Op het eerste gezicht … in de berm (8)

Eind mei is een gedeelte - van de bermen waar ik de verschijning van de wilde bloemen volg - helaas al gemaaid. Ik hoop dat men dat niet op al mijn gekozen bermen gaat doen. Er is een stuk waar ik vorig jaar een orchis ontdekte, maar voordat ik kon nagaan welke soort, was deze al verdwenen, misschien geplukt. Ik hoopte erop dat ik hem dit jaar zou kunnen fotograferen.

Maar begin juni wordt er nog meer gemaaid, het blijkt dat de gemeente de beschoeiing langs mijn fietsroute gaat vervangen.

Dat is lastig voor m’n bermprojectje, maar ook wel weer spannend … hoe snel herstelt de beplanting zich?

Ik zag voor het maaien begon al een beginnetje van het blad van de wikke, maar nog geen bloemen, dus mocht het niet in m’n lijstje. Nu maar weer wachten tot hij opnieuw begint.

Omdat de blogjes misschien wat saai zouden worden van gemaaide bermen, noem ik ook bloemen op andere plekken waar ik regelmatig langsfiets.

Margriet (26)

Echte Koekoeksbloem (27)

Robertskruid (28)

Melkdistel (29)

Klaproos (30)

Adderwortel (31)

Gele lis (32)

Dagkoekoeksbloem (33)

Wilde Roos (34)

Valeriaan (35)

Vogelwikke (36)

Perzikkruid (37)

Een bijna dagelijks terugkerende kleine ergernis ... wie verzint zo’n rare afkorting en waarom? Ruimtegebrek is het niet …  ‘-ug’ had er nog makkelijk op gepast.

Kalfjes (3)

Terugkomend van mijn werk ontdekte ik opeens een bord wat me niet eerder opgevallen was. Benieuwd stapte ik af.

Het gaat om een nieuw wandelpad door de polder. Ik klim over het hek en wandel een stuk het pad op. Opeens zie allemaal kalfjes liggen!

Dat ik dit nu moet tegenkomen, wat een feestje na m'n gepieker over de kalfjes in de hokken hier vlakbij en het gedoe op facebook.

De kalfjes liggen lekker in het zonnetje, ze zijn op hun hoede, maar kijken me nieuwsgierig aan. Heel langzaam nader ik ze en ga er voorzichtig tussen zitten. Wat zien ze er mooi en lief uit. 

Verrukt vertel ik thuis aan Man mijn ontdekking en de volgende dag gaan we samen even kijken.

Er komt net een tractor met in de aanhanger twee drachtige koeien aanrijden. Ik groet de boer en vraag of het echt mag, hier lopen.

De boer vertelt dat dit pad afgelopen zaterdag is opgesteld. Er staan hier zo'n 16 kalfjes.

Ik vraag of hij weet hoe het zit met de kalfjes bij de veehouder iets verderop. Het zijn geen kistkalveren, die hokken zijn ruimer, het is voor hun eigen bestwil. 
Ik heb het idee dat de boer bij mijn vragen denkt— ach gos wat heeft die stadse geromantiseerde gedachten over veehouden.

Langzaam en geduldig legt hij het me uit, alsof hij het tegen iemand heeft die niet helemaal goed bij z'n hoofd is. 
Het is een dilemma tussen boer en burger denk ik, we kunnen elkaars standpunten gewoon niet begrijpen.

Als jonge kalfjes bij elkaar staan, gaan ze aan elkaar zuigen, vertelt hij, dus gaan ze zo'n twee maanden apart in een hok.

Ze worden snel bij de moeder weggehaald omdat deze zich anders aan haar kalf gaat hechten. Hoe langer het kalf bij de moeder blijft, hoe moeilijker het wordt, en het moet toch eens gebeuren.

Natuurlijk willen jonge dieren zuigen, denk ik dan, het zijn zoogdieren, natuurlijk mist een koe haar kalf, zoals elke moeder wiens kind wordt afgenomen. 

Ik ben niet tegen boeren (vroeger wilde ik zelf boerin worden) en ik kan hun gedachtegang ergens wel begrijpen. 

Een boer houdt natuurlijk koeien als broodwinning. Melk is handel. Je kunt koeien niet zien als mensen, dat schiet niet op.

Maar de zuivelsector is uit de hand gelopen en ik vind het dierenleed niet meer aanvaardbaar.

Gelukkig zijn er wel steeds meer biologische boeren waar het anders toe gaat. Binnenkort ga ik eens op zo'n boerderij kijken.

Maar nu kan ik dus van blije kalfjes genieten, wanneer ik maar wil, ik fiets er bijna dagelijks langs. Blij word ik ervan!

Er zijn een paar kalfjes die niet meer bang voor me zijn, ik onthoud het nummer op hun oormerk en geef ze zelf een eigen naam. Ik kan ze aaien en krabben. Eentje is vooral aanhankelijk, ik noem haar Balsemien. Ze is als een balsem voor de ziel, na de treurigheid van die hokkalfjes.

Balsemien is aanhankelijk, likt aan mijn hand en duwt tegen me … zodat ik met m'n schoen midden in een koeievlaai terechtkom.

Misschien voortaan maar kaplaarzen in m'n fietstas stoppen?

Update: Een paar dagen later heb ik ze allemaal op de foto gezet:

Eetbare planten

In 2010 heb ik voor het eerst aan een wildeplantenworkshop meegedaan en daarna nog een paar maal, en sindsdien ben ik steeds enthousiaster geworden. In mijn favoriete (al 40 jaar oude) boek van Richard Mabey staat in het voorwoord het volgende: Ondanks onze oppervlakkige voorkeur voor het ‘inlandse' product lijken voedselsoorten, die het verst buiten ons gezicht werden gekweekt, toch het populairste. Er mag geen spoortje vuil of wisselvalligheden van het groeiproces aanwezig zijn. Het product moet er aantrekkelijk, goedgevormd en ‘normaal’ uitzien – allemaal eigenschappen die wilde planten zelden bezitten. Iedere groentesoort ergens op de wereld was eens een wilde plant. Wat we nu kopen en eten is niets anders dan de resultaten van generaties experimenten bij het kweken van planten. De laatste tijd zijn er veel bedenkelijke pogingen gedaan tot het verbeteren van kleur en vorm. Evenals bij het fokken van dieren kunnen verbeteringen van dergelijke specifieke eigenschappen leiden tot het verslechteren van andere. In het geval van vruchten wordt gewoonlijk aroma opgeofferd, zoals iedereen weet die zich liet verleiden door reusachtige, stralend rode tomaten. Maar al heeft het kweken van planten geleid tot smakeloze producten met flauwe aroma's, al is veel opgeofferd terwille van het gemak, die oude sterke smaak, de kronkelige wortels en de lastige bladeren zijn er nog altijd voor hen die ernaar willen zoeken. Bijna iedere moestuingroente heeft ergens een florerende wilde voorvader. In tijden van schaarste keert men tot deze plant terug maar iedere keer met minder vindingrijkheid en vertrouwen, met minder kennis over wat  het is en hoe het gebruikt kan worden. Ik schreef dit boek omdat ik het verdrietig vind dat deze enorme voorraad gratis wilde voedingsmiddelen bij praktisch iedereen onbekend is en omdat er gevaar bestaat dat het gebruik ervan algemeen onbekend wordt. Net als de schrijver heb ik belangstelling voor de wilde planten en ook een kleine zucht naar avontuur. Verder vind ik de verrassende aroma's, soms kruidig, wrang of bitter, bijzonder interessant. Vele zijn een delicatesse en dat maakt het helemaal waard om ernaar te zoeken. Een leuke bijkomstigheid is ook dat het gratis is.  Ik ben geen plantendeskundige, dus ik pluk alleen die planten die ik herken en die ik niet kan verwarren met andere die giftig kunnen zijn. In brandnetels en paardebloemen kan je je moeilijk vergissen. Maar om weer eens nieuwe soorten te leren kennen ga ik graag mee met een workshop of excursie. Vandaag ben ik meegeweest met een plantenwandeling georganiseerd door Daniëlle van Inari-survival. Het was een heerlijke dagje, met een klein groepje leuke mensen, op stap op het mooie landgoed Oostbroek in De Bilt. We hebben ook geluk met het weer, een heerlijke zonnige dag. Veel soorten van de besproken planten ken ik al, toch is het leuk om ook daar weer nieuwe dingen over te horen, bijvoorbeeld dat van de gele bloemblaadjes van de paardebloem ook siroop of gelei te maken is, of dat je van de bloemkopjes kappertjes kan maken. Dat kan trouwens ook van madeliefknopjes. Look-zonder-look eerste jaar Ik ken de look-zonder-look, maar wist niet dat deze tweejarig was en het blad er het eerste jaar anders uitziet en ook smaakvoller is dan in het tweede jaar. En dat kleefkruid ook eetbaar is en de bloemen van de rode klaver ook. Tijdens de wandeling ook oog voor de mooie omgeving en zien we plots een ringslang, voor mij de eerste keer. Ringslang Planten die ik nog niet kende waren de grote klis, waterpeper (echt scherpe smaak) en kraailook, waar ik erg enthousiast over ben, eigenlijk beter dan gewone bieslook.  Waterpeper Daslook  Meidoornbloesem Allerlei nieuwe dingen leerde ik, zoals dat je van meidoornbloesem siroop kan maken, dat de wortels van distels eetbaar zijn, dat je ruwbladigen beter niet rauw en niet te vaak eet (smeerwortel, komkommerkruid). Ook nog hoe je brandnetel plukt zonder prik en hoe je brandnetel zelfs rauw kan eten! Er komt nog een lijstje met alle gevonden planten. Daniëlle met het blad van de grote klis, handig om b.v. vis in te pakken voor op de BBQ Een van de deelnemers graaft een wortel van de grote klis uit, met een handig opvouwbaar schepje Het binnenste van de wortel van de grote klis, zetmeelrijk en smaakvol Na deze wandeling rijden we naar restaurant Galjaard, waar we een heerlijke lunch krijgen, met ingrediënten van wilde planten. Omdat het mooi weer is kunnen we buiten eten, wat het nog specialer maakt. Een heerlijke paddestoelensoep (onder) met zevenblad, look-zonder-look en kleefkruid. Lekker brood met daarbij pesto (linksboven) van brandnetel en walnoten, een kruidenolie van hondsdraf en zevenblad voor over de rauwkost en een ongelofelijk lekkere mayonaise (rechtsboven) met muur en dovenetel voor bij de frieten. Alles heeft zulke lekkere, intense smaken, we worden er helemaal blij van!

Vegan Challenge

Vandaag begint de zomereditie van de Vegan Challenge, een maand lang plantaardig leven. Ik doe deze maand een beetje mee, omdat ik ook nog op vakantie ga vind ik het te ingewikkeld om helemaal mee te doen. Ik eet nu twee dagen in de week plantaardig en ga dat even opvoeren, maar niet te rigoureus.
In november komt er weer een editie Vegan Challenge, dan ben ik van plan om die helemaal mee te doen, zodoende kom ik steeds een stapje verder in het loskomen van de voedingsmiddelen die zoveel leed veroorzaken.

Wat eet je dan op brood - word me vaak gevraagd, en als kaasliefhebber is dat even puzzelen, maar er zijn genoeg lekkere alternatieven.

Vanmiddag maak ik dit broodbeleg, komkommer-cashewnotenspread, in allerlei varianten lekker.

voor vier boterhammen

65 gr ongezouten cashewnoten, een half uurtje geweekt in wat water en afgegoten

een halve komkommer, geschild en fijngeraspt en uitgelekt

een kleine ui, in stukken

1 teentje knoflook

1 eetl. walnotenolie

snufje pittige paprikapoeder, peper en zout

alles in een hoge kom met de staafmixer fijnmaken, royaal op een volkoren desemboterham scheppen.

Vanavond eten we ook een simpel vegan maaltje, recept van de site Vegan Challenge:

Broodje Paddestoelenragout

4 bruine afbakpistolets

50 g plantaardige boter en 50 g kokosolie

100 g bloem

125 ml witte wijn

250 ml sojaroom (Alpro Cuisine)

250 ml groentebouillon

1 ui

1 eetl. olijfolie

250 gram kastanjechampignons

250 gram oesterzwammen

1 theelepel tijm

1 handje verse peterselie

1 theelepel zout

1/2 theelepel peper

2 tomaten in plakjes gesneden

Verhit de oven voor en bak de afbakbroodjes volgens de verpakking af.

Verhit de boter en kokosolie tot vloeibaar en voeg dan de bloem toe. Roer goed door en bak deze roux gedurende 10 minuten, terwijl je regelmatig blijft roeren. Voeg dan de witte wijn, sojaroom en groentebouillon beetje bij beetje toe. Breng zachtjes aan de kook.

Snipper ui en snij champignoons in plakjes, scheur de oesterwammen in reepjes. Verhit in een andere pan de olie en fruit hierin de ui 5 minuten. Voeg paddenstoelen en tijm toe en bak een kleine 10 minuten. Voeg dit samen met de peterselie, zout en peper toe aan de ragout-basis.

Serveer de ragout op de broodjes met de plakjes tomaat.

Dit recept zou voor vier personen zijn, maar zes zou ook nog kunnen.

Wij aten met z'n tweeën, ieder twee broodjes, en voor morgen is er ook nog een ruime hoeveelheid. Erg lekker en past wel bij deze druilerige grijze dag, wat die had meer weg van de herfst dan van de lente!

Sleedoorn

Omdat ik gek ben op 'eten uit de natuur' en daar veel over wil leren had ik me vorig jaar november ingeschreven voor een workshop Sleedoornlikeur maken. Het klonk leuk, samen de sleedoornpruimen plukken en dan de likeur maken. 

De bessen van de sleedoorn, prunus spinosa, noemen we sleedoornpruimen. In Engeland maakt men er sloe gin van.

Slee is een oud woord voor pruim en onze huidige pruimen stammen hiervan af. Ze schijnen overal te groeien, alleen heb ik ze in mijn omgeving nooit gezien. Ik let nu wel op uitbundige witbloeiende struiken.

In het sprookje van Doornroosje heeft waarschijnlijk de sleedoorn model gestaan voor de doornhaag die het kasteel omgaf. Het zijn kleine pruimen met een grote pit, rauw bijna oneetbaar omdat ze zo hard en zuur zijn. Als de vorst erover geweest is worden ze wat minder zuur.

Helaas waren er in 2012 amper sleedoornpruimen, we gingen tijdens de workshop nog wel kijken waar ze groeien en aan welke struiken, maar terug op de workshopplek gebruikten we bessen van vorig jaar uit de diepvries. 

Als je voor de likeur verse sleedoornbessen gebruikt moet je ze allemaal inprikken met een stopnaald. Nu waren ze door het invriezen zacht.

We deden de ontdooide bessen in een fles, daarbij een gelijke hoeveelheid rietsuiker, een kaneelstokje en aanvullen met brandewijn (er werd gebruik gemaakt van het merk Mispelblom). Thuis heb ik er nog een steranijs bijgedaan. In het donker zetten en de komende twee weken elke dag even schudden en na ongeveer drie maanden was het klaar. 

Het was leuk om te doen, het was alleen niet echt een workshop omdat er niks te plukken viel en je alleen maar de ingrediënten in een flesje hoefde te stoppen. Met zelfgeplukte verse bessen had ik het leuker gevonden. De prijs vond ik niet in verhouding, die had beter aangepast kunnen worden. Jammer was het ook dat de koffie in een weggooibekertje werd geserveerd.

Al met al een karige workshop voor 80 euro voor twee personen. Het recept had ik ook van internet kunnen halen. Soms heb je wat pech.

Vandaag heb ik de besjes uit de likeur gezeefd. De likeur is echt overheerlijk geworden, een bijzondere smaak. Eerst fruitig, dan een kruidige afdronk. Hoewel het een erg duur flesje likeur is geworden, genieten doen we er wel van!

Ik heb de sleedoornlikeur wat langer laten trekken, omdat ik de besjes wilde gebruiken voor jam. Ik heb zo lang gewacht tot ik goedkope aardbeien kon kopen.

Met een kersenontpitter heb ik de pitten uit de bessen verwijderd. Twee bakjes schoongemaakte aardbeien heb ik tot 1 kg aangevuld met appel. De bessen erbij en met een beetje water aan de kook gebracht, 400 g suiker toegevoegd en 1 zakje Marmello. Even door laten koken, druppelproef op koud schoteltje en dan in brandschone potjes gegoten.

Hoewel door koken alcohol niet helemaal schijnt te verdwijnen, zal er niet veel meer in de jam zitten. Je proeft het wel, het is een aparte, ongelofelijk lekkere jam geworden.

Kalfjes

Dagelijks speur ik voor mijn 'berm-project' naar de bloeiende planten die in de bermen staan waar ik langsfiets als ik naar mijn werk ga.

Het mooie van dit projectje is dat mij tegenwoordig veel meer opvalt dan voorheen, toen ik nog vrij gedachteloos van A naar B fietste.

Behalve de planten en de dieren zie ik ook andere dingen, wat dan weer nieuwsgierigheid oproept.

Een voorbeeld is dat ik langs het fietspad een grijze wand zie. Als ik er al voorbij ben bedenk ik opeens: dat leek wel een stuk geluidswal, rare plek. Ik fiets hier één keer per week, dus vergat ik het ook weer.

De volgende week valt het me weer op, ik kijk ik wat beter en zie een bedrijfsachtig terrein, ik bedenk dat de eigenaar deze wand heeft geplaatst om mij als fietser, in deze verder toch mooie omgeving, de aanblik van de lelijkheid van zijn terrein wil besparen. Ha, dat zou aardig zijn … en ik fiets gauw door naar mijn werk.

Weer een week later zie ik dat er een loods staat met koeien, deze komen waarschijnlijk niet buiten, in de achterliggende weilanden heb ik nooit een koe gezien. O, het is geen aannemer of zoiets, maar een veehouder.

Ik stap even af … ik zie een koppie van een kalf uit een opening steken en denk nog (in mijn naïviteit), wat leuk die stal heeft ramen voor de kalfjes, kunnen ze ondanks dat ze niet naar buiten mogen toch een frisse neus halen.

Ik kijk beter en zie dat het helemaal geen openingen van de stal zijn, het zijn tegen de stal aangezette hokjes … ik gluur bij het kalf naar binnen en voel het koud om m'n hart worden. Het dier past er amper in … kistkalveren? Dat is toch verboden in Nederland?

Maar dan kan je dat toch niet zo open en bloot langs de weg zetten? Verward maak ik wat foto's en gezien de tijd, stap ik snel weer op de fiets, maar het beeld laat me niet los.

Ik heb iets met koeien, ik hou van ze, ik eet ze niet meer en ik ben aan het afkicken van zuivelproducten, ik schreef er al eerder over.

Steeds als ik daar weer langs kom moet ik even kijken. In de meeste hokken zitten kalfjes, baby's nog. Ik voel woede naar degeen die dat veroorzaakt, onredelijk denk ik: oh daarvan is dat nieuwe smakeloze bouwpakkethuis neergezet. Geld verdienen met dierenmishandeling, wat een nare mensen moeten dat zijn.

Of zie ik dat alleen zo? Vraagt niemand zich verder af of dat wel in de haak is? Als ik in mijn kennissenkring over dit soort dingen praat, is men het wel met mee eens dat het allemaal wel zielig is, maar schouderophalend legt men zich erbij neer, want vlees is toch wel lekker… en kijk uit hoor, want je bent een beetje obsessief bezig …

Als ik voorbij rijd en de kalfjes hun koppie buiten steken, kijken ze me zo treurig na, ik word er zelf ook verdrietig van en ik weet verder niet wat ik er mee aan moet …

Krant en vakantieherinnering

Wij hebben jaren geleden ons abonnement op de krant opgezegd. Uit bezuiniging, maar ook uit tijdgebrek. Ik kon een ongelezen krant nooit wegdoen en de stapel ‘nog te lezen’ werd steeds hoger. En op een gegeven ogenblik ben je het zat, die berg oud papier bij het ontbijt in het weekend. Dus abonnement op gezegd. Toen kochten we alleen een zaterdagkrant, meestal de Volkskrant of NRC, soms beide. Ook weleens Trouw of de Waarheid. Met die dikke zaterdagkrant deden we de hele week, tot ook daar weer bijlagen te lang op de eettafel (of op de WC) bleven liggen.

Ik mis de krant niet, heel soms kopen we er een op zaterdag, als er iets in staat wat wel wat lijkt, maar meestal valt het tegen. Dan kan ik die (omgerekend) zes gulden, toch zinniger besteden i.p.v. aan oud papier.

Het leukst vond ik altijd een krant kopen op vakantie. Omdat wij vooral op niet-toeristische plekjes zaten was dat altijd een hele zoektocht.

Op ‘ons’ Griekse eiland Chios was heel soms een Nederlandse krant te koop.

Supermarkt Volissos

Bakker Volissos

We zaten in 2001 in een appartementje helemaal boven in het noordwestelijke dorpje Volissos, waar de tijd heeft stilgestaan. ’s Morgens naar beneden lopen, voor een simpel, maar allerlekkerste brood ter wereld, eieren en misschien een krant. In de plaatselijke supermarkt vroegen we ernaar en we kregen steevast het antwoord: ‘mayby tomorrow’, maar nooit een krant gezien. Dan weer naar boven sjokken voor ontbijt op het dakterras, zeker twintig minuten en de temperatuur liep snel op naar de 30° C. Heerlijk!

Halverwege even rusten om de hartslag weer iets naar beneden te brengen. 

In de hoofdstad zag je wel de Telegraaf, maar …  zelfs op vakantie was ons dat te gortig.

We hadden inmiddels twee adresjes gevonden die op woensdag of donderdag de zaterdagse Volkskrant verkochten, in de hoofdstad en in de badplaats Karfas, bij de bar Oasis (Nederlandse eigenaar), maar je moest er wel snel bij zijn, want hij was zo weer uitverkocht. Als we er een konden bemachtigen, dan heerlijk op een terrasje, met een glaasje Retsina, de cryptogram maken. Leuke herinneringen zijn dat, de jacht naar de krant.

Vandaag hebben we weer eens een krant gekocht, het AD - Groene Hart editie, omdat de buurvrouw vertelde dat er een foto van onze zoon en zijn vriendin instond.

Die foto is leuk en de rest niet, maar ik ga die krant toch even lezen. Man gooit zich op de cryptogram.

Ik lees dat Gouda in de ban is van zakkenrollers, dat Amsterdam de onveiligste stad is en dat het kabinet-Rutte wellicht het beste is sinds WO II, zegt Rutte, dat het IQ in 100 jaar 14 punten is gezakt (hoogopgeleide vrouwen krijgen minder kinderen dan laagopgeleide), er mag steeds meer haring worden gevangen, dus kunnen we het aan Japan verkopen en verder lees ik nog dat er in het Groene Hart deze maand de meeste regen is gevallen.

Opeens bedenk ik: ik zit m'n tijd te verdoen met vooral ‘who cares nieuws’, ik ga opschieten, ik moet zo gaan werken.

Darker with the day

Het gaat goed met m’n uitdaging om langzamerhand diervriendelijke te eten … tenminste vlees van zoogdieren - koeien, varkens, schapen heb ik niet of amper gegeten. Vis nog wel, dat is ook niet in de haak, maar dat vind ik op dit moment minder bezwaarlijk … stapje voor stapje. Zuivel beperken gaat ook beter en beter. 

Zo nu en dan een filmpje kijken over misstanden helpt wel om consequenter te worden.

Maar vanmiddag kwam ik per ongeluk in zo'n horrorfilmpje terecht dat ik de rest van de dag aangeslagen ben. Dat begon al vanmorgen door het verhaal van de uitgeprocedeerde asielzoeker in hongerstaking …  vreselijk mishandeld en artsen mogen er niet bij … jawel hier IN ons keurige Nederland … Guantanamo Bay-tje spelen.

En dan kom ik dit tegen ... ik raad iedereen af dit filmpje te kijken ... het is ongelofelijk wreed wat je ziet, je doet geen oog meer dicht, wat ... je gelooft dit gewoon niet.

Ik zal in eigen woorden beschrijven wat ik zag:

Ik zie een kalfje liggen en een grote kerel trapt met z'n laarzen drie keer op het hoofd van het diertje. Hij stapt erover en draait zich om. Het kalf probeert weer op te staan en de man schopt nog eens tegen z'n hoofd.

Volgende beeld … een koe staat tussen ijzeren rekken, een man heeft een soort klem, met een snelle beweging klemt hij dat ding in de neusgaten van de koe, aan de klem zit een draad (elektro?) en de man draait deze draad strak om het hekwerk. De koe kan geen kant uit. Dan begint hij de koe op haar hoofd te meppen met een ijzeren staaf tot de koe door de knieën zakt.

Het is een youtube filmpje van een zuivelboerderij uit Ohio … niet uit een of andere ‘schurkenstaat’ of een ‘achtelijk land’ nee, gewoon de Verenigde Staten.

Een volgend beeld: een psychopaat in een gestreept shirt met een hooivork loopt langs een rij koeien, hij prikt dat ding in de buiken en de hoofden van die dieren …

Een man trekt een jong kalfje onder de uiers van z'n moeder vandaan, schopt het, pakt het bij beide oren, zet het tussen z'n benen klem, en begint het dier keihard in z'n gezicht te meppen…

Ander beeld … dezelfde psychopaat met het gestreepte shirt stompt met beide vuisten keihard in de uiers van een koe …

Ik heb het geluid niet aan staan, intussen verschijnen bij de beelden ondertitels met wat die lui roepen: 

‘Stand the fuck still, fucker’

I get going, it’s just like, 

Oh this feels good. I wanna keep fucking hitting ’em.

We beat the fuck out of this cow, we stabbed her, I broke her tail in three places, kept stabbing her ass,  enz. enz.

Ondertussen blijft hij maar meppen waar hij haar raken kan.

Een andere gek tegen een kalfje: Alright, you made me mad calf, I gave you a change.

In een zwaai legt hij het piepkleine kalfje neer, zet z'n knie erop en begint als een waanzinnige op het snoetje te beuken …

en zo gaat het maar door en  door … ik zit inmiddels te janken, mijn man wordt weer kwaad op mij … kijk daar toch niet naar …

Hij heeft gelijk … ik ben helemaal stuk, maar door niet te kijken is het niet weg.

Als jonge broertjes vermoord worden en we in het hele land de zaak volgen, met hoop en met afgrijzen … zeggen we toch ook niet … kijk dan niet.

Al die verschrikkelijke dingen die we zien, horen en lezen … ik kan me even niet meer afsluiten.

Wat is er aan de hand met zulke mensen? Wat voor frustaties moeten ze op die dieren botvieren? Is het een kleine stap van dierenmishandeling naar mensenmishandeling … van dieren vermoorden naar mensen vermoorden? 

Ik ben even helemaal stuk … en ik weet het even niet meer. 

Ik neem dan maar een  wijntje en zet een CD op, Nick Cave - No more shall we part en ik brul mee met God is in the house, Oh my Lord en Darker with the day …

Gelukkig toch nog wat lichtpuntjes vandaag:

Hilarische reacties op FB op een vacature van een muziekwinkel in Groningen, men zoekt een representatieve gitaarverkoper ...  zonder snor, baard, piercings, tattoos, hoedjes, petjes en woeste haardossen, het is zo absurd dat het weer grappig wordt ...

En ...

Russen hebben in hun auto een camera op hun dashboard en filmpjes van vreselijke ongelukken doen het goed op youtube … maar per ongeluk worden er toch ook hartverwarmende momenten gefilmd.

En ...
De mooiste zanger van Groningen heeft een Grunny gewonnen.