gezicht (3)

Het korte leven van het schitterende, maar eenzame irisje:

2 januari

1 februari

4 februari

13 februari

22 februari

1 maart

Nu wachten op de rest van het lentegeluk.

In ieder geval genieten we weer van het lied van de merel, 's morgens (erg) vroeg.

Meer 'Op het eerste gezicht' vind je bij AnneTanne.

Kerrie-kaaskoekjes

Ik heb op dit tijdschrift een proefabonnement, drie nummers voor een tientje. Leuk blad.

Er staat een recept van kerriekoekjes in, dat leek me wel lekker.

Ik vond de hoeveelheden alleen erg veel, dus heb ik alles door de helft gedaan. Dan was het nog veel, een gedeelte van het deeg ligt nog in de diepvries, een volgende keer misschiien nog eens door de helft doen.

Maar lekker waren ze, bij een glaasje wijn of bij een kop soep kan ook.

Dit zijn de gehalveerde hoeveelheden:

300 g zachte boter

150 g geraspte kaas

300 g bloem

50 ml melk

10 g kerriepoeder (ik gebruikte hot curry)

5 g zout

wit sesamzaad

Meng de boter en kaas in de keukenmachine (die heb ik niet, ik deed het met de mixer met deeghaken) en voeg de bloem toe. Breng de melk aan de kook en roer er het kerriepoeder door. Voeg zout toe. Meng melk en boter-kaasmengsel tot een deeg. Maak een rol van het deeg en wikkel het in plasticfolie. Laat even rusten.

(Ik heb de rollen in de diepvries gelegd, dan snijd het makkelijker.)

Verwijder de plasticfolie en snijd de rol deeg in dunne koekjes. Besmeer ze met wat water en strooi er wat sesamzaadjes over.

Leg op de bakplaat en bak de koekjes ongeveer 12 minuten in een voorverwarmde oven van 160 graden. Keer de koekjes na ongeveer 6 minuten om.

Moeilijk om van af te blijven!

Een winters begin van de week ...

Vanmorgen heb ik een ‘vogelpovverd’ gemaakt, van frituurvet en allerlei zaden.

Hopelijk komen er weer eens wat meer vogeltjes langs.

Elk jaar wordt het minder, de mussen zijn verdwenen, groenlingen zie ik nooit meer, staartmezen waren er eenmalig. De enige trouwe gasten hier in de stad zijn de koolmezen, pimpelmezen, merels en tortels. Maar ook niet meer in grote getale.

Heel soms een vink, winterkoninkje, roodborstje of vlaamse gaai, maar dat is ook alweer een tijd geleden. Zo jammer, want die vogeltjes op het dakterras kunnen je zo opvrolijken.

Aan het voer kan het niet liggen.

Aan het eind van de middag op de fiets naar het werk, want geen vertrouwen in de NS. Heel voorzichtig fietsen - vorige week maakte ik nog een schuiver -  en de boodschappen voor de Kookclub zitten in de fietstassen.

Het valt mee, paar moeilijke stukjes, maar verder is het fietspad prima.

Lekker om te fietsen in zo’n mooi winterlandschap.

Op het werk de wekelijkse Kookclub, we gaan Hutspot maken. De deelnemers vinden het heerlijk.  Mevrouw H: 'Zo’n lekkere hutspot hebben we hier nog niet gehad'.

De griesmeelpudding met bessensaus toe is ook een succes.

Dat is het leuke van de Kookclub, ik kook daar de Hollandse pot, zo anders dan wat ik normaal maak.

Van alle markten thuis.

Op het eerste gezicht (2)

Waar is januari opeens gebleven? Vroeger had ik zo’n hekel aan die maand, hij wilde maar niet om. En nu, floep weg en is het alweer februari ... gelukkig met een extra dag dit jaar.

Update 4 februari 2012

Het onbekende bloembolletje in een van mijn potten op het dakterras blijkt een iris te zijn. Staat er een beetje kleumerig bij.

De sneeuwklokjes (of zijn het toch krokusjes?) op de achtergrond zijn nog niet veel meer gegroeid sinds de vorige maand.

Bij AnneTanne - zij nam het initiatief voor 'Op het eerste gezicht' - zie je hoe het er nu in haar tuin uitziet, een maand later.

Kookclub Boerenkoolstamppot

Ik had besloten om boerenkoolstamppot te eten op mijn kookclub op mijn werk. Wat een gepuzzel … hoeveel boerenkool heb ik nou nodig?

Natuurlijk geen kant-en-klaar gesneden, want dan hebben de deelnemers niks te doen.

Ik kijk bij mijn kookboeken, het oudste, degelijke kookboek: ‘Het nieuwe koken’ van Henderson&Toors 1948/1975, geeft het advies:

Zorg, dat g’uw kookkunst-resultaat

Zelf steeds kritisch gadeslaat!

Recepten zijn voor 4/5 personen

Er staat …

1à 1¼ kg boerenkool (+  600 g gesneden)

2 kg aardappelen

Dat zou betekenen dat ik het voor mijn wekelijkese kookclub maal twee moet doen.

Ik sta in de winkel … de bladboerenkool is per zak van 500 g.

Ik sta te dubben, 4 nemen … of 5.

Ik neem er vijf.

Dus 2500 g. Het lijkt gigantisch veel.

Een zak van 2½ kilo aardappelen lijkt me wel genoeg.

Mijn mensen eten niet zulke grote porties.

Rookworst bij appie drie halen, twee betalen.

Ik prik een gat in de zakken boerenkool, dan passen er meer in m’n mandje voorop.

Mijn buurvrouw houdt m’n fiets vast, terwijl ik alles probeer mee te krijgen. “Wacht”, zegt ze, en gaat een boeketje anemonen pakken: “Hier, voor je Kookclub, ze zijn al zover open, die kunnen niet meer verkocht worden”.

Ze zijn prachtig, fluwelig paars.

Ik bestijg m’n stalen ros, het lijkt vandaag of ik steeds wind tegen heb, welke richting ik ook fiets. Soms kom ik amper vooruit, maar ik houd me voor: dit is gratis, er zijn mensen die voor zoiets veel geld betalen bij een sportschool!

Ondertussen laten rekensommetjes van boerenkoolhoeveelheden me niet los. Is 500 gram blad hetzelfde als 250 g kleingesneden en daar dan weer de helft van als het gekookt is? Slinkt het met de helft? Heb ik dan wel genoeg?

De mensen vinden het leuk, die grote bladeren op tafel. Hoe deed u vroeger dat, had u het ook in de moestuin?

Volop verhalen. De een zegt je moet de bladeren van de dikke nerf ritsen, nee plukken. Weer een ander snijd milimeter dunne sliertjes.

De aardappels zijn geschild, alle beschikbare vergieten en de afwasteil staan propvol gesneden kool klaar. Ik laat steeds een hoeveelheid kool slinken tot alles in de pan past, dan bij de aardappels voegen en als het gaar is, stampen maar. Ook weer een gratis work-out.

Uitgebakken spekjes erdoor en de rookworst warm laten worden.

Uiteindelijk twee flinke dekschalen vol met heerlijke boerenkoolstamppot, smullen.

Gekookt voor een weeshuis?

Ik denk dat er wel twintig ouderen van hadden kunnen eten!!

Een mevrouw wilde eerst niet komen, er was iets verdrietigs in haar familie gebeurt. Toch liet ze zich overhalen, want je moet toch eten, en dan heb je wat afleiding. Het verdriet stond in haar gezicht gegrift, maar wat ben ik dan blij dat ik haar toch aan het lachen heb gekregen. Wat genoot ze van het koolsnijden.

Na afloop vroeg ik of ze de anemoontjes mee naar haar kamer wilde nemen. Je zag haar ogen oplichten en ze zei dat ze blij was dat ze toch naar de Kookclub was gekomen.

Kijk, daar doe je het voor!

Mijn laatste roken

Bij het leeghalen van de boekenkast tijdens het grote opruimen hier in huis, vond ik deze (lege) pakjes sigaretten. Die zijn zo’n 16 jaar oud. Prijs 5 gulden. In 1996 stopte ik met roken. Deze pakjes heb ik altijd bewaard, omdat er een serie Mondriaan op staat, maar ook als een herinnering aan een gewoonte die zeker een kwart eeuw duurde (ik was er vroeg bij).

Een beetje als Vroegindewey, in ‘De laatste roker’ van W.F. Hermans, die een gladgestreken pakje Gauloise in een lijstje had gezet.

Superlights ging ik destijds roken, dat was beter.

Voor de fabrikant dan, want je ging er steeds meer van roken.

Mijn Architect was een jaar eerder gestopt, met gemak. Mij lukte het steeds maar niet. Ik heb acupunctuurnaaldjes in m’n oren gehad, kruidensigaretjes geprobeerd, homeopatische pilletjes geslikt, hulpboeken gelezen. Het mocht niet baten.

Tot ik besloot: nu is het afgelopen, over een half jaar rook ik niet meer. Dan zou het 8 januari zijn. Niet op 1 januari, zoals de meesten doen, maar juist een week later.

Telkens als ik iets in de toekomst bedacht, dacht ik gelijk ‘en dan ben ik met roken gestopt’. Affirmaties, honderden keren. Of dat nou de reden was dat het lukte, of dat ik inmiddels voldoende teer en nicotine tot me had genomen weet ik niet, maar toen het eenmaal zover was ging het eigenlijk heel makkelijk. Toch vertrouwde ik het nog niet helemaal en plakte nog twee maanden lang nicotinepleisters op mijn lijf, voor de zekerheid.

Omdat ik het ook een beetje jammer vond als ik nooit meer zou mogen roken, want het was wel erg lekker, zei ik toen tegen mezelf dat ik op m’n tachtigste gewoon weer ga roken.

Waarschijnlijk doe ik dat niet, want ik vind het dus inmiddels vies, goor en kijk eens naar iemand die rookt, wat ziet het er eigenlijk belachelijk uit, dat gelurk aan zo’n peuk, met zo’n getuit mondje.

Het mooiste was dat ik me zo bevrijd voelde, wel pas na verloop van tijd hoor.

In deze tijd, dat je als roker een soort paria bent, triest in de regen, onder een afdakje je sigaretje staat te roken … nu zou ik alleen daarom al willen stoppen.

Een jaar nadat ik stopte, overleed mijn jeugdvriendin aan longkanker, net 40 jaar en moeder van twee kleine kinderen. Inmiddels wordt de lijst van mensen in onze omgeving die (te jong) sterven aan longkanker steeds langer, inclusief mijn broer en een vriend van Mijn Architect, pasgeleden.

Vreselijke ziekte, dat kanker.

Vasten - klaar!

Ontbijtje waar ik vrolijk van word!

Vasten 2012, breken (dag 8)

Vanmorgen nog een lekker groen sapje, maar tussen de middag weer voorzichtig iets ‘vast’.

Geitenkwark met lijnzaadjes en ananas en druiven. Wat een verwennerij. Het is bijna niet te beschrijven hoe dat is als je na een week vloeibaar zo’n stuk verse ananas in je mond hebt!

Het is wijs om langzaam steeds meer voedingsmiddelen toe te voegen. Ik weet nog dat iemand van een groepje na de laatste dag direct een grote zak patat met mayo ging halen. Daar heeft ze spijt van gekregen, want ze werd beloond met een flinke buikpijn.

Ik voel me fantastisch. Schoon, licht en energiek. En trots dat het gelukt is.
Hoewel het niet om afvallen gaat, is het toch wel lekker dat er ruim drie kilo af is.
Vlees, suiker en tarwe begin ik voorlopig nog niet aan. Vanavond een lekkere groentesoep.

Morgen een gekookt eitje, daar kan ik me nu al op verheugen, met cappuccino.

Oh en ’s avonds een wijntje want we gaan op stap!

En de lieve reacties die ik toen ontving, wil ik ook niet kwijt:

Daantje zaterdag, januari 14, 2012

Ik vind het ontzettend knap dat je het zo hebt volgehouden. Proficiat!

Janny de Roo, zondag, januari 15, 2012

Dit zou ik niet vol kunnen houden en daarom alle respect en bewondering voor jou Angelika !