Vrachos (6)

En ja, Mijn Architect staat op met hoofdpijn en ik ben ook niet helemaal jofel. Hoe aardig ook, al die gratis ouzo'tjes, ik neem me voor ze niet meer op te drinken.
We gaan een flinke wandeling maken, naar Lygia, op de heenweg grotendeels over het strand. Als we niet verder kunnen, gaan we een stukje over de weg
We komen langs een nieuwbouwhuis, wat Mijn Architect even nader moet bekijken.

Speuren naar de naam van deze plant. Ik dacht aan de mastiekboom, maar wist niet dat die ook bessen heeft. De mastiek kennen we natuurlijk van Chios, die kenmerkend voor dat eiland is omdat alleen daar de hars in druppelvorm voorkomt.

Volgens m'n app is het inderdaad Pistacia lentiscus, familie van de pistache, maar ik kan nergens een afbeelding vinden met groene bessen, alleen rode. Maakt niet uit, we moeten weer verder.

Ook hier groeit de prachtige, hemelsblauwe chicorei, Cichorium intybus.

We kunnen via een steil pad weer een strand op, je vindt hier zelden schelpen, wel heel veel fraai getekende en gekleurde kiezelstenen.

mooie steentjes en een onverwachte sprinkhaan

Een beetje vermoeiend, dat slenteren door het zand van fijn grind, maar toch ook weer prettig. Het weer is prima, warm, wel altijd wolken die tegen de bergkam oprollen, maar er zelden overheen geraken. Er is ook altijd wel ergens gedonder, diep dreigend donkergrijs of een lichtgrijze regenwaaier in de verte. Maar boven zee is het blauw en helder. Het is hier echt heel mooi.

Deze plant, die lijkt op een plant die ik ooit ook in Portugal tegenkwam, blijkt in het Nederlands Hottentotvijg te heten (Carpobrotus edulis):

Ook hier weer veel kuisheidsstruiken:

Op het strand groeien ook de mooie blauwe zeedistels (Eryngium maritimum):

En weer heel veel peen, mooi vind ik ze, hier met een bijzonder kevertje:

 M'n leukste vondst was deze plant:

Eerst dacht ik aan een distelachtige, maar na wat speurwerk blijkt het helemaal geen distel te zijn, ondanks de vervaarlijke stekels, maar de Kalketrip, Centaurea calcitrapa. Hij staat op de Nederlandse rode lijst van planten als zeer zeldzaam.

Vroeger in Zeeland, Zuid-Limburg, in het rivierengebied, op Ameland en bij Holwerd. Voor het laatst gevonden in 1964. In 1997 groeiden weer vijf planten langs een pad op de Sint-Pietersberg. Deze vakantie zag ik hem een paar maal.

Heerlijk zo te lopen hier, we komen weinig mensen tegen. Als we in het dorpje Lygia aankomen, gaan we bij het haventje lunchen. Een frisse salade en een heerlijke lauwwarme aardappelsalade. Met Retzisprite.

Nog even langs de kapel, over de strak aangelegde betonpaden door even strak aangelegd groen. Daar vlakbij wordt met Europees geld een sportaccomodatie aangelegd en gebouwd. Een geasfalteerd basketbalveld en een omrasterd voetbalveldje met een kunststof grasmat zijn nagenoeg gereed. Het echte gras probeert zich al door het nep heen te worstelen.

Een boom met lange peulen trekt mijn aandacht, het is de trompetboom.

Onderweg rapen we plastic (hebben we ons voorgenomen) en doen dat nu geregeld, wel met het zicht op een prullenbak of afvalcontainer. We nemen een jus d’orange en een witte frisse wijn op het overhangende terras, lekker koel windje.

Blootsvoets terug langs de waterlijn over het eigen strand. Goed voor de voeten. Jan en consorten zijn nog steeds op het strand, lang gesprek, meer een roddel over wie is wie, zelfbedachte namen geven zoals ons Mimosa-terras, Harry de Kelner, Bert de bedienende lachebek bij Velisarios, de stiekeme nazi. Zij doen dat ook, maar willen niet zeggen hoe ze ons noemen. Ik lach erom, en zeg dat het dan waarschijnlijk niet positief is. Jan's vrouw lacht terug, maar zegt niets.

We gaan eten bij Velisario, ik hou me aan de vegastische insteek, dikke bonen en spaghetti met uitsluitend tomato sauce. Gezellig druk, met schuin naast ons een tafel met twee vermoedelijk Servische stellen of Macedoniërs, we horen dat taaltje vaker. We denken aan Albanië, moeten we daar ook niet eens een keer heen? We hebben het al een tijd niet meer over het nieuwe huis gehad. Maar Mijn Architect voelt, terwijl hij daarover schrijft vlindertjes bij de gedachte aan een eigen werkplaats.

 “Sind Sie ein Künstler?” vraagt de baas aan hem, “ja”, antwoord hij, “kann man sagen, ich bin ein Architekt”.

Vrachos (5)

Na het ontbijt trekken we de stevige schoenen aan en gaan op zoek naar het echte dorp Vrachos. We lopen een stijle weg omhoog, een wollig klein hondje loopt een stukje mee, tot Mijn Architect hem terugstuurt. Een paar huizen, een kerkje met begraafplaats en een taverne, die helaas gesloten is tot 17.00 uur.

Henny schrijft in zijn dagboek: Dat sjokken langs de randen van het asfalt heeft een louterende werking. Tegen wil en dank toch lichaam en geest tarten, het haasten met geduld afremmen. Iedere beslissing even stil te staan is een overwinning van de geest. 

We kijken of we een andere weg terug kunnen lopen, maar het is onzeker, we nemen toch maar dezelfde weg terug. We komen wel een trapje tussen de appartementen tegen, en zo korten we een deel van de route af door een kruip door sluip door, via trapjes en doorgangen langs andere, tegen de hellingen aangebouwde appartementen. Een beetje privé, dat wel. 
Totaal ongeveer zeven km gelopen, niet veel, maar voornamelijk stijgen en dalen in de hete zon.
Ik ga de komende dagen flink mijn kuiten voelen.

Onderweg veel planten gefotografeerd en pogingen om insecten vast te leggen.
Ik heb twee apps gedownload, een voor planten en een voor insecten. Werkt nog niet helemaal goed, omdat de wifi hier matig is. Maar ik word er al snel handiger mee, het is toch wel een hulp bij het benoemen van planten en insecten. En leuk om mee bezig te zijn zo leer je toch weer veel, ongemerkt.

Deze plant kom ik hier veel tegen, soms flink groot en ik dacht eerst misschien is het een muntsoort, maar hij ruikt niet zo.
Met de app moet je toch nog veel uitsluiten, zoals Phacelia, maar uiteindelijk toch gevonden met zoeken op bloem en bladvorm:
Monnikspeper of Kuisheidsstruik - Vitex agnus-castus 

En deze is een van de campanula-soorten, vermoed ik, de app kan hem niet vinden:

Wat ik wel herken is de wilde peen, maar zoveel en zo groot zag ik ze nog niet eerder, wat een schitterende bloem eigenlijk ... met het bekende enkele purperen bloempje in het midden en de voorouder van onze oranje wortels:

Dit is de Judasboom, Cercis siliquastrum en daar zat een wonderschone sprinkhaan op:

Eenmaal weer beneden bij het strand aangekomen, gaan we lunchen bij restaurant Velissarios. Het is ons zowaar gelukt iets plantaardigs samen te stellen, haha, hoewel je dan wel aparte combi's kunt krijgen.

Spaghetti Napolitane (= met een simpele tomatensaus), gefrituurde courgette, bietjes en brood. Lekker hoor, het gaat erin als koek na deze pittige wandeling. Daarna mag wel even een kleine siësta.

Dan naar de supermarket voor een wegenkaart en wat proviand. We gaan wat drinken bij de bar die bij onze appartementen hoort. De eigenaars Anastasia en Petros spreken goed Nederlands en hebben ook een restaurant in Naaldwijk. Waarschijnlijk hebben we daar wel eens gegeten met de zus van Henny.

We eten deze avond weer bij Mimosa. Onze favoriete ober noemen we Harry, hij lijkt in de verte wat op onze favoriete Groningse zanger Harry Niehof, later komen we er achter dat hij Takis heet.

De uitbater van het restaurant heet Odyseus, zijn vrouw Helena en hun zoon Ilias ... Griekse mythologie in een notedop. De ouzo, die je altijd erbij krijgt hebben we deze keer opgedronken, niet verstandig, want dat hakt er altijd in!

Vrachos (4)

Het ging vannacht heftig tekeer, een onweer met harde klappen. Het weerlichten boven zee was spectaculair. Daarbij stortregende het. Maar nu is de lucht weer blauw en schijnt de zon.

We wandelen vanmorgen de andere kant uit, bij ons appartement naar rechts.

Zo nu en dan passeren we een supermarktje of een winkeltje met badspul. Verder vooral hotels, en terrassen van bars en café’s. Geen bank om geld op te nemen. Maar je kunt overal met pin betalen.

Onderweg kwamen we deze bloemen tegen, ik dacht eerst een soort kaasjeskruid. Maar het blijkt een teunisbloem te zijn, ik ken alleen de gele soorten
Dit is (volgens mijn app) de Oenothera speciosa Nutt. in het Engels Evening Primerose.

We rapen ook weer veel plastic op.

Wat je soms op de hellingen ziet doet ons twijfelen of het wel zinvol is om die enkele plastic flesjes op te rapen. We vinden van wel. Maar de Grieken zijn net zulke viespeukjes als de Nederlanders, dat maakt weinig verschil. Gooi maar neer, na ons de zondvloed.

We gaan koffiedrinken bij café DeStijl (!). Leuk café, de eigenaresse blijkt de naam opgedaan op Corfu, in het hele café wijst verder niets op deze legendarische stroming in kunst en architectuur.
Mijn Architect neemt een Griekse koffie, ik een ijskoffie. Fijn terras, lekker koel. Er is ook een bakkerij bij, we kopen fijn bruin brood hier.

En ondertussen voert Mijn Architect telefoongesprekken met de makelaar omtrent de aankoop van het huis van onze keuze. Er zijn wat dilemma’s en we moeten iets besluiten. Ik hoor gezegdes als scherpst op de snede en niet op de spits drijven. Mijn Architect vond net hiervoor een oude sleutel op straat met het woord Domus erop. Terwijl hij zit te bellen op een bankje kijk ik naar de planten die hier groeien. Ik ontdek rood guichelheil … zijn we gek? Behorende tot de familie van de sleutelbloemen.

Zowel de vondst van de daadwerkelijke sleutel als de ontdekking van het plantje hebben het woord ‘sleutel’ gemeen. Nou, soms slaat de gekte toe en geloof je overal in. De vermeende betekenis van ‘guichelheil’ komt neer op genezing (heil) van gekte (guich), maar dat terzijde. De fantasie kan wel eens op hol slaan en dit lijkt zo’n moment ... haha, said the clown ... en toch ...

Op de terugweg nog naar de supermarkt voor antizonnebrand en aftersun.

We kopen ook twee kleine wijnglaasjes, we hebben alleen grote limonade glazen.
Boodschappen naar ons appartement brengen:

De zee heeft telkens een andere kleur … nu weer dreigend donker, dan weer grijs of blauw, maar meestal azuur. We hebben een mooi zicht vanaf ons balkon.

We gaan bij Mimosa (zo hebben wij het genoemd) eten. Spaghetti met champignons en kaas (we vragen of de ham weggelaten kan worden) en een halve kilo rosé.

We raken in gesprek met een Nederlander en zijn Peruaanse vrouw. Het stel komt uit Langedijk en is hier met hun kleine leukerd Ted van 16 maanden. 

Het is frisjes en we verkassen met z’n allen naar binnen, waar de voetbalwedstrijd Spanje-Portugal bezig is.
Als we thuiskomen ligt deze prachtige kever op ons balkon dood te gaan, zo leek het. Je ziet ze heel veel hier. Het is een gouden tor (Cetonia aurata).