Chios (12)

Naar de Kambos. Afspraak met Stratos is eindelijk gelukt. Leuk gesprek met hem en heel veel herinneringen opgehaald. Hij en onze zoon waren nog van die ventjes met hun Nintendo’s.

Hij haalt de oude gastenboeken tevoorschijn, leuk om te zien. Augustus 1994, de tweede keer op Chios … met tekening van onze zoon.

Henny en Stratos hadden altijd een klik.

We spreken af dat we de laatste nacht, a.s. dinsdag, hier op de Kambos logeren, dan zijn we dichterbij het vliegveld. Vanuit Vollissos is het een flinke reis.

We krijgen een rondleiding, Stratos en zijn vrouw hebben de appartementen opgeknapt en opnieuw ingericht. We herkennen ‘ons’ appartement amper terug. We vragen of we Maria, zijn moeder nog kunnen bezoeken in Vrondados, morgen ... hij zal haar bellen om het door te geven.

We rijden door naar Oasis, ook daar afscheid nemen van Lien en Kostas. Lien heeft vegan voor ons gekookt, echt heel erg lekker! Zulke leuke mensen! Nog wat boodschappen bij het kleine supermarktje doen en terug naar het noorden rijden. We kleden ons om en aan naar Limnos, lekker even het water in. Bij El Sueno, een drankje, bier en ik een oranje goedje en chips erbij.

Chios (11)

Een beetje onrustige ochtend. De verhuizing naar het andere appartement. Stratos gebeld, we hebben morgenochtend op de Kambos afgesproken. Een autorit naar het noordwestelijk deel. Markella valt op het eerste gezicht tegen, één restaurant, veel blèrende kinderen, dat moet niet.

Terug naar Limnos, geweldige lunch bij El Sueno: patat, gebakken reepjes courgette (ongelofelijk lekker), greek salad, tzatziki, spaghetti met groente en tomatensaus. Retzisprite erbij, water. Kathy, vriendin van Nikos zit ook op het strand, ze groet ons.

Dan een mooie trip met een eerste stop in het nietige Nenitouria, een lemonade en een gesprek met goed Engels sprekende man. In 2012 woedde een grote brand op Chios, waarbij 70 procent bos, in ieder geval 40% mastiekbomen verloren is gegaan. De seizoenen worden korter, een week zomer, een week herfst, we zijn bezig de wereld te vernietigen. Wijs man, een goeroe. Hij is 'prepared', hij was bezig met een overkapping voor schaduw. 

Door naar de heetwaterbron in Agiasmata. Het witte gebouw is een badhuis, blijkt later. 

Terrasje met een wijntje en een hapje. De kust, het strand is ruw, mooie afgeronde keien. We rijden op de terugweg nog even langs het onder architectuur gebouwde, witgeschilderde gebouw, nog steeds ongebruikt. We rijden ook even door naar de bron. Er is wat bijgebouwd. We treffen er een jong gezin aan, met kind en twee honden. De vrouw had gisteren een ongeluk en brak haar been, wat een pech. De man legt ons nog een en ander uit. Het badhuis gaat over een maand open, maar we zijn welkom om nog even door te lopen naar de plek waar een luik zit, wat open kan. Daaronder heet, zwavelhoudend water. Een puinhoop is het er nog steeds, na zoveel jaar.

We nemen afscheid, de hond loopt vooruit, hij denkt dat hij wordt uitgelaten.

De weg terug is minder bochtig, maar evengoed panoramisch spectaculair. Voor het eerst het nieuwe appartement in. Nikos showt het (ons vorige) bovenappartement aan zijn nieuwe vriendin. Het is even wennen, maar we wisten het van te voren. Eigenlijk is dit het appartement wat ik oorspronkelijk heb geboekt, en er is niks mis mee. Dat we tien dagen in het ‘penthouse’ mochten, was een gelukje.

We eten een toastje, en laten een fles witte wijn door Frans Molenaar ontkurken ...

Chios (10)

Na de luie dag gisteren, wordt dit weer een actieve. Vroeg wakker, brood gehaald en geldopname. We rijden in de richting van de brandweerpost. Ik had daar een pad gezien. Maar valt tegen, voornamelijk dennebomen en geitekorrels.

Verder. Eerste stop wordt Agios Isidoros, het ‘wegrestaurant’. Een klein, rustig terras, op kruispunt van wegen. Aan de achterkant een prachtig uitzicht. We vragen om koffie. Zwijgzaam zet hij het neer, met glazen water en een schaaltje Gliko, mierzoet. De vrouw des huizes, de plaatselijke vamp, arriveert en begroet ons. Zij kent een paar worden Engels. Hij niet.  Zij vertelt dat ze in Pitious wonen. Heerlijk plekje met mooi begroeide pergola's en baby-poesjes.

We vervolgen onze weg naar Pitious, een middeleeuws dorpje in de bergen.

Daar maakt Henny een uitgebreide fotoserie van de molen met de vijg, die hij zo'n 20 jaar geleden heeft uitgetekend.

Prachtig slaperig dorpje met als attractie een toren, die nog nooit open was, ondanks een ingrijpende renovatie. We gaan de trappen op, maar de deur is op slot. Altijd zegt de serveerster. Ze heeft er geen vertrouwen meer in. De trap is voor veel geld gebouwd, het dak gerestaureerd en wat men binnen aantrof is mogelijk naar het museum in Chios verplaatst. Ze haalt haar schouders op. We drinken een lemonade met veel wespen.

Een eenzaam ezeltje, kort aangebonden in de brandende zon, moest ik even wat water geven.

Door naar de kust, Kardamyla en Marmaro. In de havenplaats Langada lunchen we met fava (erwtenpuree), patat, greek salad, zuchini balls, kleine broodjes, retzisprite, water, greek coffee.

Vriendelijke bediening, omdat wij ook vriendelijk zijn. Heerlijk windje hier. Ik regel nog drie papieren tafelkleden met de kaart van Chios erop. Leuk voor Eet Lekker Mee. We stappen op, de rekening € 30,—.

Spectaculair berglandschap tussen Marmaro en Pitious, we nemen dezelfde weg terug. 

Contact via sms met Nikos. Morgen rond twaalf uur verhuizen we naar het kleinere appartement. Een uur of vier weer thuis, het is goed warm buiten. Wijntje, why not. We eten wat home-made tosti's. Drie Oostenrijkers wachten op Nikos. Ze boekten een appartement voor één nacht. We spreken af bij Gia Ouzaki voor een kop koffie. Eerst nog met Nikos het huis in om hem de defecte 'keukenmachine' te tonen, hij legt uit hoe de koffiemachine werkt. Lukt deels. We spreken 's avonds af bij Hook, en ontmoeten een vriendin van hem, Kathy, uit Athene. Gezellig tot in de late uurtjes.

Chios (9)

Vanochtend bij zonsopgang om 5:50 weer een lichte beving van de aarde. We schrikken nu niet meer zo er. Vandaag een lui dagje.
We lunchen bij Gia Ouzaki op het pleintje met patat, tzatziki en witte wijn. 

In de middag rijden we naar naar Limnos, vlakbij, prachtig strandje, en lekker gezwommen, Op het strand daar Retzina met sprite en chips.

Thuis kook ik een simpele, maar heerlijke pasta.

Chios (8)

De langste dag. We ontbijten met een vegan kaassandwich en sap van de sinaasappels van Sophia. Even kijken of de pruimen in de tuin van ons appartement al eetbaar zijn. Ze zien er mooi uit, maar zijn nog wat hard.

Vandaag voert de tocht over Lithi naar Komi en Emporio. Veel wind, koffie en baklava in Tochelo Café in Lithi. Weer verder rijdend ontdek ik ineens de plek van 'het stroompje', waar we met Britse Mike en Zoon libellen hebben geobserveerd. In die tijd was Mike ook op zoek naar de 'spiderhunting wasp'. Al die nimfen, die perfect lege, fragiele hulzen. Wat een herontdekking, van de plek, die nu volledig droog staat. We hebben deze plek een paar keer bezocht in verschillende vakanties, en later niet meer teruggevonden. Terwijl we door de bocht reden herken ik het in een flits! Wij noemden het het stroompje, omdat er in de zomer vaak een dun straaltje water naar beneden stroomde. In de winter is het waarschijnlijk een kleine waterval.

Gauw de stevige schoenen aan en naar boven klauteren.

Zoveel herinneringen komen terug.

Volgende stop is Vessa, ook zo'n prachtig middeleeuws dorp. Fijn terras. Mooie vrouw, blijkt al moeder en oma, over uit Amerika om familie te bezoeken. Twee bezoekers blijken Turken, horkerig gedrag. Nog een bezoeker, een Grieks sprekende Duitser. Mijn Architect begint een gesprek, hij heeft een tweede huis in Langada.

Lunch, tomato salad, heerlijk brood met ... ik ga voor gaas, tzatziki! Lekker met Retzisprite.

 

Door naar Komi, ik had er nooit zoveel mee, nu helemaal verschrikkelijk, met wervende mannen en vrouwen om je een terras op te loodsen. Gauw weg. 

De tempel van Athena sluit bijna, een gedistingeerde vrouw legt ons uit dat een rondgang gauw anderhalf uur duurt. We hebben nog een kwartier. We maken een foto van de maquette en vertrekken.

Naar Katarraktis, ook zo'n memory-plek. Terwijl we langsrijden zie ik dat Dimitri, de man van Anna ons direct heeft herkend, het is wel 8 jaar geleden. Uitbundig welkom van Anna, en hun zonen Georgos en Lefteris. We drinken een glas wijn, nog steeds geserveerd in de Griekse blikken kannetjes, we lachen om Anna, zij was net even wezen zwemmen. Net als vroeger, als een waanzinnige koken en dan even een duik. Het restaurant loopt nog steeds goed!

Boodschappen doen in My Market, waaronder de razend goedkope vegan cheese en direct door naar Volissos, de boodschappen thuisbrengen. Dan nog even zwemmen in Managros, een oude vrouw met klein hondje en wij, verder niemand. Nikos is niet thuis. 

Opeens komt een golf en verlies ik mijn slipper in zee, niet meer terug te vinden. Jammer, deze slippers hebben alle Chios vakanties meegemaakt.

Naar ‘huis’, douchen, en eten op het terras van de schooldirecteur Frans Molenaar bij de oude mannen. Hij maakt een heerlijk bordje vegan spaghetti voor ons.

Chios (7)

Vroeg gaan lopen naar de plek waar we ooit de excursie naar de zwarte weduwe met Mike Tayler hebben gedaan. Start bij de brug, drie mogelijkheden. De eerste langs de volledig droge rivierbedding en eindigt bij een opslagplaats voor grond en puin. We gaan terug, de andere kant op en die voert ons ook langs, grotendeels ook door, de rivierbedding. 

We weten dat het hier in de buurt moet zijn, maar niet precies waar.

Ter rechterzijde van de rivier loopt het pad dood. Terug, langs een pickuptruck waar Fabrika op staat.

Huh, Fabrika? Dat was toch de naam van het restaurant waar we geregeld kwamen? We kijken over het hek, de man, die Dimitri blijkt te zijn, staat net een geslacht varken te ontmantelen.

We hebben per ongeluk hun boerderij gevonden.

Of we koffie lusten, hij haalt zijn vrouw, dat is Sofia. Zulke hartelijke, lieve mensen. Nog steeds spreken ze amper Engels. Nog een poging gedaan uit te leggen dat we niets dierlijks eten. Sofia is zo beleefd dat ze begrijpend knikt, maar heeft geen idee waar we het over hebben. We worden overladen met koekjes, cake, eieren, geiterijstepap, tja .... herinneringen met veel emotie, ze straalt het uit.

We krijgen de hele animalfarm te zien, geen vergelijk met de vleesindustrie, maar toch triest, al die opgesloten dieren. Zelfs reeën, een hele familie, Sofia straalt als we er langslopen en noemt het ook familie, maar dan wel in een kooi gevangen. Varkens, feiten, kippen, veel dieren in soms wel erg kleine hokken. Wat een dilemma, hun gastvrijheid is welgemeend.

Wat werken ze hard en veel, en straks ook nog naar het restaurant, waar hun twee dochters helpen. Deze mensen moeten werkdagen hebben van zo'n 15 uur!
En toch zijn ze bevoorrecht in vergelijk met andere Griekse families, Sofia en Dimitri kunnen ervan leven en in hun eigen voedsel voorzien. 

Een scheur in een plastic tuinstoel wordt hier gerepareerd.

Verder, we krijgen komkommers, zucchini, sinaasappels en knoflook mee. De rivier gaat verder, maar wij niet, er staat weer wat water, terug om onze weg langs de andere kant richting zee te vervolgen. We bereiken het strand van Managros en voor de eerste keer met de voeten in het water tot nota bene vlakbij Nikos' huis.

Heerlijk op het lege strand, de wind helpt met het verwaaien van alle ongemakkelijke gevoelens. We lopen terug naar de auto en bezoeken het kerkje, het is open.

Met de auto naar Limnia, het haventje, Sail-Inn, een fles witte wijn en olijven, mooie serveerster in het zwart, oude mannen praten en spelen. 

We eten 's avonds op het terras van de schooldirecteur een lekkere, plantaardige maaltijd, grote bonen in tomatensaus, gegrilde zucchini en aubergine, patat, brood, olijven en eindigen met een minidrankje met de eigenaar die op Frans Molenaar lijkt. 

Een enerverende dag ... nu bedtijd!