Jij en ik tegen de veeindustrie

Deze keer een bericht geschreven door Esther Ouwehand.

Ieder van ons is opgegroeid in een wereld waarin vlees, zuivel en eieren als volstrekt normale levensmiddelen worden gepresenteerd. Het is geen schande dat we ze aten, het was de norm in de samenleving waarin we nou eenmaal geboren zijn. We wisten niet beter.

Alle inspanningen van de veeindustrie én de overheid zijn er al decennia lang op gericht om dat zo te houden. De realiteit wordt zorgvuldig van ons weggehouden. Dat gaat niet eens alleen om de grove mishandelingen en de excessen die dagelijks plaatsvinden. 

Het is überhaupt niet de bedoeling dat we beseffen dat vlees gemaakt wordt van prachtige, intelligente, voelende wezens met hun eigen karakters en behoeften - en dezelfde levenslust als onze eigen kinderen. Onschuldige wezens, die door toedoen van de mens op de wereld zijn gezet met geen enkel ander doel dan ze dood te maken. Het is niet de bedoeling dat we ons afvragen of we dat eigenlijk wel okee vinden.

Het vraagt moed, openheid en kwetsbaarheid om simpelweg te durven kijken naar realiteiten die op gespannen voet staan met de norm en gewoonten waarmee we zijn vergroeid. Bewustwording is vaak een pijnlijk proces, voor alle betrokkenen. Degenen die geconfronteerd worden met ongemakkelijke waarheden kunnen het gevoel krijgen dat ze worden aangevallen. De mensen die de werkelijke verhalen van de dieren vertellen, krijgen al snel het verwijt dat ze anderen ergens toe willen dwingen. Beide veronderstellingen kloppen niet, maar het is een delicaat proces waarin we elkaar gemakkelijk kwijt kunnen raken - terwijl we zeer waarschijnlijk, diep van binnen, allemaal hetzelfde voelen, willen en weten.

De veeindustrie rekent erop dat we dit allemaal niet durven en niet kunnen. Dat we ervoor kiezen om weg te kijken in plaats van te onderzoeken of de manier waarop we gewend waren te eten wel past bij wat we diep van binnen weten en voelen. De veeindustrie rekent er ook op dat we de verhalen van de dieren niet durven te delen, omdat we het verwijt zullen krijgen dat we opdringerig zijn.

Ik zeg: daar vergissen ze zich dan lelijk in. We gaan niet doen wat de veeindustrie van ons verwacht, we gaan doen wat de dieren van ons mogen verwachten. Wat we van onszélf mogen verwachten. Samen kunnen we die veeindustrie gewoon verslaan hoor. Simpelweg door te (durven) luisteren naar ons hart en elkaar daarbij te helpen. Doe je mee?

Eindschoonmaak

Afgelopen donderdag naar Gouda gereisd, start gemaakt met de schoonmaak, we mogen slapen en eten bij de overburen. Speciaal voor ons vegan gekookt, gadogado met petjel en lontong, en veel groenten, heerlijk!

De volgende morgen de TV, rommel en de tuinmeubels naar grof vuil brengen, en daarna gaat Mijn Architect een deel van zijn werkarchief ophalen. Zaterdag rijdt hij nog eens heen en weer.

Zondag moet de huurbus terug en eten en slapen we nog eens bij de overbuurtjes.

Zij hebben ons weer verwend met heerlijk vegan eten: Sajoer Kerrie, Tofu Buddha bowl met pindasaus en Rudjak Manis. Heel fijn bij al ons gependel tussen Gouda en Kloosterburen.

Ondertussen maak ik het huis verder schoon, ik zal het niet zo achterlaten zoals wij ons nieuwe huis aantroffen. Tegelijkertijd is het schoonmaken ook een goede manier om afscheid te nemen en af te sluiten.

Uit het raam van de logeerkamer van de overburen:

Volgende week nog een keer naar Gouda, voor de overdracht.

Verhuizen (2)

Vandaag is de grote verhuizing. We hebben zelf al wat noodzakelijke dingen verhuisd naar het nieuwe huis om er de weekenden te kunnen verblijven.
We hebben nu onze laatste nacht hier geslapen. Bij het opstaan gelijk het bed uit elkaar halen.

Wat een zenuwengedoe is dat, verhuizen. Terwijl we het best goed voorbereid hebben en tijdig begonnen zijn met plannen en inpakken. Maar chaos blijft het.
Wat je toch nog allemaal verzamelt in een niet zo groot huis. En de planten in pot op het dakterras moeten ook mee. Niet allemaal, enkele laat ik achter en andere heb ik weggegeven. We hebben een fantastisch verhuisbedrijf gekozen, Gerlach Verhuizingen.

Het is geen gemakkelijke verhuizing. Ons bankstel gaat niet door de voordeur, maar we moeten het via het dakterras in de steeg laten zakken. Zo is het ook destijds binnengekomen. Niet dat we zulke grote meubels hebben, maar omdat we zo'n smalle gang hebben.

Gelukkig kunnen er toch nog veel spullen en dozen door het raam.
De verhuizers zijn geweldig, wat een sterke mannen! En leuk, aardig en behulpzaam zijn ze ook, dat maakt het allemaal wat minder erg. We hebben ook veel geluk met het weer.
Het had er anders uitgezien als het zou regenen.
Als alles ingeladen is gaan de wagens overnachten in Den Haag. Wij pakken de trein naar Kloosterburen. Naar huis.

Verhuizen (1)

Toen we 28 jaar geleden deze woning bekeken waren er voor mij twee redenen die de doorslag gaven:

Het dakterras en de erker.

Op het tijdstip van de bezichtiging scheen net de zon door het glas-in-lood en kleurde de muur.

Dat was ook het enige mooie ... verder was het een gribus en jaren van verbouwen gingen voorbij.

Op het dakterras heb ik met heel veel plezier getuinierd, hoewel de wens naar een echt tuin altijd bleef.

En nu is het zover, na jarenlang dromen is het moment aangekomen ... we gaan binnenkort verhuizen!

Spaghetti aglio, olio e peperoncino

Die Italianen weten het wel … de allerlekkerste pasta’s zijn vaak de allersimpelste.
Heel inspirerend vind ik de cucina povera, vrij vertaald armeluiskeuken. Wat me vooral in deze stijl van koken aanspreekt is de kunst om vanuit schaarste dure voedingsmiddelen te vervangen door goedkope ingrediënten en bijvoorbeeld planten uit het wild te verzamelen om zo uiteindelijk fantastisch lekkere maaltijden te bereiden, die misschien wel gezonder waren dan wat de rijken aten.
Zeker nu vind ik zulke informatie uit het verleden belangrijk, gekenmerkt door zo weinig mogelijk verspilling. 

Enkele eenvoudige, maar mooie ingrediënten zoals knoflook, olijfolie en rode peper maken deze spaghetti tot een verslavend lekker maaltje.

Eigenlijk is dit een van de pastarecepten waar kaas niets aan toevoegt.

Zelfs in zijn boek Eerlijk Italiaans zegt Antonio Carluccio: dat u geen kaas hoeft te raspen, omdat de pasta zonder de kaas lekkerder is!

In Italië oorspronkelijk een voorgerecht, maar nu in combinatie met mijn bonensalade een volwaardige maaltijd.

Dus onbedoeld is dit zomaar een plantaardig gerecht.

En ... ook fijn, het staat supersnel op tafel.
Aan de slag ...  en zet dan net als ik het mooie nummer ‘Si può fare’ van Angelo Branduardi op.

Voor twee personen

Witte bonensalade

1 blikje grote witte bonen, uitgelekt

1 sjalotje, fijn gesneden

1 tomaat, zaad verwijderen en in kleine stukjes gesneden

8 groene olijven, in vieren gesneden

handje basilicum blaadjes

geriste blaadjes van 3 takjes tijm

scheutje olijfolie

scheutje balsamico azijn

peper en zout naar smaak

Doe alle ingrediënten in een schaal en meng goed door elkaar.

Spaghetti aglio, olio e peperoncino

200 g spaghetti, in gezouten water, al dente (belangrijk!) gekookt

(bewaar een kopje kookvocht)

2 of 3 teentjes knoflook

1 klein spaans pepertje, in flinterdunne ringetjes (ik verwijder de pitjes) 

4 semi gedroogde zontomaatjes, in kleine stukjes gesneden

handje gehakte platte peterselie

flinke scheut extra vergine olijfolie

zout naar smaak

Hak de knoflook fijn. Hak de peterselie fijn.

Verwarm in een koekepan of wok de olijfolie. Doe de peper en knoflook in de pan en en laat de knoflook licht kleuren. Let op dat de knoflook niet verbrand, vuur laag zetten. Voeg ook de stukjes zontomaat toe en laat even meebakken. Blus af met een scheutje pastakookvocht.

Giet de spaghetti af, laat goed uitlekken en schep bij het peper-knoflookmengsel in de pan. Voeg nu ook de peterselie en zout naar smaak toe 

Roer goed door elkaar, verwarm nog even kort en serveer met de witte bonensalade.

Eet Lekker Mee afscheidslunch (4)

De vierde en de allerlaatste ELM lunch in Gouda. Beetje weemoedig wel. Wat bijna vijf jaar geleden zomaar als proefje begon, werden fantastische avonden en middagen met vele verschillende mensen en een groot aantal vaste gasten.
Het mooie was dat iedereen mijn gerechten kon eten, of je nu carnist, flexitariër, vegetariër, lactose-intolerant of wat dan ook was. Een enkele keer kwamen ook veganisten, maar meestal omnivoren die gewoon voor lekker en gezellig eten kwamen. Sommige mensen raakten geïnspireerd en veranderden geleidelijk hun voedingspatroon.
We zullen elkaar missen!

Het menu was:
Komkommer-avocado-limoen smoothie en hartig bladerdeeghapje
Groentewraps met sojanande kruidenroomkaas, V-spread en kipstukcjes
Tortilla met aardpeersaus
Bonen-tomatensalade
In rode wijn gemarineerde aardbeien met bosvruchtensorbetijs en basilicumsuiker

Natuurlijk komt Eet Lekker Mee weer terug, dat kan even duren, maar zodra er een geschikte ruimte gereed is gaan we gewoon weer beginnen!
Voor nu heel veel dank aan alle deelnemers, voor de gezellige avonden, het plezier, de inspirerende gesprekken en de feedback!
En natuurlijk ook bedankt voor de leuke, lieve en bijzondere cadeautjes en kaartjes die ik mocht krijgen.💚

Alexandra, Ianthe, Renza, Karin, Marjolijn, Ellen, Sary.

Eet Lekker Mee afscheidslunch (3)

De derde lunch in de serie afscheid. We gaan vandaan de 35° voorbijstreven. Eigenlijk is het tè warm ... maar afzeggen kan ook niet. Binnen zitten is ook geen optie, het lijkt koeler, maar zodra je met zoveel mensen in de eetkamer zit, wordt het ook gauw benauwd. 
Ik maan mijn gasten zo min mogelijk te bewegen en vooral veel water te drinken.
Ondanks de hitte is het een gezellige, vrolijke lunch.

Het menu was:

Komkommer-avocado-limoen smoothie en hartig bladerdeeghapje
Groentewraps met sojanande kruidenroomkaas, V-spread en gegrilde biefstuck
Tortilla met paprikasaus
Bonen-tomatensalade
Chocolademousse met frambozencoulis


Hiske en Ole, Willy, Claudia, Natasja, Mirte en Jolanda

Eet lekker Mee afscheidslunch (2)

De tweede afscheidslunch. Het wordt warmer en warmer. Ik ben voornamelijk 's nachts aan het voorbereiden.
Ook deze lunch was weer heel gezellig met lieve gasten.

Het menu was: 
Fris Wortel-Mangosoepje met hartig bladerdeeghapje
Broodje met courgette-wortelburger, cashew-amandelcreme, rode uienconfituur en pesto
Aardappelsalade
Chocolademousse met frambozencoulis, bosvruchtentaartje en verse bessen

Bente en Hans, Hanny, Willy, Kiki, Daantje en Alexandra B.

Eet Lekker Mee afscheidslunch (1)

Toen bekend werd dat ELM gaat stoppen in Gouda, kreeg ik vaak de vraag: maar we kunnen toch nog wel een keer komen? Vandaar dat ik deze maand 4 afscheidlunches organiseerde. Vandaag was de eerste.
Op een zonovergoten dakterras hadden we een gezellige lunch omlijst met gedichten van Sophie, die hier ook was ten tijde van Huiskamer van de Stad.
Lieve mensen van groot tot klein maakten er een fijne middag van.

Het menu was:

Fris wortel-mangosoepje en groentestengels met kwarkdip
Ciabatta met courgette-wortelburger, cashew-amandelcreme, rode uienconfituur en pesto

Aardappelsalade

Bosvruchtentaartje

Kirsten en Melvin met Fosse en Bowie, Petra en Onno, Lili en Joanne en natuurlijk Sophie.

Diner op Verzoek (6)

Vandaag komen de fractie en werkgroep van de Goudse Partij van de Dieren eten.

Bijzonder leuke avond en heerlijk buiten kunnen zitten, hoewel soms wat fris. 

Met prachtige songs van Hans Beck. Fijne avond met bevlogen mensen! 

Ik maakte ijsthee met munt & citroen, die ging hard.

Een zomers vegan menu:

•Cassavechips met kikkererwten-zeewierdip

•Fris wortel-mangosoepje met toastje ‘eier’salade

•Bloemkooltaart met antiboise, Aardappelsalade en Bietenwrap met biefstukc

•Chocolademousse en Mangotaartje

Hartige bloemkooltaart met Antiboise

Dit is een lekkere taart als voor- of bijgerecht.

Antiboise is een dressing, genoemd naar het Zuidfranse Antibes en geeft dit gerecht een heerlijke zomerse smaak en kleur.

Bodem:

250 g roggebrood

100 g ongebrande hazelnoten

1el fijngemalen lijnzaad met 3 el water, even laten staan

3 el olijfolie

Verwarm de oven naar 160°C. 

Maal roggebrood en hazelnoten in de keukenmachine, meng er olie en lijnzaadpapje door. Bekleed de bodem van een (vierkante) springvorm met bakpapier. Voeg het roggebroodmengsel toe en druk egaal aan. Bak 10 min. in het midden van de oven.

Vulling:

40 g cashew- en 40 g macadamiannoten, een paar uur in water geweekt

1 bloemkool

1 pak zijden tofu (of 1 pak gewone tofu, gepureerd met sojaroom)

1 el citroensap

1 tl vegan worcestersauce (bionade)

1 tl uienpoeder

1 tl knoflookpoeder

4 tl maizena

½ tl gemalen mosterdzaad

1½ tl zout

peper uit de molen

30 g edelgist

30 g gesmolten kokosolie

3-5 bosuitjes, het groene gedeelte in ringetjes, kort geblancheerd (het witte deel gaat in de antiboise)

Kook de bloemkool in roosjes in 10 min. gaar. Giet af, laat goed uitlekken en laat afkoelen. 

Spoel de geweekte noten af en pureer met de bloemkool. Voeg de (zijden) tofu toe en de rest van de ingrediënten (behalve de bosui). Pureer tot glad mengsel.

Spatel er de geblancheerde bosui door. Schenk de vulling over de bodem van de taart en bak ca. 45 min. in het midden van de oven. Neem de taart uit de oven en laat in de vorm 15 min. iets afkoelen.

Antiboise:

4 trostomaten

plukje saffraan

2 el witte wijn

3 el olijfolie

het witte gedeelte van de bosui, in ringetjes gesneden

rasp en sap van een ½ citroen

2 teentjes knoflook, fijngehakt

1 el peterselieblaadjes, fijngehakt

1/2 el tijm, fijngehakt

1/2 el basilicumblaadjes, fijngehakt (of oregano)

2 el kappertjes (niet afspoelen)

peper en zout

Ontvel de tomaten, verwijder zaadjes en snijd het vruchtvlees in kleine blokjes. Week de saffraan in de witte wijn. Rasp de citroen en pers het sap eruit.

Verwarm 2 eetlepels van de olie en fruit hierin de knoflook en ui een paar minuutjes.
Zet het vuur uit en roer tomaat, kruiden, kappertjes, rest van de olie, saffraanwijn, citroenrasp en -sap erdoor.

Snij de taart in vierkantjes, plaats op een bord en lepel er de antiboise over.
Warm, lauw én koud lekker!

Als je de taart een dag eerder maakt en een nacht in de koelkast zet, wordt hij wat steviger.
Weer opwarmen kan in oven of magnetron. 

Vrachos (13)

Bijna 7:00 uur. Nu, voor het gekrakeel weer losbarst, kan je de zee en de vogels nog horen. Alleen de geluidjes van de grauwe vliegenvangers ontbreken. Tegen achten arriveren de schoonmaaksters. Efi veegt voorzichtig de randjes van de parkeerplaats. Wat gekuch, hier en daar begint een stoel te schuiven, een bestelauto rijdt achteruit de binnenplaats op, geluid van de schuifdeur, de eerste stemmen, de mussen roeren zich, zwaluwen scheren geluidloos rond. De zee is nog goed hoorbaar en ook vanochtend weer met een krachtige branding.

Het strand zal weer vol stromen met uit de hotels en appartementen uitgebraakte zongebruikers, met heel veel plastic, roze flamingo’s, waterpistolen, ballen, zwembandjes. De strandstoelen worden bezet. Om 9:00 uur is het al serieus rumoerig geworden. Dan moet je eigenlijk wegwezen. Nog een betere tip, begin je vakantie een week eerder.

We gaan onderweg naar Ammoudia. Prachtig uitzicht over de laagvlakte, het deltagebied van rivier de Acheron. Niet veel veranderd in negen jaar. Nog altijd staan er campers langs de rivier. We bewandelen de pier tussen rivier en zee, waar gevist wordt.

Langs de rondvaartboten zoeken we een restaurantje voor een lunch. Een mooi plekje. De kiezelsteentjes hier zijn glad en vlak en nodigen uit om iets op te stiften.
We nemen heerlijke frietjes. Op de kaart staat nog mangold, geen idee wat het is, groente legt de waard uit. Het blijkt snijbiet te zijn, niet slecht. Totaal € 21,— en omdat Teo geen muntgeld terug heeft van een 50 eurobiljet, kost het € 20,—. Dat tekent de Griek, we kunnen daar een voorbeeld aan nemen.

Op de terugweg doen we nog een korte wandeling door het Deltagebied, dat eigenlijk is afgesloten. Later vermoeden we waarom. Sommige Grieken hebben de neiging hun afval te storten op afgelegen plaatsen, een irritante gewoonte.

We negeren het hek, in het begin waait er nog een verkoelend zeewindje, maar zodra de wind wegvalt, is het bloedheet. Een heen en weer wandeling op de stevige schoenen.
Dit is de zo mooie natuur van Griekenland. In dit deel komen otters en wolven voor, maar die laten zich heus niet zien, wel wat leuke kikkertjes.

Het was een prachtige tocht. Vandaag is het de laatste dag dat we de auto hebben. Morgenochtend om een uur of elf wordt hij weer opgehaald. 

Terug op ‘compound’ is het stervensdruk. Het kost bijna moeite om een parkeerplek te vinden. Mijn Architect ergert zich aan een Serv die ingewikkeld bezig is de neus van zijn auto schuin in de schaduw van een boom te drukken, net naast ons terras. Vervolgens kijken ze op de menukaart op het lessenaartje, om vervolgens door te lopen naar een volgend terras, maar de wagen wel op ‘onze parkeerplaats’ laten staan. Nou, ja, fijn, kunnen we zelf op het terras plaatsnemen in de schaduw. Takis, die een frappé zit te drinken, staat op en zegt dat ze zijn blij zijn met Hollanders en Duitsers, die meestal altijd wel bereid zijn een praatje te maken en te vertellen wie ze zijn en wat ze in het dagelijks leven doen in plaats van die rondcommanderende oostblokkers. 

We reserveren onze favoriete tafel voor het avondeten bij Odyseus, die niet weet dat die al vergeven is aan naar later blijkt Jan en consorten. Maakt niet uit, eten we gezellig samen.