Sivota 2008, Dag 11

Nikopolis, een tussendoel, is, als zo vaak, in feite niet veel meer dan een verzameling puin uit het verleden, een archeological site. Een prachtig, ontoegankelijk, dichtgegroeid, met verder instorten bedreigd theater. Een project dat nog in de kinderschoenen staat. Het monument van Augustus daarentegen, ooit opgericht door Octavianus, naar aanleiding van zijn overwinning bij Actium op Cleopatra en Marcus Antonius (lezen wij op de informatieborden), is al wat meer ingericht op het verwerken van bezoekers.

We blijven er niet te lang hangen, het is warm.

 

En wat dit was? Een vogel .... of een engel?

Na Nikopolis buigt de E-55 om naar het noorden, als ik de kaart mag geloven. Doel van de reis is eigenlijk Koronisia op het uiterste puntje van de Lagarou lagune, maar al eerder valt het besluit de wetlands eerder in te gaan, bij Petra.

Onderweg worden ons drie dingen beloofd, een Roman Villa, een kasteel en het Rodia Wetland Center. De eerste twee zijn onvindbaar, de laatste is open. We gaan het Wetland center in. Alsof, en dat bleek later ook zo te zijn, ze op ons hebben zitten wachten. Dimitris en een stagiaire. Met de neus in de boter. In het Engels wordt in een presentatiezaaltje aan de hand van borden uitgelegd wat er zoal bijzonder is in het gebied, let wel, we zijn de enige twee bezoekers.

Dimitri neemt ons mee op excursie per boot. We zijn sprakeloos. Zo stil hier, zo mooi.

Alleen de vogels hoor je. Er zijn hier heel veel soorten vogels, zoals bijvoorbeeld de bijzondere kroeskoppelikanen, die hier hun broedkolonie hebben.

We varen door de lagunes, krijgen uitgebreid uitleg over vogelsoorten en de palingkwekerij.

Dimitri laat een vangst zien, wiemelende palingen die met een hoop geglibber weer proberen te ontsnappen:

Hier vliegen een paar van die befaamde kroeskop-pelikanen:

Het was een fantastisch tochtje, en dat voor ons alleen!

Een tussenstop op de weg terug in Paramythia, een slaperig stadje, tegen een tamelijk stijle helling opgebouwd. We parkeren de auto en doen een rondje te voet en belanden uiteindelijk op een terras voor een rezzisprite met een verrassingshapje,  

Thuisgekomen naar Andreas, we nestelen ons op het terras voor een hapje en drankje en kijken naar Nederland-Roemenië 2-0.

Sivota 2008, Dag 10

Hoe stil we het de eerste week hadden, zo rumoerig is het nu met bovenburen. Kunnen zij ook niet zoveel aan doen. Het gebouw is heel gehorig en er liggen tegels op de vloeren. Alles horen we, praten, elke stoel die boven ons verschoven wordt, deuren die open en dicht gaan en ook nog het van buiten voorbijscheurend motorgeweld. We slapen te weinig, de afgelopen dagen. We doen een experiment: De hele nacht met ramen en deuren dicht en airco aan. Alle bijgeluiden compenseren met het geluid van de airco. We zijn wel door de klok van 4 geslapen, de temperatuur was oké, droge bek, het is niet mislukt, maar om nou te zeggen gelukt?

We gaan weer op stap. Naar Glyki en nemen picknick-boterhammen met omelet mee.

Tussen Perdika en Karteri ziet Henny een schildpad op de weg. Onze bovenburen, de Limburgers, hadden de schildpad ook opgemerkt, reden al die tijd voor ons, reageerden wat later, en keerden om. Zij bleef merkwaardig genoeg in de auto zitten. Maar misschien heeft ze al vaak schildpadden gezien.

Omdat het dier aan het oversteken was naar de rechterkant, helpen we hem naar die kant, in de hoop dat tie niet weer omdraait en weer de weg oploopt.

We rijden weer verder, voorbij Karteri, naar Morfi, de E-55 op richting afslag Glyki, waar ons een nieuwe verrassing wacht, een nest ooievaars op het dak van de kerk in Morfi en misschien nog een mooiere op het dak van de kerk in Kioseli.

We rijden langs akkers met mais en klaver naar Glyki.

In Glyki zijn de ‘Springs of the Acheron river’. We wandelen langs de rivier, steken hem uiteindelijk toch niet over, kopen een T-shirt voor Henny met de tekst River Acheron. 

We wandelen door het prachtige sprookjesachtige gebied. Een plek met een soort grote heermoes ziet er zeer toverachtig uit:

Tussen het gebladerte spot ik nog een zeldzame Bosbeekjuffer, zo prachtig diepblauw!

We eten onze boterhammen in de bedding en later een Griekse salade en een rezzisprite op het terras naast de rivier, met de rammelende brug.

Sivota 2008, Dag 9

Vroeg op. We drinken koffie, ik maak een lunchpakketje voor onderweg, omelet en kaas op brood. Zondag, Dodonidag. Dodoni, bekend van de authentieke Griekse yoghurt en feta. Maar we gaan niet naar de nieuwe stad, we gaan naar de oude stad, het oude heiligdom Dodona. De afstand valt mee, anderhalf uur rijden via de nog gedeeltelijk afgemaakte A2 en stukken van de oude weg. De plek is als zoveel archeological sites een puzzel. We maken foto’s van de informatieborden om wijzer te worden. Maar dan zijn uitgebreide lappen tekst. 

Hoe interessant ook, ik laat het los en geniet gewoon van het zijn op deze mooie plek. Later kan ik wel over de geschiedenis lezen.

 

Een mooie distel:

Dit is de Zuidelijke Koninginnepage, aan de hap uit zijn vleugel te zien, waarschijnlijk aan de dood ontsnapt.

Een soort campanula:

We raken in gesprek met een Griekse familie uit Melbourne, een bijna Griekse stad. De kinderen verzamelen ‘bugs’. Zij zijn een eerste generatie in Australië geboren Grieken, voor het eerst op bezoek in hun moederland.

Aangekomen in het dorp Merlingi, eindigt net een bruiloft, de Papas rijdt weg, de fotografen laden hun spullen in. De kerk is leeg, ik stap naar binnen, mevrouw Elène steekt het plein over, en wenkt ons. Museum? We laten ons overhalen. Het folkmuseum is weer een van die merkwaardige verrassingen.

Een volgepropte ruimte met van alles en nog wat. Elène is er trots op en blij dat er bezoekers zijn. Nee, we hoeven niets te betalen, we krijgen een glaasje zelfgestookte Tsipouro, waarmee we bijna een gat in onze slokdarm branden. Mijn Architect schrijft iets in het gastenboek.

De weg terug en een middagdut, moe en tevreden. Daarna nog zo’n twee uur op het strand van Michael Bakolas doorgebracht tot de zon achter de heuvels verdween. Op zijn terras gegeten, eenvoudig en lekker. We vragen naar het hoe en wat van de twee terrassen, beetje ingewikkeld, broers die elkaar niet zo goed liggen.

Naar het appartement, omgekleed, een voor een ouzo naar Andreas.

Sivota 2008, Dag 8

Weer ontbijt op het terras. Ik vind het wel makkelijk om de aantekeningen van mijn Architect te pikken:

We besluiten het gisteren ontdekte strandje, Mikri Ammos nog eens op te zoeken. Het is er leeg, we zijn de eersten zo rond een uur of 10. Het wordt drukker, we blijven er tot een uur of twaalf. Het stenenstrand doet pijn aan de voeten, we observeren de rituelen van de strandbezoekers.

De golfslag op de kiezels spoelt en schuurt het hoofd leeg. Ik zet de wekker om mij zo nu en dan te wentelen. We sluiten af met rezzisprite, de werkdrank, en worden weer verrast met een mezze van klasse, bijna met liefde samengesteld: wat groente tussen olijfolie en stukjes (varkens)vlees, symmetrisch afgemaakt met twee stukjes brood.

Naar het appartement om om te kleden. Nieuwe gasten zijn gearriveerd. Met de auto richting Igoumenitsa, vanwege de naam, vanwege een al dan niet waarachtige associatie met de omroepstem op het station in Hoek van Holland, toen ik nog vaak de boottrein nam naar Rotterdam, naar school. Igoumenitsa is een veer- en vrachthavenstadje, met die typische stadswand van gebouwen met rondgaande balkons, of spiegelglazen donkere vlakken, een brede straatweg met geparkeerde auto’s, terrassen op de vluchtheuvels, met doorkijk naar zee. De stad in wordt gekenmerkt door een twee à drie blokken orthogonaal grid. Parallel wordt zo rond het middaguur gekenmerkt door etende en pratende mensen, die daar waarschijnlijk werken en wonen, winkels met dure schoenen en kleding maken het af, en lawaai, werklui, alles klinkt hard, hol en warm en het stinkt naar uitlaatgassen.

De zeewind maakt een hoop goed. We parkeren de auto en doen een rondje stad. Het nodigt niet uit om ontspannen te genieten.

We besluiten op de terugweg in Plataria te lunchen. Vriendelijke boulevard en altijd die bezige zwaluwen. Eenvoudig lunch, gefrituurde peppers, gegrilde courgette, gebakken frietaardappel en skordalia (aardappelspuree met knoflook). Rustig uitzicht via platanen en strand naar zee in een tang van land. Het is laat in de middag als we terug zijn.

Siësta. Na het ontwaken spreken we enkele nieuwe gasten op het terras. Hij heeft wel een verzekering afgesloten voor banden en onderkant, wij niet. Genoeg, we doen snel wat boodschappen, want vanavond afgesproken met Pat en Brian.

Bij terugkeer hebben alle gasten zich rond reisleidster Madelijn verzameld. Wij weten alles al.

Tw’Ouzo op Bamboo Place, en alles wat daar inmiddels bijhoort, bakjes met chips, tomaat, komkommer, olijf, Tia Maria!

Dinner at Filokas, Griekenland speelt alles of niets tegen Hiddink, Russia, ..... verrekijker .... we vragen ons af of de in rood T-shirt gehulde groep naast ons affiniteit heeft met de Russen, neen, het blijkt een Italiaanse zeilgroep. Tot slot een nadronk at Bamboo Place. Naar huis en naar bed.