dinsdag 20 juni 2017

Chios (7)



Vroeg gaan lopen naar de plek waar we ooit de excursie naar de zwarte weduwe met Mike Tayler hebben gedaan. Start bij de brug, drie mogelijkheden. De eerste langs de volledig droge rivierbedding en eindigt bij een opslagplaats voor grond en puin. We gaan terug, de andere kant op en die voert ons ook langs, grotendeels ook door, de rivierbedding. 
We weten dat het hier in de buurt moet zijn, maar niet precies waar.
Ter rechterzijde van de rivier loopt het pad dood. Terug, langs een pickuptruck waar Fabrika op staat.
Huh, Fabrika? Dat was toch de naam van het restaurant waar we geregeld kwamen? We kijken over het hek, de man, die Dimitri blijkt te zijn, staat net een geslacht varken te ontmantelen.
We hebben per ongeluk hun boerderij gevonden.


Of we koffie lusten, hij haalt zijn vrouw, dat is Sofia. Zulke hartelijke, lieve mensen. Nog steeds spreken ze amper Engels. Nog een poging gedaan uit te leggen dat we niets dierlijks eten. Sofia is zo beleefd dat ze begrijpend knikt, maar heeft geen idee waar we het over hebben. We worden overladen met koekjes, cake, eieren, geiterijstepap, tja .... herinneringen met veel emotie, ze straalt het uit.


We krijgen de hele animalfarm te zien, geen vergelijk met de vleesindustrie, maar toch triest, al die opgesloten dieren. Zelfs reeën, een hele familie, Sofia straalt als we er langslopen en noemt het ook familie, maar dan wel in een kooi gevangen. Varkens, feiten, kippen, veel dieren in soms wel erg kleine hokken. Wat een dilemma, hun gastvrijheid is welgemeend.




Wat werken ze hard en veel, en straks ook nog naar het restaurant, waar hun twee dochters helpen. Deze mensen moeten werkdagen hebben van zo'n 15 uur!
En toch zijn ze bevoorrecht in vergelijk met andere Griekse families, Sofia en Dimitri kunnen ervan leven en in hun eigen voedsel voorzien. 



Een scheur in een plastic tuinstoel wordt hier gerepareerd.



Verder, we krijgen komkommers, zucchini, sinaasappels en knoflook mee. De rivier gaat verder, maar wij niet, er staat weer wat water, terug om onze weg langs de andere kant richting zee te vervolgen. We bereiken het strand van Managros en voor de eerste keer met de voeten in het water tot nota bene vlakbij Nikos' huis.





Heerlijk op het lege strand, de wind helpt met het verwaaien van alle ongemakkelijke gevoelens. We lopen terug naar de auto en bezoeken het kerkje, het is open.



Met de auto naar Limnia, het haventje, Sail-Inn, een fles witte wijn en olijven, mooie serveerster in het zwart, oude mannen praten en spelen. 


We eten 's avonds op het terras van de schooldirecteur een lekkere, plantaardige maaltijd, grote bonen in tomatensaus, gegrilde zucchini, patat, brood en eindigen met een minidrankje met de eigenaar die op Frans Molenaar lijkt. 

Een enerverende dag ... nu bedtijd!








maandag 19 juni 2017

Chios (6)

We rijden vandaag op de bonnefooi naar Vrondados, we hopen Maria thuis te treffen.
We weten niet meer precies waar het huis staat, we zijn er per ongeluk twee keer langs gelopen, maar ik herkende het niet. Het is ook wel tien jaar geleden.
De tweede keer zie ik een vrouw op de veranda zitten en ik zeg opeens tegen haar: Tina, are you Tina? Het was Tina, de vrouw van Mike, naturalist, die ons op zulke geweldige excursies meenam.
Verbaasd kijkt Tina ons aan en zegt dat ze de eerste keer dat we voorbij liepen ons nakeek en al dacht: ken ik die niet?
Wat een leuk weerzien! Mike en Tina huren al decennia de benedenverdieping van Michaelis en Maria.
Mike is het dorp in voor boodschappen en zal zo wel komen. Hij is inmiddels tachtig, heeft even moeite ons te herkennen. Nog maar kortgeleden een zware operatie ondergaan.
Waar hij met zijn bekende Britse humor hilarisch over verteld.

Michaelis komt ook nog even langs. Maria is met vriendinnen naar Markella. Sinds de dood van haar dochter brengt ze veel tijd door in kerken. Met al die heiligen is er altijd wel wat te doen. Ze heeft zo haar plek gevonden.
We drinken koffie en een biertje en wijn bij Mike en Tina, het is zo vreselijk leuk om hen weer te zien. Ik denk aan tien jaar geleden, toen Mike ons bezocht in Volissos en we omhoog liepen naar ons appartement. We konden hem amper bijhouden en hij was toen zeventig!
Ach, deze vakantie is één grote memory tour!







Mike heeft een nieuw boekje over zijn onderzoek naar de orchideeën op Chios en ik krijg er een, gesigneerd. Blij mee! We praten veel over de bloemen, Mike laat zijn beste naslagboeken zien, maar die zijn voor mij te prijzig om aan te schaffen.
Tina doet haar best om hapjes aan te bieden die geschikt voor ons zijn, zo lief!




We spreken af dat we binnenkort samen gaan eten in Lagada, net als vroeger. Ik kijk er nu al naar uit!
Dan moeten we terug, want we hebben afgesproken met Nikos, onze huisbaas, we zijn uitgenodigd bij hem thuis. Dus rijden we weer terug, door het prachtige, lege landschap.





Tegen half 3 zijn we er, we rijden achter Nikos aan naar zijn huis in Managros, een plekje met wat huizen, bijna op het uitgestrekte strand ... we hebben gepraat, samen gekookt, en zijn halfwilde katten speelden ook een rol.
We halen gewoon uit de tuin wat we willen eten. De reusachtige courgettes gaan naar de kippen. De kleine worden gefrituurd en we maken de lekkerste patatjes ever. Ook nog een heerlijke salade. Nikos staat er op om een omelet te maken met champignons en ui, want wat is er mis met de eitjes van deze kippen? We doen niet moeilijk en moeten erg lachen als één van de katten aan de haal gaat met een groot stuk van die omelet.
Wat een heerlijke middag en wat is Nikos een leukerd!

Het is een middag om door een ringetje te halen en als we huiswaarts gaan is het al bijna donker. Trouwens de hele dag was van een gelukzalig soort!

zondag 18 juni 2017

Chios (5)

Het regent een beetje! Even wat foto's van het gebouw waar we verblijven: heerlijke plek!
We besluiten naar het fort omhoog te wandelen. Er is niet veel veranderd sinds de laatste keer dat we hier waren. Het is fijn dat het niet zo warm is, want het is een flinke klim naar boven.
In alle wirwar van straatjes zoeken we de plekjes waar we ooit gelogeerd hebben, uiteindelijk lukt het, er komen steeds meer herinneringen terug. 

De regent stopt, maar het blijft wat grijzig. We lopen verder naar de Kastro, de resten van een Byzantijns kasteel. Het blijft een intrigerende plek en het uitzicht hiervandaan is spectaculair. We kunnen ons appartement zien.

In het midden, met het mooie rode platte dak:

Het is een magische plek hierboven, met veel bijzondere bloemen en insecten ...


Als we weer de steile straatjes in de richting naar beneden lopen zien we dat veel woningen zijn verlaten, sommige zijn ingestort. Deze kerk leek ook verlaten, maar als we naar binnen gaan, schijnt hij toch wel in gebruik te zijn.

Als we weer beneden zijn zit op het terras op het plein Nikos, onze huisbaas, met de aangeschoten politieagent. We schuiven aan, drinken en eten wat en het is reuze gezellig.
Nikos nodigt ons uit om morgen bij hem thuis te komen.



Als het gelukt is de agent naar huis te sturen vervolgen we onze wandeling, nu de andere kant uit. We lopen naar het kapelletje, Agia Paraskevi, waar we zoveel leuke herinneringen hebben.

Uitzicht vanaf deze kant:


We lopen ook nog naar het “conferentiecentrum”, een plek waarvan we jaren geleden dachten, wanneer is dit klaar? Het is nooit afgekomen, en is nu al weer in verval. Iemand heeft daar veel geld in gestopt ... maar nu ligt het er zielloos bij, zonde hoor.



Hier zijn zoveel van dit soort vervallen plekken ... toch moeten we eerlijk toegeven, dat dit ook wel de charme van deze plaats is. Zou alles hier spic-and-span, glitter and glamour zijn, dan waren wij hier natuurlijk niet.
Uiteraard ook vele katten, deze krijgen hier wel te eten ... mooi zou zijn als ze ook gesteriliseerd zouden worden.


Overal veel bloemen, in de mooiste kleuren:
Tot slot komen we met onze wandeling terecht op wat wij altijd het Uilenpleintje noemden. 
Dit was de plek waar wij jaren geleden de allereerste keer de uilen hoorden, ze zitten hier 's avonds in de bomen bij het wat merkwaardige terrasje. We komen er nu achter dat het plein Pyfonos heet, maar voor ons blijft het Uilenpleintje.
En net als toen hebben we gezelschap van een legertje wespen, dat we strategisch afleiden naar een ander tafeltje.



zaterdag 17 juni 2017

Chios (4)


We rijden eerst naar de Kambos, in de hoop Stratos te treffen. Hij is er niet, maar kan elk moment komen, zegt zijn vrouw Angeliki, ze is aan het werk, gestresst, ze heeft twee kinderen, wellicht zijn die nu bij Oma Maria, die sinds de dood van Elli zichzelf niet meer heeft teruggevonden. We wachten een uur en ik zie ondertussen hoe een Turkse gaste allerlei eisen heeft en zeurt om een mug die afgelopen nacht in de kamer was. Angeliki blijft uitermate hoffelijk, maar als ik haar later met een muggenstekkertje naar de kamer zie lopen spreekt haar gezicht boekdelen. We gaan verder, we komen nog wel een keer terug, ik voel me vervelend dat ze zich zo verontschudigd dat Stratos niet komt opdagen.

We rijden naar Thimiana, aan de oostkant. In onze eerdere vakanties, als we op de Kambos verbleven, was dit het dorp waar we meestal naar toe liepen voor boodschappen.
Het is een mooi dorp, met prachtige grote kerken en het heeft een soort bejaardenhuisje.
Dit verkeersbord kennen we al sinds onze eerste keer op Chios, in 1993:



Er zijn hier nog steeds veel oude mensen. Als we aan komen rijden, loopt er een oude vrouw bijna struikelend op de weg. We houden ons hart vast zoals ze loopt op de ongelijke kasseien, maar het gaat goed.
Als we op een terrasje zitten komt ze opeens bij ons aan tafel zitten. Ze heeft duidelijk dementie.  Nog 1 tand in haar mond, pientere hemelsblauwe ogen en een vestje in dezelfde kleur. Ze is uitermate vrolijk en praat honderduit tegen ons, wat we natuurlijk niet verstaan, want Grieks. Maar met teruglachen, mimiek gebruiken, lijkt het alsof we haar verhaal volgen. Ze moet ook heel veel lachen om mij. Ondertussen merken we dat mensen die ook op het terras zitten en passerende dorpelingen haar bijna ongemerkt in de gaten houden. Het lijkt of het hele dorp hier voor deze mensen zorgen. Bij ons zou ze op de gesloten afdeling zitten.



We gaan weer op pad en rijden naar het zuiden om het nieuwe Mastiekmuseum te bezoeken. Dit museum is gebouwd In de regio van de mastiekbomen is daar vind je alle informatie over het bijzondere goedje Mastiek, waar het zuiden van het eiland z'n voornaamste bron van inkomsten van had.


Een uitgebalanceerd gebouw in staal, hout, kei en glas.
Met een tentoonstelling over de historie van de mastiek.









Het museum is heel ruim opgezet en daarbij nog een uitgebreide tuin met mastiekbomen.
Er zijn zo'n twintig mastiekdorpen, waarvan Pyrgi en Mesta de bekendste zijn, en deze twee gaan we vandaag ook bezoeken.
Door naar Pyrgi, bekend terrein, lege terrassen, Turkse bustoeristen, jongelui, niks met Erdogan, totdat duidelijk is dat wij uit Nederland komen, dan blijkt Erdogan plotsklaps hun grote leider. Toch een enge gedachte ...
Pyrgi is een mooi dorp met middeleeuwse straatjes en de huizen zijn versierd met geometrische motieven, wat altijd bijzonder om te zien is.

Mesta is wat minder toeristisch dan Pyrgi. Het dorp heeft een mooi pleintje met terrassen. Twee posters die de aandacht trekken ... een teken van bewustwording 'The pocket may be empty but the heart is full' en 'Nothing worthwhile ever comes easy', een aansporing voor de jeugd om zich te realiseren dat het ook een opgave is om de zinnen te verzetten.
We gaan hier lunchen. De vegan-opties zijn -net zoals vaak in Nederland-  patat en sla, maar hier is dat helemaal prima, want heerlijk en vers.





In de avond eten we bij Oasis in Karfas. Lien heeft iets nieuws voor de kaart bedacht.
Een tafelgrill, wat voor hier best gek is. Voor ons maakt ze een veganversie, zelfs met wat tofu! Een beetje mal is het wel, maar we hebben er wel lol in.


Dan de terugtocht helmaal naar het noorden, naar ons stekkie in Volissos.
Waar we om 23.30 uur onze eerste aardbeving meemaken. Nou ja, een heel kleintje.
De bewoners kijken hier niet van op en men vertrekt geen spier.
Wij vonden het wel spannend. Het was een vreemd geluid en het dakterrashek begon vervaarlijk te rammelen.

Misschien was dit een naschok van de aardbeving van het 100 km verderop gelegen Lesbos.