Vegan ‘Tiramisu’

Een lekker toetje van de Vegan Challenge site: hier vind je het originele recept.

In plaats van de gebruikelijke lange vingers wordt in dit recept een vegan cake gebruikt … ik was benieuwd of je een cake zonder boter en eieren kon bakken en ik was erg verrast door het smaakvolle resultaat.

de cake:

150 g suiker

250 ml sojamelk

4 eetlepels zonnebloemolie

1 el appelciderazijn

300 g tarwebloem

2 tl bakpoeder

1/2 tl zout

1tl amandelextract 

de koffie:

3 el espressepoeder met 300 ml kokend water

1 tl vanille-extract

de room:

500 g soja yoghurt

150 g cashewnoten (half uurtje laten weken in wat water)

3 eetlepels bloem

125 gram poedersuiker

75 ml geurloze kokosolie

Bereiding

Verwarm de oven voor op 175 °C en vet een rechthoekige ovenschaal (de mijne was 24x18 cm) in met wat olie. Meng suiker met sojamelk, olie en azijn. Voeg bloem, bakpoeder en zout toe en klop met een garde. Doe het beslag in de ovenschaal en bak de cake in 40 minuten gaar (test even met een satéprikker, als die er niet schoon uitkomt moet de cake nog wat langer bakken).

Laat de cake afkoelen en snijd dan horizontaal in 2 lagen. (Als de cake meer gerezen is kun je drie lagen doen). De hard geworden bovenkant er dun afsnijden (mocht Mijn Architect van snoepen).

Maak de koffie en laat afkoelen.

Maak nu de room. De cashewnoten afgieten en pureren met staafmixer, dan de sojayogurt toevoegen. Voeg dan de overige ingrediënten toe en pureer glad.

Leg de onderste cakelaag in de ovenschaal. Hierop giet je de helft van de koffie. Dit bestrijk je met de helft van de room. Leg er de tweede laag cake op, giet rest koffie op en bestrijk weer met room. Met een zeef kun je de tiramisu bestuiven met cacaopoeder. Laat minimaal 4 uur in de koelkast opstijven en snijd dan in stukken.

Mijn Architect vond alleen dat je het beter geen tiramisu moet noemen omdat je dan de verwachting kweekt naar mascarpone en daar lijkt het niet op, maar … we vonden het absoluut een goddelijk lekker toetje! We deden er erg lang mee, maar hij werd alleen maar lekkerder. De derde dag was hij op z'n lekkers!
Nog een voordeel denk ik, dat er niks dierlijks inzit, blijft lang goed!

De cashew-yoghurtroom is trouwens ook goed in andere recepten te gebruiken.

Groene pannekoekjes (2)

De spinaziepannekoekjes van gisteren heb ik vandaag weer gemaakt en ik ben wat meer tevreden. Verder voegt een lepel Edelgist echt iets toe aan de smaak. Ook deed ik er een teentje knoflook door. Mijnarchitect vond deze alweer lekkerder, Zoon vond het niks (maar houdt niet van spinazie) en Zoon's Vriendin vond het ‘wel gaan’. 

Ikzelf vond ze heerlijk smaken. Ik heb ze iets kleiner gemaakt dan gisteren, maar mooi rond krijg ik ze (nog) niet. Ik vind ze er nog steeds niet aantrekkelijk genoeg uit zien om aan gasten te serveren.

Ingrediënten versie twee:

1 pak diepvries bladspinazie

50 g bloem, 50 g boekweit, 10 g havermout 

1 theelepel bakpoeder 

2 eetl. walnotenolie 

1/2 tl zout

1 th. gemalen komijnzaad

200 ml sojamelk

1 teentje knoflook, fijngehakt

1 zeer fijngehakt sjalotje

stukje rode peper, kleingesneden

1 flinke eetl. edelgist

olijfolie om te bakken

Groene pannekoekjes met ‘geveganiseerde’ limoenboter (1)

Vandaag een experimentje. Uit het boek Plenty van Yotam Ottolenghi. Iedereen die ik spreek is altijd lyrisch over die man en dit boek. Ik heb bij veel van zijn recepten steeds vraagtekens … waarom moet hier suiker in, waarom zoveel van dit of dat, waarom zo lang koken? De foto's zijn anders dan wat er in de recepten staat.

Ik heb het er al vaker over gehad.

Ik heb dit boek destijds voor boekenbonnen gekocht, stond toen in dubio met twee boeken in m'n hand … uiteindelijk gaf dit boek de doorslag en dan komt later thuis de spijt … had ik toch maar die andere genomen. Boeken zijn duur, ik mag ze niet meer kopen van mezelf, ik kan het me niet meer veroorloven, alleen dus met cadeaugekregen boekenbonnen, anders tweedehands … sorry schrijvers, ik gun jullie ook een fijn inkomen, maar van mijn inkomen is het onmogelijk om steeds maar weer nieuwe boeken te kopen!

Het boek Plenty, om de een of andere duistere reden irriteert deze meneer en zijn recepten mij mateloos, maar laatst zaten mensen hier weer zo enthousiast te bladeren dus ... kom, ik pak het ook weer eens ...

Voor de Vegan Challenge heb ik het volgende gerecht ‘geveganiseerd’ of - beter gezegd - verbeterd … Mijnarchitectzonderopdrachten noemt het nu Planty, haha.

Groene pannekoekjes

(voor diegenen die het boek hebben, bldz. 150)

Hier mijn ingrediënten (met tussen de haakjes de oorspronkelijke ingrediënten uit het boek)

1 pak diepvries bladspinazie (250 g verse spinazie)

50 g bloem, 50 g boekweit, 10 g havermout (110 g zelfrijzend bakmeel en dan ook nog ...)

1 theelepel bakpoeder (1 eetlepel bakpoeder, veel zeg!)

vervanging niet nodig (1 scharrelei)

1 eetl. walnotenolie  ( 50 g gesmolten boter)

1/2 tl zout

1 th. gemalen komijnzaad

200 ml sojamelk (1,5 dl melk)

2 bosuitjes (6 bosuien, 100 g), in ringetjes

klein stukje rode peper, kleingesneden (2 verse groene chilipepers, in dunne ringetjes)

vervanging niet nodig (1 scharreleiwit)

olijfolie om te bakken

Limoenboter

een paar lepels kokosolie (100 g boter)

geraspte schil van 1/2 citroen (geraspte schil van 1 limoen)

1 eetl. citroensap (1,5 eetl. limoensap)

1/4 tl. zout

1/2 tl. witte peper

1 eetl. fijngesneden peterselie (1 eetl. fijngesneden koriander)

1 kleine teen knoflook, geperst (1/2 teen knoflook, fijngehakt)

een snufje cayennepeper (1/4 tl. chilivlokken)

Het beslag maken, de spinazie goed uit laten lekken en met de bosuitjes mengen door het beslag. Olijfolie verhitten en een lepel beslag in de pan en een beetje platdrukken, nog twee lepels toevoegen, zodat er drie kleine pannekoekjes gebakken worden. Maak zo alle beslag op. Bak ze aan beide zijden ongeveer 2 minuten tot mooi goud-groen.

Het ei was trouwens compleet onnodig in het pannekoekenbeslag.

Ik was aangenaam verrast door de ‘Limoenboter’ die ik van wat kokosolie en citroen maakte, (want ik had geen limoen), heel lekker fris en romig, hoe is het mogelijk!

Hoe noem je het dan? Citroenkokosolie? Het voegt echt iets toe aan de pannekoekjes.

Ik heb dit gerecht geserveerd met zogenoemde Bimi … er zat een kortingssticker op, dan kan ik het moeilijk weerstaan, even snel na het werk naar de appie en thuisgekomen kijk ik beter en zie dat het helemaal uit Kenia komt … shit denk ik dan, ben er weer ingetrapt.

Blijkt het gewoon dure broccoli, maar dan met lange steeltjes.

Zal ik het ooit leren me niet meer i n  d e  l u r e n  l a t e n  l e g g e n?

De pannekoeken waren heel erg lekker …  ik wil ze alleen nog qua presentatie iets perfectioneren om aan gasten te serveren.

Vegan Challenge, Eet Lekker Mee (1)

Kikkererwten ‘tonijn’ salade met Chips uit Zee

Als ik me iets voorneem, dan ga ik er ook voor. Zoals met deze Vegan Challenge. Ik heb besloten om mee te doen en dan ga ik ook enthousiast te werk. Niks lastig of moeilijk, gewoon leuk. Maar dat is een maandje. Dan komt de grote vraag … is dit voor altijd?

Enerzijds wil ik het … niet meer aan dierenmishandeling meewerken. Aan de andere kant … het sociale vind ik ook belangrijk. Je kunt dan nooit meer spontaan naar een restaurant, of even een kroegje pakken met wijn en veel bitterballen. Het gaat me helemaal niet om het vlees, dat kan ik missen als …

Maar de gemiddelde kroeg heeft geen bospaddestoelenbitterballen o.i.d. en als ik consequent zou zijn moet ik daar niet meer komen.

Of iemand heeft gastvrij voor me gekookt … speciaal voor mij zonder vlees, maar wel vis, kaas, room enz. Ik kan dat niet weigeren, vriendschap is me evenveel waard als dierenwelzijn.

Dus ik weet nu al dat ik vooralsnog geen echte veganist zal worden, ik zal voorlopig toch buitenshuis een flexitariër blijven. Maar al dat dierengemartel ... dat wil ik ook niet. Moeilijk moeilijk!

Deze week ging prima. Ik had van te voren al twee dagen veganistisch gegeten omdat het eerste weekend moeilijk zou worden. We waren in Groningen en ik had wel een restaurant uitgezocht waar we challenge-proof konden eten, maar we hadden er geen tijd meer voor omdat onze voorstelling bijna begon. Dus daar kwamen de befaamde bitterballen … maar ik had twee dagen voorsprong haha, dus het mocht, vond ik.

Verder viel het me reuze mee om mijn dagelijkse Griekse yoghurt met lijnzaad te vervangen door een schaaltje havermout, lijnzaad/chiazaad en vers fruit, prima te doen! Daarbij een vers groente-fruit sapje uit de sapcentrifuge en het ontbijt is okee.

Ik heb deze week weer recepten gemaakt van de Fris en Fruitig dagen in januari. En nieuwe recepten van de website Vegan Challenge, dus eigenlijk prima gegeten. Henny is mijn zeer geïnteresseerde proefkonijn. Erg positief waren we allebei over de lunch met Kikkererwten ‘tonijn’ salade.

Eet Lekker Mee!
Omdat alleen maar voor twee koken niet erg uitdagend is bedacht ik ‘Eet Lekker Mee’, mensen kunnen bij mij aanschuiven. Ik reken tijdens de challenge € 10,— voor een compleet menu met drankjes. Het gaat me niet zozeer om het geld, maar de uitdaging om plantaardig en creatief te koken en dat dan voor onbekende mensen, dat is net even een grotere uitdaging.

Verder vind ik het leuk om mensen te ontmoeten die ook bewust met voedsel bezig zijn, ik ken nog niemand in mijn omgeving met dezelfde ideeën als ik.

Het ontvangen geld (ELMeD) gaat naar een goed doel, in dit geval als microkrediet via Wakibi naar Alejandria op de Filipijnen voor haar fruit en groentehandel.

Op mijn eerste oproep kreeg ik drie aanmeldingen, super leuk!

Omdat ik niet weet wat voor mensen er komen, of ze al bekend zijn met vegan-eten, besluit ik voor deze eerste keer een menu te maken dat nog dichtbij de standaardmaaltijd ligt van aardappels, groente en vlees, maar wel helemaal vegan-proof.
Het enige twijfelachtige is de prosecco ...

Het menu van ‘Eet Lekker Mee’ 1:

• Aperitief met Vlierbloesem (prosecco of bruisend bronwater met een scheutje homemade vlierbloesemsiroop (van de in juni geplukte vlierbloesem)

• Kikkererwten ‘tonijn’ salade met Chips uit Zee, van de website van de Vegan Challenge 

• Pompoen-Courgettesoep

• Linzenburgers (uit het boek Puur Plantaardig van Antoinette Hertsenberg) met champignonsaus, knolselderijpuree en broccoli.

• Duindoornpannacotta

Spannend en leuk … m'n huis openstellen om mee te komen eten … drie dames kwamen op mijn oproep af … en dan wordt het zo'n supergezellige, inspirerende avond. Leuke vrouwen, gelijkgestemden … raakvlakken.

Al zeg ik het zelf, wat een goed idee was dit!!

En dan krijg ik ook nog cadeautjes ... 

Hopelijk volgende week weer mee-eters!

Kikkererwten ‘tonijn’ salade

Een absolute topper, dit gerecht van de Vegan Challenge site! Door de nori krijgt het iets ‘vian de zee’ .

200 gram kikkererwten

1 norivel

1 eetlepel olijfolie

2 eetlepels veganaise

1 theelepel mosterd

sap van 1 citroen

1 eetlepel kappertjes

1 teentje knoflook

bieslook

zout en cayennepeper naar smaak

Doe de kikkererwten in een kom en prak ze met de aardappelstamper (of een vork) plat. Ze hoeven niet helemaal fijn, het is het lekkerst als er nog een bite aan zit. Knip het norivel klein (ik maalde het in de koffiemolen tot poeder) en roer door de kikkererwten. Roer olijfolie, veganaise, mosterd en citroensap erdoor.

Voeg de kappertjes, de uitgeperste knoflook toe aan het kikkererwtenmengsel. Breng op smaak met bieslook, zout en cayennepeper.

Pannacotta (1)

Omdat ik erg hou van toetjessoorten als pannacotta, bavarois en crème brûlée, ga ik tijdens de Veganchallenge experimenteren hoe ik gelatine, boter, eieren en melk ga vervangen.

Gelatine is een bindmiddel, gemaakt uit botten en huid van slachtdieren (runderen, kippen, varkens, vissen). Door de BSE crisis tegenwoordig niet veel meer van runderen.

Ik had er nooit zo'n goed gevoel bij, maar nu wil ik dit natuurlijk helemaal niet meer gebruiken

Agar agar is een bindmiddel gemaakt uit zeewier. Ik heb het al eens eerder gebruikt in dit gerecht en het werkte prima.

Voor deze vegan pannacotta liet ik me inspireren door Kyra.

Ik paste het recept aan naar wat ik in huis had, maar je kunt hier eindeloos mee variëren

Ik gebruikte 4 kleine siliconenvormpjes.

voor 4 porties

200 ml amandelmelk

1 theelepel agar agar

2 eetl. duindoornsiroop

1 eetl. rijststroop

1 theelepel vanille-extract

1 theelepel witte amandelpasta

4 theelepels kokosbloesemsuiker

1 verse vijg

amandelschaafsel en pompoenpitten

wat citroensap

muntblaadjes

Doe de agar agar in een pan en los het op met een beetje van de amandelmelk, goed roeren, rest van amandelmelk erbij en doe het vuur aan, zachtjes.

Voeg de siroop, stroop, vanille-extract en amandelpasta toe en laat het al roerende langzaam tot kookpunt komen, laat nog 2 min. zachtjes koken.

Giet het in de vormpjes en bestrooi elk vormpje met een theelepel kokosbloesemsuiker.

Laat afkoelen en plaats nog een klein uurtje in de koelkast. Het wordt mooi stevig.

Stort de pannacotta's op een bordje, rooster de pompoenpitten en het amandelschaafsel in een droge pan en bestrooi de pannacotta's ermee.

Met wat fruit erbij (ik had alleen nog een vijg in huis) en citroensap erover een heerlijk licht en niet té zoet nagerecht.

World Vegan Day

Vorige week reed ik langs ‘mijn kalfjes’ … en dacht: gelukkig ze zijn er nog, ga ik gauw nog eens naar ze toe. Straks wordt het kouder en zullen ze wel op stal gaan.

Als ik afgelopen zaterdag samen met een vriendin aan kom fietsen zie ik met schrik dat het hek openstaat. We lopen het wandelpad door het weiland en komen bij een volgend hek, dat is dicht dus ik hoop dat ze daarachter staan. Op het hek zit een jonge boer. Ik vraag of de kalfjes van het eerste weiland er nog zijn. Hij vertelt dat er nog een paar daar staan en wijst in de verte. De koeien die hier staan worden nu opgehaald. Is het omdat het weer slechter gaat worden? Nee, zegt hij, ze mogen hier nu niet meer staan, het was maar tijdelijk en nu zijn de ganzen aan de beurt.

Ik vertel van mijn ervaring met kalf 2120 en hij kijkt me geamuseerd aan … die stadse dametjes toch, zie je hem denken.

Ik vraag waar ze naartoe gaan en of ik daar ook een keer kan komen kijken. Ja, hoor zegt hij, we verkopen ook kaas en legt uit waar dat is.

Nou zal ik voorlopig geen kaas kopen, maar misschien ga ik toch eens kijken daar.

Er komt een trekker aan en hij vraagt of we achteruit willen gaan. De koeien worden samengedreven en moeten in de aanhanger. Dat is al geen prettig gezicht, maar … dan zie ik opeens dat een paar koeien zo'n afschuwelijke plastic ring met stekels door de neus hebben … en ik baal als een stier (!).

Ik heb op internet een keer een filmpje gezien van een kalfje met zo'n neusring, het belet hem om bij z'n moeder te drinken. Ik dacht dat is zeker in de VS ofzo, dat mag in Nederland vast niet.

Waar haal ik toch steeds die naïeve gedachten vandaan dat het hier beter dan elders zou zijn?

Het is een normaal product zie ik op websites voor koeienbenodigdheden.

Het is vloekerdevloek godgeklaagd, behalve die vreselijke oormerken worden kippensnavels afgebrand, varkensstaartjes en -testikels afgesneden, koeienhoorns afgezaagd of weggebrand … het gaat maar door. Kan het iemand iets schelen? Vinden we dat nou allemaal normaal?

Antidrinkbeugel: Voorkomt het melk drinken van het ene rund bij het andere en voorkomt bij kalveren en jongvee eveneens navelzuigen en urinedrinken.

Kenmerken antidrinkbeugel, middel model:

• Voor jongvee en grootvee
• Vervaardigd uit kunststof
• Kleur geel
• Door middel van een schroef wordt de beugel stevig in de neus vastgeklemd

Voor ongeveer 5 euro heb je er een.

Ik vind het allemaal zo dieronwaardig en zo triest … als al die zogenaamde dierenliefhebbers nu eens hiertegen in het geweer zouden komen en dat het net zoveel ‘likes’ op facebook zou opleveren als dat zinloze Zwarte Pietgedoe … maar ja, wat vind ‘men’ belangrijker?

Door mijn lekkere trek naar boter, kaas en eieren werk ik nog steeds mee aan dierenmishandeling en hoe moeilijk ik het ook vind om de overstap te maken naar meer plantaardig te gaan eten, dit sterkt me wel weer bij mijn pogingen. Wat hier wil ik niks meer mee te maken hebben.

De eerste dag ging goed ... thuis cappucino met amandelmelk, fruit, op het werk thee, lunch met een desemboterham met tahin en banaan, avond knolselderijpuree met champignonjus en linzenschijf. Binnenkort komen de recepten.

Nog maar eens kijken naar de speech van Gary Yourofsky, zeer overtuigend!
Earthlings is te schokkend, een belangrijke documentaire, dat wel, maar bijna onmogelijk om naar te kijken. 

World Vegan Day, 1 november … misschien wel de eerste dag van een grote omslag voor mij.
De hele maand Vegan Challenge, ik heb er zin in!

All animals are equal!

Vegan Challenge

Deze zeefdruk van Marleen Felius met gedicht van Levi Weemoedt hangt al jaren bij mij aan de muur ...

Een boer heeft

naar zijn

koe 

best wel

gevoelens toe

Als kind woonde ik in Vlaardingen vlakbij een weg met veel boerderijen. Ik ging daar vaak en graag naartoe. Daar is mijn liefde voor de koeien (en varkens) geboren.

Als je als vleesverlater of flexitarier regelmatig vegetarisch gaat koken, heb je in het begin misschien net als ik de neiging om (te) veel kaas en eieren te gebruiken. Dus nog steeds veel dierlijke eiwitten omdat je denkt dat je anders iets tekort komt en daarmee dus de positieve effecten van gezonder eten weer teniet doet.

Een volgende stap is een veganistische eetwijze. Voor mij is dat een grote stap want ik ben dol op kaas, boter, yoghurt, room …

Kun je als vegetariër nog denken dat er geen dier voor jou eten dood hoeft, inmiddels weten we wel beter. Mannetjesdieren zijn in dit systeem overbodig, maar de wrede waanzin is dat er steeds weer kalfjes geboren moeten worden om de melkproductie op gang te houden. En hoe het deze kalfjes vergaat weten we inmiddels ook wel.

Ik heb me verdiept in de zuivelproductie. Als je er meer over te weten komt wil je daar eigenlijk ook niet meer aan meedoen. Elke keer maak ik nieuwe afwegingen en stel die weer bij. Het is een proces waar tijd voor genomen moet worden.

Dit jaar hou ik mijn vleesconsumptie bij. Volgende stap is zuivel minderen of zelfs helemaal mee stoppen. Want diep in mijn hart wil ik gewoon niet meewerken aan dierenleed. Makkelijk vind ik het niet … thuis is het goed te doen, maar onderweg valt het niet mee  … je moet goed vooruitdenken en altijd iets bij je hebben. Het sociale aspect van veganist zijn vind ik heel lastig.

Ik sta achter de betekenis van een veganistische levenstijl, maar heb zelf wat moeite met de term, ik vind het zo streng klinken, zo vreugdeloos, soms zelfs sektarisch. Ook beschuldigend … en dan werkt iets natuurlijk helemaal niet.

Ik kan me wel vinden met wat De Planteneter daarover zegt.

Een veganist wordt je niet 1,2,3.

Hoe ga ik voedingsmiddelen vervangen, wat bestaat er allemaal op dat gebied?

Ik ga niet opeens mijn leren schoenen wegdoen, of mijn zijden jurkje. Verzorgingsmiddelen behoeven ook nog onderzoek. Wat zit er in zeep, shampoo of make-up?

Belangrijk vind ik het om stapsgewijs te beginnen … niet alles in een keer willen. Eerst vlees schrappen, dan misschien vis, zuivel, honing, leer, wol, zijde? Hoe strikt ga ik worden ... of na november toch nog wel een eitje van een blije kip?

Verslaafd ben ik aan dikke Griekse yoghurt en kaas. Dat ‘verslaafd’ schijnt echt zo te zijn, er zitten verslavende stoffen in.

Toen ik in januari 21 dagen de Fris & Fruitig uitdaging deed, kon ik al gauw zonder. Eigenlijk miste ik eieren nog meer dan yoghurt. Ik nam me toen al voor om zuivel te minderen, dat is maar ten dele gelukt. Inmiddels eet ik weer dagelijks yoghurt en kaas. Dus dat wil ik nu stuctureler aanpakken. In vergelijking was stoppen met roken makkelijker!

Ik ben lid geworden van de Nederlandse Vereniging voor Veganisme, daar is veel info te vinden. Maar ook bij medebloggers en op facebook vind ik veel inspiratie.

Het helpt wel om beter naar dieren te kijken en me steeds weer te realiseren dat ze dezelfde gevoelens als wij hebben. Dat ze blijdschap, verdriet en pijn voelen. Hoe intelligent ze zijn.

Nu ik met meer intentie naar ze kijk, maak ik ook makkelijker contact en dat voelt zo goed. Het klinkt gek, maar als ik dicht bij deze dieren ben, zoals bij de Bofkonten, is het net of ik nieuwe vrienden maak. Als ik over zo'n zacht buikje wrijf… schiet de vraag door m'n hoofd: hoe kun je daar nou een mes insteken?

Morgen start er weer een Vegan Challenge, daar gaan mijn man (ja, hij wil) en ik aan meedoen.

Dat wordt weer lekker experimenteren. Ik wil niet zomaar gemakzuchtig alles vervangen door soja, maar leuke, smaakvolle, betaalbare en natuurlijk gezonde menu's samenstellen.

Ik stel mijn eetkamer tijdens deze maand een paar keer open, een stok achter de deur voor mezelf en mensen kunnen dan een keer met een plantaardig menu kennismaken. 
En natuurlijk plaats ik de recepten van alle probeersels hier op de blog!

‘Eet lekker mee’ 

Tijdens de Vegan Challenge zijn er een paar plaatsen vrij aan mijn eettafel om mee te eten.

Een vegan drie- of vier-gangenmenu voor 10 euro p.p. inclusief drankjes.

Opgeven via email. 

Ik heb veel afschuwelijke filmpjes gezien, ik kon bijna niet geloven wat ik zag, maar ik wilde het nu weten of het echt zo erg was. Het was nog veel erger dan ik had kunnen dromen!

Veganaise

Ik heb weleens zelf mayonaise gemaakt, maar vond het niet erg geslaagd.

Nu de Vegan Challenge bijna begint toch maar weer eens een poging wagen.

100 ml sojamelk

1 el appelciderazijn

1 tl mosterd

½ - 1 tl zout

1 tl agavestroop

200-250 ml zonnebloemolie (tegenwoordig gebruik ik koolzaadolie, wordt het wat geler)

Doe alle ingredienten (behalve de olie) in een mengkom, doe er in gedeeltjes scheutjes olie bij. Hoe meer olie hoe dikker. Het wonder als je het dik ziet worden! Ik kan toveren, dacht ik toen.

Het is superdikke, heerlijk romige veganaise geworden … zo simpel is het!

Toeval ...

Een middagje naar onze vorige woonplaats Vlaardingen. We gaan naar het, door de stichting Kronoz georganiseerd, Filosofisch Café, waar vanmiddag een lezing door Henk Weltevreden gegeven wordt. De rol van het toeval.

De lezing gaat over de rol van het toeval binnen het creatieve proces in de kunst, de wetenschap en in ons leven.

In het begin zegt hij dat er tussendoor vragen gesteld mogen worden. Dat lijkt prettig, maar is het niet (vind ik).

Mensen stellen vragen … en hij beantwoord ze beleefd. Maar ik kom voor zijn verhaal, niet voor een discussie met iemand uit het publiek die zo nodig … ja wat eigenlijk?

Waarom stelt men die vraag, vraag ik me dan weer af? Is het zo belangrijk om zijn lezing te onderbreken, staat het interessant?

Achter elke vraag zit een andere vraag, of een mening of een oordeel.

Of ben ikzelf niet helemaal zuiver … ben ik jaloers omdat ik nooit zomaar tijdens iemands betoog een vraag zou durven stellen, in een publiek gezeten?

Nee, er zijn meer mensen die willen dat hij eerst zijn verhaal afmaakt en ik ben een vrouw dankbaar die dat luid en duidelijk verkondigt.

Henk Weltevreden houdt een schitterend verhalend betoog over het toeval, met echt buitenaards materiaal, meteorieten, Lucy, reiservaringen, André Kuipers en nog veel meer … Het publiek hangt aan zijn lippen.

Na afloop kunnen we het stukje meteoriet vasthouden … het is niet zwaar, als je zou zeggen dat het een stuk uitgedroogde biet is, zou ik je ook geloven … maar het idee dat ik iets buitenaards in mijn hand houd, dat is toch wel fascinerend.

Er zijn boeken te koop … maar ik heb weinig geld bij me … we willen ook een wijntje drinken, er moet ook nog wat in de hoge hoed.

Henk zegt dat ik het ook wel mag overmaken … hij kan niet weten dat ook daar de bodem inmiddels in zicht komt … pfff.

Ik bekijk zwijgend de rest van zijn boeken. In gedachten bedenk ik welke ik eventueel zou willen kopen, als het kon, toch maar De stier van Algeciras, zijn literaire debuut.

Maar ik neem er een die maar 5 euro kost … Passages, een boekje met dertig reisverhalen van veertien schrijvers.

We raken in gesprek en hij zegt: Kom eens langs. Zou ik ooit op zijn uitnodiging in durven gaan? Hij woont in de provincie Groningen!

Na afloop gaan we natuurlijk even langs bij mijn Vlaardingse vriendin en vertellen van onze inspirerende middag. Henk Weltevreden? Die ken ik wel, zegt zij.

Ik heb nog ergens een boek van hem, even zoeken … hier neem maar mee … De stier van Algeciras.

Toeval bestaat.

Kweepeer

Drie jaar geleden kocht ik bovenstaande kweepeer van 600 gram bij een marokkaanse winkel. Ik wist niet zo goed wat ik ermee moest, maar hij stond wel leuk in de kamer en geurde heerlijk.

Uiteindelijk heb ik hem gekookt tot dikke rode gelei, een mini-jampotje vol. Dat bleek wel zo geweldig lekker dat ik er meer van wilde.

Jammergenoeg ken ik in mijn buurt niemand die zo'n boom heeft. Bij de marokkaan vond ik ze te duur om in grote hoeveelheid aan te schaffen. Ik vergat de kweepeer weer.

Tot vorig jaar … ik vond een workshop bij Frutti Confetti. Helaas was deze vol en moest ik weer een jaartje wachten.

Maar vandaag is het zover. In Haarlem gaan we met een groepje van 9 aan de gang. 

Veel informatie over de kweepeer, over de vrucht en de boom, over herkomst en de grote verscheidenheid met wat je ermee kunt doen.

Een mooie hand-out met de recepten hoort er ook bij.

We maken sap m.b.v. een ontsapper of stoomextractor. Schil met lelijke plekjes maakt niet uit. Alles gaat daar in, ook afval als schillen en klokhuizen en resten pulp uit de draaizeef. Geweldig ding! (wil ik hebben)

De verkregen sap dient weer als basis van allerlei recepten.

En veel maken we:

Gelei, carne de membrillo, compote, tarte tatin, turks fruit, bonbons, likeur. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is te maken met kweepeer, die wonderlijk, knoerharde, schijnbaar oneetbare, maar gezonde en veelzijdige vrucht. Waar je niets van hoeft weg te gooien, want vooral de pitten bevatten veel pectine.

In de pauze was de tarte tatin klaar, dus die werd met plezier geproefd:

De plek waar deze workshop gegeven werd is ook heel bijzonder, in het restaurant Vlam in de Pan, waar je heel eigentijds kunt eten.

Dat mochten we mee maken met de maaltijd na de workshop, heerlijk inspirerende vegetarische gerechten. Een restaurantje om te onthouden!

Nagerecht: gekonfijte kweepeerschijfjes

Van de kweepeerbonbons ging ik bijna uit m'n dak.

Cokkie van Frutti Confetti en Femke van Vlam in de Pan hebben ons een een superleuke middag en avond bezorgd. Tevreden ging ik naar huis met een tas vol potjes met heerlijkheden en nog wat extra kweeperen.

Ome Koos 85 jaar

Ome Koos is 85 jaar geworden. De laatste oom van Mijn Architect's moederskant. We vieren met zijn zus en haar echtgenoot elk jaar zijn verjaardag in een restaurantje. In verband met de niet zo rooskleurige financiën kokkerel ik deze keer een dineetje bij ons thuis. Wat eigenlijk net zo leuk is, misschien wel leuker en in ieder geval is het budget beter in de hand te houden.

Ik doe mijn best en bedenk een diner wat een ieder aanspreekt. Omdat het herfst is wordt het geheel in een herfstsfeertje. Voor Ome Koos maak ik een uitzondering en serveer ik een keertje vis.

Ik bak een pompoen-speltbrood wat iedereen altijd heerlijk vind en serveer dit als  eerste gang met olijventapenade.

Mijn broer had een conifeer in zijn tuin omgezaagd en op mijn verzoek heeft hij daar wat plankjes van gezaagd. Hij heeft ze zelfs al voor me gelakt.

Daar serveer ik dit brood op, ziet er erg leuk uit.

De tweede gang is gerookte forel op witte biet met appel-mierikswortelcreme.

De forel is prijsbewust van de l.idl en de witte biet - kende ik helemaal niet - is van de Natuurwinkel.

Ze zijn niet allemaal wit, sommige wat roze, maar niet zo rood als de gangbare. Ze smaken wel hetzelfde, maar minder geklieder. Met een lekkere uiendressing op een bordje rangschikken, wat waterkers erop en daar de vis op

Mierikswortel uit een potje mengen met kleine appelstukjes en slagroom. Echt een super voorgerechtje.

Het hoofdgerecht is vega gehakt in bladerdeeg, altijd een succesrecept. Zelfs de vleeseters vonden het erg lekker. Daarbij serveerde ik geroosterde pompoen, gekookte broccoli en gebakken champignons.

Het nagerecht was bavarois volgens dit recept, maar deze keer met duindoornsiroop i.p.v. vlierbloesensiroop. Wel met vlierbloesengelei boven op. Echt heerlijk!

Het was al met al een niet ingewikkeld menu, maar vooral: het was een erg gezellig etentje met ome Koos.