zaterdag 17 juni 2017

Chios (4)

We rijden naar Thimiana, aan de oostkant. In onze eerdere vakanties, als we op de Kambos verbleven, was dit het dorp waar we meestal naar toe liepen voor boodschappen.
Het is een mooi dorp, met prachtige grote kerken en het heeft een soort bejaardenhuisje.
Dit verkeersbord kennen we al sinds onze eerste keer op Chios, in 1993:



Er zijn hier nog steeds veel oude mensen. Als we aan komen rijden, loopt er een oude vrouw bijna struikelend op de weg. We houden ons hart zoals ze loopt op de ongelijke kasseien, maar het gaat goed.
Als we op een terrasje zitten komt ze opeens bij ons aan tafel zitten. Ze heeft duidelijk dementie.  Nog 1 tand in haar mond, pientere hemelsblauwe ogen en een vestje in dezelfde kleur. Ze is uitermate vrolijk en praat honderduit tegen ons, wat we natuurlijk niet verstaan, want Grieks. Maar met teruglachen, mimiek gebruiken, lijkt het alsof we haar verhaal volgen. Ze moet ook heel veel lachen om mij. Ondertussen merken we dat mensen die ook op het terras zitten en passerende dorpelingen haar bijna ongemerkt in de gaten houden. Het lijkt of het hele dorp hier voor deze mensen zorgen. Bij ons zou ze op de gesloten afdeling zitten.



We gaan weer op pad en rijden naar het zuiden om het nieuwe Mastiekmuseum te bezoeken. Dit museum is gebouwd In de regio van de mastiekbomen is daar vind je alle informatie over het bijzondere goedje Mastiek, waar het zuiden van het eiland z'n voornaamste bron van inkomsten van had.
Het museum is van een prachtige architectuur met een geweldig leuke tentoonstelling over de historie van de mastiek.










Het museum is heel ruim opgezet en daarbij nog een uitgebreide tuin met mastiekbomen.
Er zijn zo'n twintig mastiekdorpen, waarvan Pyrgi en Mesta de bekendste zijn, en deze twee gaan we vandaag ook bezoeken.
Pyrgi is een mooi dorp met middeleeuwse straatjes en de huizen zijnn versierd met geometrische motieven, wat altijd bijzonder om te zien is.
Daarna rijden we naar Mesta. Mesta is wat minder toeristisch dan Pyrgi. Het dorp heeft een mooi pleintje met terrassen. We gaan hier lunchen. De vegan-opties zijn - net zoals vaak in Nederland -  patat en sla, maar hier is dat helemaal prima, want heerlijk en vers.





In de avond eten we bij Oasis in Karfas. Lien heeft iets nieuws voor de kaart bedacht.
Een tafelgrill, wat voor hier best gek is. Voor ons maakt ze een veganversie, zelfs met wat tofu! Een beetje mal is het wel, maar we hebben er wel lol in.


Dan de terugtocht helmaal naar het noorden, naar ons stekkie in Volissos.
Waar we om 23.30 uur onze eerste aardbeving meemaken. Nou ja, een heel kleintje.
De bewoners kijken hier niet van op en men vertrekt geen spier.
Wij vonden het wel spannend. Het was een vreemd geluid en het dakterrashek begon vervaarlijk te rammelen.

In het 100 km verderop gelegen Lesbos was een paar dagen geleden een hevige aardbeving, misschien dat dit een naschokje was.




vrijdag 16 juni 2017

Chios (3)

Chios is indrukwekkend. Alle windrichtingen zijn weer anders. Vandaag gaan we een stukje wandelen.
Na een heerlijke tosti vegan kaas, gemaakt door Mijn Architect, gaan we op pad.



Het is erg warm vandaag, maar we kunnen wel wat hebben.  We passeren een bord met een leuk getekende kaart:




Onderweg zie ik ook weer allerlei mooie bloemen:






We komen aan bij Limina, het haventje van Volissos met een kiezelstrand. We lopen lans de tavernes het strand op. Er is niemand. We lopen over het strand, klauteren over de rotsen zo ver mogelijk als we kunnen. 



Daarna gaan we bij de haven een terrasje op, bij Barouzo. De conversatie:
Ah, you’re vegetarian, no, we said, even worse, we are vegan, no fish, no meat, no dairy. I’ll bring you the menu and we can figure out some options.
Result: very tasty bread sticks with tomatosauce, perfect crispy seasoned french fries, grilled vegetables with balsamico and skordalia.
By accident we got some thin slices of cheese as well. No problem, we’re on Holiday, it’s not a crusade, we can put it aside … don’t worry …. nice wine too! … and very creative furniture. 


Het is een heerlijke plekje daar. 


Dan wandelen we weer terug naar ons dorp. Die avond eten we thuis. Ik gooi alles bij elkaar wat ik nog heb en dat wordt een smakelijke pasta.
Toen we bij de supermarkt vlakbij het vliegveld de vegan kaas vonden, waren we nog eens teruggegaan en vertelde een medewerkster dat er bij de vers-afdeling nog meer soorten waren.
Er lagen drie soorten. We mochten proeven en maakte een keuze. Hoe wilt u het hebben? Aan een stukje, in plakjes of geraspt?
Ik geloofde m'n oren niet! Blijverrast koos ik voor geraspt. Een hele emmer, bijna een pond vegan geraspte kaas voor nog geen € 2,50. Ik vraag me thuis altijd af waarom nepkaas van kokosolie zo duur moet zijn en dieren(leed)kaas zo goedkoop kan zijn. En dan hier, op een plek, waar je al helemaal niets plantaardigs verwacht, hebben we zo'n gelukje.




donderdag 15 juni 2017

Chios (2)

Ik heb afgelopen nacht nog lang naar de geluiden van de uilen geluisterd, op ons fantastische dakterras.
De dwergooruil doet me een beetje denken aan een onderzeeboot, het spooky geluid van de kerkuil herken ik wel, maar soms dacht wie is nu midden in de nacht de straat
aan het vegen dat schijnen bedelroepen van jongen te zijn.
Het geluid van de steenuil lijkt een beetje op een kat.
De ruïne van het fort wordt 's nachts verlicht. Prachtig sfeertje.
Heerlijk geslapen in ons riante appartement.

In de morgen is het is een beetje bewolkt, maar lekker temperatuurtje. Eerst even naar de bakker, nog steeds dezelfde ... hij bakt het heerlijkste brood. Een simpel ontbijtje van koffie, brood en kaas en dan gaan we op pad.


Deze schoonheid kwam even bij me op de terrasstoel zitten:



We rijden naar Lithi. Lithi ligt in het midden aan de westkust. 
Het is heerlijk om hier te rijden, het is 10 jaar geleden, maar er is veel herkenning. We passeren de prachtige baai van Elinda.



We stoppen vaak om even uit te stappen en te kijken. Veel bloemen zijn al uitgebloeid, wat mooie zaaddozen en -pluizen geeft.



We zien onderweg ook de stille getuigen van de vreselijke natuurbranden die hier hebben gewoed vorig jaar.

In onze vroegere vakanties naar Chios gingen we naar Lithi voor het fijne strand, het was er altijd net iets koeler dan aan de oostkust. En, maar dat was in onze pre-vegantijd, daar vind je de beste vistavernes.
Maar dat eten we niet meer om de welbekende reden en nog wel meer redenen. Ben benieuwd wat we wel gaan eten. We hebben ons voorgenomen om deze vakantie vooral vegan te eten, maar niet te dogmatisch zijn (AVAP, As Vegan As Possible).

Lithi is niet heel veel veranderd. We gaan maar niet bij de grotere vistaverne zitten, maar kiezen een plekje aan het begin.
Ons drankje was vroeger ‘Retsi-sprite’, en dat nemen we nu ook ... Retsina met sprite, voor ons het ultieme vakantiedrankje.
De vers gemaakte frietjes zijn zo lekker dat we geen mayonaise missen, voor mij is dat heel wat, want ik eet meestal mayo met patat i.p.v. patat met mayo.
Er zijn schijfjes van courgette en kikkererwt, allebei superlekker. Ik vermoed dat er in de courgetteschijfjes wel ei zit, maar dit is een prima vegan lunch as possible.




Tot onze verbazing, zo niet verbijstering is de menukaart ook in het Turks. We vragen de eigenaar hoe dat zit. Want Grieken en Turken was altijd water en vuur. In onze vorige vakanties werden er voor de toeristen van Chios wel excursies naar Çeşme en Izmir georganiseerd, maar niet van harte. Soms werden de mensen urenlang in de haven vastgehouden omdat iets met visa niet klopte en zo het dagje Turkije helemaal in het water viel. De Grieken spraken daar dan weer schande van. Wij hadden nooit de behoefte om even over te steken. Chios, daar ben je gewoon nooit klaar mee.

Maar nu ... heel veel Turken hier. De eigenaar vertelde dat het nu heel makkelijk is om even over te steken, en dat de Turken, vooral jongeren, welgesteld (hij zei verwend), graag een dagje of twee kwamen. Vooral voor de mastiekdorpen.
Hij haalde zijn schouders op en je zag hem denken, omzet is omzet, we moeten wel.
Chios heeft het zwaar te verduren. Transavia is gestopt met de charters, dus komen er veel minder toeristen, er zijn vluchtelingen, dat doet het toerisme ook geen goed. Wat is er dan op tegen om de Turkse toeristen te ontvangen. Maar de heftige geschiedenis zit nog diep.

We stappen weer in de auto en rijden naar de Kambos, de plek waar we jaren achtereen logeerden in de sinaasappelboomgaard. We treffen Michalis, Mike genaamd. Hij en zijn vrouw Maria waren destijds de eigenaars, maar zij hebben het overgedragen aan de jongere genaratie, hun zoon Stratos en zijn vrouw. Het was een hartelijk weerzien. We komen nog terug om Stratos te zien.



Dan gaan we naar Karfas, naar Café-bar Oasis. Lien en Kostas, de eigenaars kennen we ook nog van vroeger. We kunnen de pakjes die ik voor de vluchtelingen heb meegnomen afgeven, want zij kennen mensen die in de kampen vrijwilligerswerk doen en zo weten we dat het goed terecht komt.

Wat ik had meegenomen voor de vluchtelingen? Ik stelde me voor waar ikzelf behoefte aan zou hebben als ik na zo'n horrorreis van zo'n bootje zou stappen. Het is natuurlijk niet voor te stellen, maar ik denk dat ik ... na eten en drinken en een knuffel, me vooral zou willen wassen, opfrissen, haren borstelen.
Ik had in de uitverkoop 5 etuitjes gekocht en deze gevuld met shampoo, zeep, tandpasta, tandenborstel, haarborstel, pleister (symbolisch bedoeld) en maandverbandjes. Van mijn buurvrouw van de brocantewinkel kreeg ik heleboel armbandje, die stopte ik er ook bij. Het is niet veel, we hadden niet veel bagageruimte, maar ik vond het leuk om dit te doen.



Het is altijd goed toeven op het terras van Oasis. Tot onze verrassing wordt er tegenwoordig bier gebrouwen in de Kambos. Het is een karaktervol, natuurzuiver, ongefilterd bier met een frisse smaak. Wat leuk. Ik hou het bij jus d'orange maar Mijn Architect neemt wel zo'n heerlijk Chios biertje.

We rijden weer terug naar ons stekkie in het noorden en lopen het plein met de restaurants op. Deze zijn erg veranderd, allemaal nieuwe eigenaars.
Voor vanavond kiezen we voor Mavro Provato-Bar Restaurant, wat zwarte schaap betekent.
We bekijken de kaart en er zijn wel vegetarische opties. We leggen de eigenaar uit dat we veganistich willen eten.  We bekijken de kaart en hij besluit een speciale pasta te maken. We zijn blij. We zijn in Nederland gewend (als je niet van te voren gebeld hebt om aan te geven dat je vegan wilt), dat men de dierlijke ingrediënten wel wil weglaten, maar dat je dan dus vaak eindigt met salade en patat, wel voor de oorspronkelijke prijs (enkele goeie restaurants uitgezonderd hoor). Deze (jonge) kok kwam gewoon overleggen en maakte voor ons een op het eerste oog simpele pasta, maar zo delicieus van smaak, van de olijfolie, zontomaatjes, de verse kruiden ... o, o, wat een genot. Later bracht hij nog een soort skordalia, een aardappel-knoflook puree die hij even speciaal voor ons had gemaakt.
Het was ongelofelijk! Wat een feest.









woensdag 14 juni 2017

Chios (1)

Ik begon ooit in een vaas van prachtig groen glas alle twee-eurostukken uit m'n portemonnee te gooien. Ik zei tegen Mijn Architect: als tie vol is kunnen we weer eens naar Griekenland.
Het tikt lekker aan, hoewel ik er in mindere tijden soms wel een handvol uit moest halen.
Voor boodschappen en bijvoorbeeld ons tripje naar Engeland vorig jaar.
Als de vaas vol zou raken zou er denk ik wel duizend euro inzitten. Dat gaan we nu niet halen.

We zijn vroeger regelmatig naar het Griekse eiland Chios geweest. We hebben ons hart aan dit eiland verpand.
We kennen er veel lieve mensen, en op Oudejaarsavond 2016 haalden we herinneringen op ... hoe zou het met die en die gaan? Wat zouden we weer eens graag daar naartoe gaan. We zijn er tien jaar geleden voor het laatst geweest.

Ik ging googlen en vond uiteindelijk zo'n aantrekkelijke aanbieding, dat ik direct geboekt heb. En nu een half jaar later is het zover.
In de twee-euro-pot zit op dit moment bijna driehonderd euro. Dat is alvast mooi meegenomen. Zo makkelijk is dat nog niet om om te wisselen. Bij de ing was het apparaat kapot, bij de rabo moest je een rekening hebben, uiteindelijk lukte het bij de amro, maar dan koste het wel ruim 5 euro. Apart om voor geld geld te moeten betalen. Maar goed, toch maar gedaan, want ik kan moeilijk al die losse munten in mijn handbagage meenemen.

Alles is wel veranderd in al die jaren. Waarschuwingen voor drukte op Schiphol. Alles zelf online regelen ... we komen er niet helemaal uit, ligt het aan ons ... worden we te oud, of is het gewoon een klantonvriendelijke organisatie?
Kost veel stress en gedoe. Maar uiteindelijk lukt het natuurlijk.
We gaan vandaag voor de zekerheid extra vroeg op pad. Om 7 uur van huis, trein naar Schiphol om half 8, terwijl we pas om 12:00 vliegen.

Voordat we inschecken geen soja-cappuccino te vinden, huh ... zo'n moderne luchthaven en dan geen plantaardige melk? Wat achterlijk.
Na het inchecken gelukkig wel, bij Leon, en ook nog een heerlijk vegan chocoladehapje!



We kopen wat boeken en water voor in het vliegtuig. Ik heb een hele berg gesmeerde boterhammen meegenomen, dus hoeven we nog niet te spijbelen wat betreft vegan eten.
We hebben ons voorgenomen deze vakantie vegan te eten, maar doen niet moeilijk als het een keertje niet lukt.
Omdat we niet veel bagage willen en kunnen meenemen, sleep ik ook niet allerlei voedsel mee. Ik heb een paar dingen die nog in de koelkast lagen mee en wat cupjes vegan koffiemelk ... verder zien we wel.

Tevens heb ik wat presentjes voor vluchtelingen bij me. Ik stel me zo voor wat ik als eerste zou willen hebben als ik na zo'n nachtmerrie-tocht uit een bootje zou stappen. Behalve vriendelijkheid, troost, eten en drinken zou ik mezelf op willen frissen. Maar eigenlijk kan ik het me helemaal niet voorstellen, hoe dat zou zijn ... verschrikkelijk!
Ik heb 5 tasjes gemaakt voor (jonge) vrouwen. Er zit in shampoo, tandpasta, tandenborstel, een haarborstel met spiegel, wat maandverbandjes, een pleister (symbolisch bedoeld) en mijn buurvrouw van de bloemenwinkel gaf nog verfrissingsdoekjes en wat armbandjes.
Het blijft een aardigheidje.



In het vliegtuig heeft Mijn Architect met de passagier die naast hem zit een geanimeerd gesprek. Het is een Rus die op Cyprus woont, Sergey, werkzaam in shipping. Ik ben lekker aan het lezen. Hoewel vliegen niet mijn hobby is, vliegt de tijd voorbij.



Op het vliegveld van Athene aangekomen hebben we bijna twee uur wachttijd, maar ook dat gaat snel. We raken in gesprek met wat Nederlanders die werken voor Frontex.
We vliegen met een Bombardier propellervliegtuig en komen om 19.00 uur aan op Chios. Het vliegveld is weinig veranderd sinds tien jaar geleden.



Er is geen transfer naar ons appartement en een taxi kost bijna 60 euro. We besluiten een auto te huren, maar hebben geen creditcard. Uiteindelijk mochten we de auto meenemen om naar de supermarkt te rijden, om te pinnen voor de borg. Dat was wel grappig. We huren de auto dan maar gelijk voor de hele vakantie en gaan op weg naar het noordwesten, we verblijven in het dorp Volissos, op ongeveer 40 km vanaf het vliegveld. Dat lijkt niet ver, maar het is een indrukwekkende route, met veel steigen en haarspeldbochten. We hopen het te bereiken voordat het donker wordt.

Als we bij het appartement arriveren is er niemand, het is donker. We bellen naar de eigenaar en hij put zich uit in excuses en komt aangescheurd. Hij zegt dat Expedia, waar we onze reis geboekt hebben, hem niet in kennis gesteld heeft. Om het goed te maken, krijgen we een ander appartement, het grootste en mooiste dat hij heeft. Voor ons hoefde dat niet, maar het is wel een geweldig mooi appartement.



Het is inmiddels bijna 22.00 uur ... we zijn te moe om nog te gaan eten. Ik heb een zakje Wilmersburger tortelloni, kook dat even en we eten dat als snack ... samen met de heerlijke locale wijn die in de koelkast lag. Op het fantastische dakterras met zicht op het verlichte kasteel èn met de geluiden van drie soorten uilen: de kerkuil, de steenuil en de dwergooruil!
Het was een lange dag, maar we zijn er ... twee hele weken lang.










zondag 4 juni 2017

Huiskamer van de stad

Dit jaar doe ik mee met de Huiskamer van de stad.
Van de website:

Huiskamer van de stad is een cultureel kunstproject voor jong en oud, van, voor en door de hele stad. De essentie is eenvoudig: laat je verrassen door artiesten in huiskamers bij jou in de wijk; neem een kijkje in de buurt en geniet van deze combinatie in een ongedwongen sfeer. Leer op deze manier Gouda en haar diverse bewoners beter kennen en waarderen.
Het brede aanbod maakt het mogelijk naar eigen wens een route te bepalen door de verschillende wijken van de stad.
De acts lopen uiteen van muzikanten tot toneelgroepen, dichters en cabaretiers.


Ik heb een jonge muzikant toegewezen gekregen, ik weet niks van hem. Alle stoelen die ik heb, heb ik bij elkaar gezet, de koffie staat klaar en dan maar afwachten. 




Justin speelt mooie covers in drie setjes, telkens was het gelijk vol en moest ik snel het briefje met  de tekst "Helaas, onze bank is vol" op de deur plakken.

Per set had ik steeds ongeveer 20 mensen binnen, hartstikke leuk vond ik het!

video








donderdag 1 juni 2017

Eet lekker Mee (65)

Lekker eten op het dakterras met leuke groep! Toen ik over de markt liep zag ik bij mijn favoriete asperge- en paddestoelenkraam iets leuks liggen, Korenaar asperges
Het zijn geen koren-aren, maar een soort wilde asperges. Of eigenlijk zijn het geen asperges, maar de nog in de knop zijnde bloemstengels van een vogelmelksoort: Ornithogalum pyrenaicum. Ze zijn zo rauw ook lekker, maar ik heb ze heel even gestoomd. Ze hebben een delicate, fijne smaak en zijn natuurlijk prachtig om te zien.



Menu:

Komkommer-Avocado-Munt-smoothie

Botersla en Korenaren met in Miso gemarineerde Tofu 

Gebakken Aubergineschijf en Tarte tatin van Rode ui;
Aardappelsalade met Appel en Zeespaghetti en Bloemkool ‘nuggets’

Lemon pie