vrijdag 15 juni 2018

Vrachos (4)


Het ging vannacht heftig tekeer, een onweer met harde klappen. Het weerlichten boven zee was spectaculair. Daarbij stortregende het. Maar nu is de lucht weer blauw en schijnt de zon.
We wandelen vanmorgen de andere kant uit, bij ons appartement naar rechts.
Zo nu en dan passeren we een supermarktje of een winkeltje met badspul. Verder vooral hotels, en terrassen van bars en café’s. Geen bank om geld op te nemen. Maar je kunt overal met pin betalen.
We rapen weer veel plastic op.



Wat je soms op de hellingen ziet doet ons twijfelen of het wel zinvol is om die enkele plastic flesjes op te rapen. We vinden van wel. Maar de Grieken zijn net zulke viespeukjes als de Nederlanders, dat maakt weinig verschil. Gooi maar neer, na ons de zondvloed.


We gaan koffiedrinken bij café De Stijl (!). Mijn Architect neemt een Grieks koffie, ik een ijskoffie. Fijn terras, lekker koel. Er is ook een bakkerij bij, we kopen lekker bruin brood hier.
En ondertussen voert Mijn Architect telefoongesprekken met de makelaar omtrent de aankoop van het huis van onze keuze. Er zijn wat dilemma’s en we moeten iets besluiten. Ik hoor gezegdes als scherpst op de snede en niet op de spits drijven. Mijn Architect vond net hiervoor een oude sleutel op straat met het woord Domus erop. Terwijl hij zit te bellen op een bankje kijk ik naar de planten die hier groeien. Ik ontdek rood guichelheil … zijn we gek? Behorende tot de familie van de sleutelbloemen. Haha, hoeveel aanwijzingen willen we?



Op de terugweg nog naar de supermarkt voor antizonnebrand en aftersun.
We kopen ook twee kleine wijnglaasjes, we hebben alleen grote limonade glazen.
Boodschappen naar ons appartement brengen:


De zee heeft telkens een andere kleur … nu weer dreigend donker, dan weer grijs of blauw, maar meestal azuur. We hebben een mooi zicht vanaf ons balkon.

We gaan bij Mimosa (zo hebben wij het genoemd) eten. Spaghetti met champignons en kaas en rosé.
We raken in gesprek met een Nederlander en zijn Peruaanse vrouw. Het stel komt uit Langedijk en is hier met hun kleine Ted van 16 maanden. 
Het is frisjes en we verkassen met z’n allen naar binnen, waar de voetbalwedstrijd Spanje-Portugal bezig is.
Als we thuiskomen ligt deze prachtige kever op ons balkon dood te gaan.





donderdag 14 juni 2018

Vrachos (3)

Diep geslapen - zelfs door het vogelconcert heen. Tegen negenen wakker geschrokken (het is hier een uur later) en even een opgejaagd gevoel … moet er iets?
Dan rust … nee, er moet niks.
Kopje koffie en wat werken aan blogjes.
Een groot deel van mijn nog in concept staande blogjes zijn bijna af, maar nog geen foto’s bij gezocht, of omgekeerd. Nu even tijd voor en zin in.
De dames van de schoonmaak komen, Evi en Efi, zo heerlijk alles helemaal schoon, elke dag ... en bed opgemaakt met krakend schone lakens. Evi lacht als Maria van Chios.

We gaan naar ons favoriete terras onder de mimosaboom … retzina en olijven, zicht op de azuurblauwe zee, het geluid van de branding en het zingen van de cicades.


We gaan het strand op, dat bestaat uit grof zand. Er liggen hier geen schelpen, alleen gladde stenen, sommige volmaakt rond, wit of met geheime tekens.
Bij terugkomst is er nog steeds geen water in het appartement, dus i.p.v. douchen zwem ik  wat baantjes in het zwembad bij ons appartement. Dan een siësta.


In de avond maken we een strandwandeling, naar het einde van het strand, richting links.
Als we de georganiseerde stranddelen voorbij zijn, vinden we steeds meer plastic, flesjes en troep. 
Ik moet denken aan een afbeelding die ik op Facebook voorbij zag komen:


Dat is een goed idee en ik maak mijn eigen versie voor op facebook!
We rapen op wat we kunnen dragen en gooien het in de spaarzame afvalbakken.
Het allerlaatste terras is helaas geen restaurant, dus lopen we over de weg een stukje terug en gaan eten bij Orfeas.
Op de terugweg begint het te onweren, en komende nacht is er flink donder en bliksem met stevige regenbuien.









woensdag 13 juni 2018

Vrachos (2)


De vogeltjes wekken me rond 5 uur. Ik herken mussen, zwaluwen en duiven, maar hoor ook voor mij onbekende vogels. Ik zit op het balkon en geniet van de rust. En denk aan mijn moeder, vandaag zou ze jarig zijn.
Tegen half 9 wandelen we naar de bakker en de supermarkt. Het is al flink warm. We zijn op tijd terug voor het welkomstpraatje van Esther, onze reisleidster. We gaan niet mee met het aanbod van allerlei excursies, maar willen wel een paar dagen een auto huren.

Daarna ga ik naar het strand en lekker lezen in het boekje wat ik op Schiphol kocht: Het pauperparadijs. Er staan veel strandstoelen op dit strand, maar het grootste gedeelte blijft leeg. Het is nog vroeg in het seizoen. En zwemmen in zee, wat een heerlijk water!



Mijn Architect komt later ook. Na een tijdje gaan we op het terras, onder de mimosaboom een Retzina met sprite drinken.
Daarna volgens goed Grieks gebruik een siësta houden. Wat is dat toch heerlijk, wel even de airco aan.

Op ons balkon kijken we tegen de stam van een palm. We zien vogeltjes af en aan vliegen.
Er zit een nestje in. Wie kunnen soms de piepkleine, wijdopen gesperde bekjes van de jongen zien. Bij navraag bij mijn vogelbroer blijkt het de grauwe vliegenvanger te zijn.

Het is hier tegen de 30° graden, wel steeds een lekker windje. Het tempo wordt zeer verlaagd ... net als het internet, slecht bereik, mogelijk omdat we tegen een bergwand zitten.
Dat is allemaal prima ... wel even wennen na alle hectiek van de afgelopen tijd.
We kunnen niet veel meer doen dan lezen, wandelen, zonnen, zwemmen, slapen en eten.
De tweede week hebben we pas een huurauto, dan gaan we op pad.
We eten vanavond weer op hetzelfde terras onder de mimosaboom en kijken hoe snel de zon in zee zakt.









dinsdag 12 juni 2018

Vrachos (1)


Vandaag vliegen we naar Griekenland. Nog een laatste keertje voordat de grote verhuizing begint. Even nog zon, zee en strand.
Dit jaar gaan we niet weer naar ‘ons’ eiland Chios, maar naar de streek Epiros. We waren daar eerder in juni 2008 en september 2009 en verbleven toen in Sivota.
Nu zitten we in Vrachos, op een half uurtje rijden van het vliegveld Prezeva.

De vlucht ging prima, behalve dan het uitzicht op de vleugel waar een mogelijke uil het leven liet.
Met de transferbus gaan we een duizelende haarspeldbocht-weg naar beneden en komen in een leuk vakantiedorp aan zee.
slaapkamer
balkon
uitzicht vanaf balkon
We worden hartelijk ontvangen door Anastasia, die gelijk ons hart steelt. Zij kent wat Nederlands omdat ze een deel van het jaar in Den Haag woont. Haar vader spreekt Duits tegen ons.
We ontmoeten ook een Nederlandse familie die in hetzelfde appartementencomplex zit.
Na aankomst gaan we naar het terras aan zee om nog een hapje te eten.
Allerlei groenten, zucchini, grote bonen, brood … en ja, niet vegan: tzatziki. We zijn niet zo streng in de leer op vakantie. Lekker Grieks wijntje erbij en relaxen maar.



Vrachos, dat letterlijk ‘rots’ betekent, is de naam van een dorp en van een prachtig strand, in het westen van het departement Preveza. Vrachos ligt op de helft van de route Preveza vliegveld en Parga, zo'n 30 km van beide plaatsen. Het dorp zelf is klein, met een enkele taverne. Het 2 km lange zandstrand is indrukwekkend en ligt idyllisch, beneden aan de hellingen van met dennenbossen begroeide heuvels. Het zeewater is turquoise van kleur. 
Het is een georganiseerd strand, met veel ligbedden en rieten parasols. Voornamelijk beachbars, tavernes en hotels.

Het is voor ons een vrij nieuwe ervaring om voor zo'n toeristische plaats te kiezen. Het heeft wel wat, vooral erg relaxed. Ik denk alleen dat je hier niet in juli of augustus wil zijn.

zondag 3 juni 2018

Huiskamer van de Stad

Dit jaar doen we voor de tweede keer mee met het leuke evenement De Huiskamer van de Stad, dat was vorig jaar zo goed bevallen.
Je krijgt een act toegewezen, daar heb je geen invloed op. Ik had aanvankelijk zo graag muziek willen hebben, kreeg poëzie en was eerst lichtelijk teleurgesteld ... maar dat verdween direct toen Sophie Laurence binnenkwam!

Een jonge, mooie vrouw met prachtige gedichten! Wat waren we blij met haar, we hadden gelijk in de gaten dat we iets heel bijzonders in huis hadden.
Het liep niet zo storm als vorig jaar, ik hoefde niet de trap af te rennen om "vol" op de deur te plakken, maar er kwam alle drie de sessies een mooi aantal toeschouwers. Leuk daarbij was ook dat er familie van Sophie kwam kijken.




Een zeer treurige prins:


Alle gedichten de Sophie voordroeg vond ik mooi, maar deze ode aan Jotie 't Hooft vond ik erg aangrijpend.

dinsdag 22 mei 2018

Dinsdag Dicht (64)

Telkens als de vlier bloeit moet ik denken aan dit gedicht van Annie M.G. Schmidt:

MEI
Wanneer ik u een goede raad mag geven:
De vlier bloeit, het is Mei. Vooruit, pluk vlier!
Het is niet zo vaak Mei meer in uw leven,
misschien nog dertig keer, misschien nog vier.

U kunt die tijd natuurlijk ook benutten
door de courant te lezen hier op aard.
Er zijn zeer veel couranten hier beneden,
maar zijn ze, achteraf, de moeite waard...

Want als u strakjes binnen wordt gelaten,
daarginder op die ster, in het portiek,
dan zult ergens over moeten praten
en niet zo heel veel over politiek.

Als u de E.E.G. daar gaat bespreken,
dan luisteren ze weliswaar beleefd,
maar 't zijn daar op die ster volslagen leken,
ze weten echt niet waar u 't over heeft.

Vertel hun dus maar niets van filmjournalen,
zeg überhaupt maar niets van Polygoon.
Begin maar liever over nachtegalen,
die kennen ze. Vertel hun maar gewoon

hoe lief de merels zijn op deze aarde
in Mei. En hoe 't met de seringen staat.
Dan strijken ze daar zachtjes langs hun baarden
en zeggen: Ja, zo was het. Inderdaad.

En daarom moet u voor die tijd wel weten
hoe pruimenbloesem ritselt als het waait,
en hoe de vlier bloeit. U moet niet vergeten:
de Meien zijn betrekk'lijk dun gezaaid. 

Ik zie al veel bloeiende vlieren, dus snel plukken en weer heerlijke siroop maken.





donderdag 17 mei 2018

Eet lekker mee (81)

De 81 ste Eet lekker Mee, weer een gezellige avond! Voorlopig even de laatste ... 


Menu:
Wortelsoepje met een bladerdeegbakje gevuld met gele paprika, sjalot en groenen olijven
Moussaka van twee soorten aubergine, zoete aardappel en sojabrokjes
Tzatziki
Witlofsalade met appel, bleekselderij en cranberries
Mangotaart








donderdag 10 mei 2018

Diner op Verzoek (5)

De trainer Yvor van de systemic leadership course, kwam met zijn deelnemers eten. Het was z'n grote groep, dat maar een deel in de eetkamer kon, de rest moest in de voorkamer aan de salontafel eten. Maar gelukkig vond men dat een probleem en was het reuze gezellig. De groep bestond uit 12 Maltezers, 1 Griek en 1 Finse, Yvor de trainer, onze vriendin Alexandra en wijzelf. Koken voor 18 pesonen! Het werd een lekkere bonenschotel met sojagehakt en veel groente.

Ik heb maar 1 hele grote pan en moest er een lenen bij de buurvrouw.


Het menu was:
Wortelsoep
Chili van drie soorten bonen en cashewroomsaus
Witlofsalade

Chocolademousse



Mijn architect deed tot slot nog een dansje met de Maltesers, die hoopten op een plekje in het Songfestival.

Wat een huis vol!





zondag 6 mei 2018

High Tea


Net als vorig jaar mag ik weer de high tea verzorgen voor mw. R.
Dit jaar viert zij haar 95ste verjaardag!
We hadden zulk geluk met het weer, de hele middag konden we buiten in de tuin van de Dagverzorging zitten.





donderdag 3 mei 2018

Eet Lekker Mee (80)

Wat vooral leuk was, deze 80ste ELM, is dat de deelnemers zo enthousiast reageerden bij de ontdekking dat herderstasje zo lekker smaakt 😋



Soepje van knolselderij en een mini muffin van zevenblad
Bloemen-kruidenboter en brood
Lasagne met spinazie
Chocolademousse met frambozencoulis





zondag 29 april 2018

Rotjeknor


Alweer jarig … stelt ook niks voor zo’n jaar, het is voorbij voordat je er erg in hebt.
We zouden vandaag naar het Vegenement in Goes gaan, zo’n twee uur met OV.
Maar de NS had bedacht dat we een stuk met een bus moesten en dan zou de reis ruim drie uur duren.
Totaal zes uur voor een middagje Goes was met toch te gortig.


Dus gingen we naar Rotterdam, hoewel het een druilerige, grijze dag is, deert me dat niet.
Ik vind Rotterdam altijd leuk. De Luchtsingel bekijken staat al een tijdje op mijn lijst.
Een deel is afgesloten wegens werkzaamheden.
Het dak van het Hofplein Station kun je niet op, wel naar kijken. Er staan kunststof schapen op. 


De omgeving is wel een beetje een gribus … de trappen zitten vol met graffiti, zelfs de planken met namen van de sponsors zijn beklad en er liggen veel flessen en rotzooi. Jammer hoor, het is zo'n leuk initiatief, dat mensen er dan weer zo'n zooi van moeten maken.
Sfeer komt misschien ook door het weer, we moeten nog maar eens gaan op een zonnige dag.
We gaan koffie drinken bij een zaakje onder de hofbogen.


Dan wandelen we nog weer verder en zien leuke tuininitiatieven.



Als we trek krijgen gaan we omhoog naar de Dakakker, waar het stampvol is, maar er wordt nog een tafeltje voor ons geregeld.
Lekkere salade en een wijntje. Nog even naar buiten, de dakmoestuin bekijken, alles groeit goed daar, een heel verschil met de vorige keer dat we daar waren.




Voordat we naar huis gaan, lopen we nog even naar Melief Bender, het oudste café van Rotterdam, waar we gezellig kletsen met een leuk stel uit Breda.
Daar hou ik nou van, m’n verjaardag lekker rustig saampjes vieren.