Sivota, 2009, Dag 3

We gaan vandaag naar het Nekromanteion, een meer dan 2000 jaar oud heiligdom. We rijden door Karteri en gaan een sterke bak koffie drinken bij de mannetjes, met een chocokoekje. Als we een vreemd klepperend geluid horen, zien we het ooievaarsnest, vlak naast het cafe. De tweede ooievaar vloog net weg.

 

We rijden verder naar het plaatsje Mesopotamos wat ‘tussen de rivieren’ betekent.

Daar aangekomen lopen we naar het heiligdom.

Men ging ervan uit dat de rivier de Acheron in verbinding stond met de Styx, de rivier die naar het dodenrijk leidde.

Van het dodenorakel zijn nog muren en fundamenten bewaard gebleven met offerruimtes e.d. Een smal trapje gaat naar een ondergrondse ruimte, het domein van Hades en Persephone.

Indrukwekkende ruimte.

 

Na het bezoek aan het Nekromanteion rijden we richting kust, naar het plaatsje Amoudia, waar de monding is van de Acheronrivier. Het is een vreemd gebied met rivier en zee bij elkaar. Langs de rivier is een camperplaats waar we een Amsterdammer spreken over zijn camper. We mogen in die knoepert van een camper even binnenkijken.

We gaan lunchen bij een terras aan de rivier, waar ook een grote familie met heel veel kinderen neerstrijkt. Het is er gezellig, we hebben er geen last van.

 

We rijden terug langs grote groene vlaktes tussen de bergen.

Het weer is prachtig, met soms nog donkere wolken boven de bergen. We rijden langs een soort Everglades-achtig gebied, vol met waterplanten.

Het is hier zo compleet anders dan de ons bekende eilanden! We rijden via Plataria terug naar Sivota.

We houden siësta tot Madelijn om 6 uur komt. We willen mee met de excursie naar de Meteora-kloosters en bespreken dit.

Daarna gaan we naar de haven en gaan bij Andreas, de vlotte ober, op het terras zitten. We gaan aan de Ouzo, zo gastvrij die Grieken, we krijgen er allerlei hapjes bij. Omdat dat zo veel is  besluiten we niet meer uit eten te gaan. Veel mensen komen af op de grote TV-schermen met voetbal. We kijken naar de wedstrijd Nederland-Italie (3-0).

Sivota 2008, Dag 2

Goed geslapen, heerlijk stil hier. Er hangt nog wel wat bewolking en er valt nog een bui. We gaan naar het dorp en halen brood bij de bakker en bij de supermarkt de gebruikelijke benodigdheden. We zien een nest zwaluwen met vijf jongen erin. Op een terras langs de haven nemen we een kopje cappuccino. De lucht wordt al blauwer, alleen boven de bergen hangt nog een donkere lucht.

Na een dutje de rest van de rode wijn soldaat gemaakt op ons balkonnetje.

We wandelen naar de haven, gaan eerst rechtsom naar het eind van de haven en lopen een pad op dat leidt naar een strandje. Een mooi plekje. Ik vind een kiezel met een gat er in.

We lopen terug naar de andere kant van de haven, aan het eind zien we een restaurant met een mooi terras, Restaurant Filokas. Het is er alleen erg leeg.

Voor Griekse begrippen zijn we misschien wat vroeg voor het avondeten. We gaan er toch heen omdat het terras zo mooi ligt, ook ten opzichte van de zonsondergang.

Een tafeltje in het uiterste hoekje bij het water. We bestellen tzatziki, griekse salade, frites en giant beans. Met een halve kilo witte wijn weer een perfect maaltje.

Tot slot krijgen we nog een heerlijk zoet hapje, een soort koek met noten en rozijnen en dat voor het luttele bedrag van 25 euro incl. tip.

Als de zon in zee is gezakt gaan we terug naar het appartement en begin ik in het boek De botanica van het verlangen van Michael Pollan.

Sivota 2008, Dag 1

Hoewel we meestal naar eilanden in Griekenland gingen, besloten we deze vakantie eens het vasteland te verkennen en wel de streek Epiros, in het noordwestelijke deel van het Griekse vasteland, in het noorden grenzend aan Albanië. Epiros is het meest bergachtige gebied en barst van het natuurschoon.

Omdat we een nacht overgeslagen hebben, is de vliegreis bijna onmerkbaar voorbij gegaan. We komen aan op het vliegveld van Preveza en worden ontvangen door Madelijn van reisorganisatie Ross. We gaan naar Kristos, de autoverhuurder en krijgen een betere wagen dan we besteld hadden, een Seat Ibiza.

We gaan door een tunnel (drie euro) en rijden op een weg (de E55) met grote struiken knalgeel bloeiende brem en oleander in verschillende kleuren. Het is zonnig, deels met donkere bewolking.

We missen een afslag volgens de routebeschrijving en rijden via Karteri en Perdika naar Sivota. In Karteri bij een leuk terrasje langs de weg gestopt. Daar onze eerste Retsina met Sprite (Retsisprite)e n een heerlijk hapje Mezze genomen. Vier mannen zaten aan de Ouzo.

Toen een man op de fiets met een takkenbos erachteraan voorbij kwam zei een van de mannen dat dat de Griekse manier van transport was. Hij moest er zelf ook om lachen.

In Sivota aangekomen even zoeken naar ons appartement huize Dina en toen eerst maar een flinke dut gedaan. Als welkom staat er een fles rode wijn.

Later naar de haven gelopen en wat boodschappen gedaan en geld gepind. Er vallen een paar spatjes regen.

We maken een kopje koffie. Om 19.30 komt Madelijn info geven. We zitten in de tuin onder de parasol en het begint te gieten met donder en bliksem. Zij vertelt wat over de omgeving en over excursies. Als zij vertrokken is gaan we naar restaurant Ostria, wat we al eerder zagen en ook door Madelijn aangeraden.

Er zijn prijzige gerechten (voor toeristen, denk ik) en betaalbare Griekse hapjes.

We nemen de huiswijn, een kilo voor 6 euro. We eten tzatziki, Griekse salade, courgetteballetjes, frites en kalamares. Het blijft nog regenen, maar we zitten onder een waterdichte pergola met druivenranken. We krijgen een mierzoet hapje toe.

 

Haarperikelen

Zoon had de leeftijd (17) bereikt dat er kleur in zijn haar moest.

Bij deze ‘tijdgeesten’ ben ik een moeder van het soort: doe maar, dan hebben we dat ook weer gehad. Verbieden heeft weinig zin, dat maakt het alleen maar aantrekkelijker.

Blauw moest het worden.

Naar de kapper, het haar eerst ontkleuren, dat mislukte … dus nog eens.

Na een hele middag bij de kapper kwam Zoon thuis met donkerblauw haar en korsten op z’n hoofdhuid van de chemische zooi.

Nog wekenlang gaf het blauw af op kussenslopen en handdoeken, maar het stond wel leuk.

In een volgende fase gaf hij aan dreadlocks te willen, dat zou een vermogen kosten, 300 euro of zo, maar dat kwam dus niet in Frage.

Dan wil ik een hanekam zei hij uitdagend. Hij viel bijna van z’n stoel toen ik zei: dat is goed. Huh?

Ach, ik bedacht dat de lol er gauw vanaf zou zijn, Zoon heeft hetzelfde gladde, steile haar als ik, veel werk elke ochtend om die kam rechtop te krijgen.

Hij naar de kapper en kwam terug met een hanekam in prachtige kleuren … maar die niet in het midden stond, dus stuurde ik hem terug.

Het was wel even slikken, niet zo zeer om die hanekam, die vond ik wel leuk, maar de kaalgeschoten zijkanten, dat ziet er gelijk zo dreigend uit.

Nou heeft Zoon een lief bekkie, dus viel dat dreigende wel mee en gelukkig verdwenen die kale stukken vrij snel en verschenen nieuwe stoppeltjes haar.

Vele potten gel en spuitbussen versteviging verder, hing de hanekam er steeds vaker wat zielig bij, soms links, soms rechts en soms, hilarisch … met een scheiding in het midden.

Uiteindelijk werd het weer een lekker kort koppie.